Deur's Log

Het Jaar

2011-12-30T10:10:00.004+01:00

Het Jaar is moe.

Het klampt zich met zijn laatste, kwijnende krachten vast aan de laatste uren, maar weet dat het slechts een kwestie van tijd is voor het met een slepende zucht zal overgaan in niets.

Waarom niet losgelaten, mompelt Het Jaar in zichzelf? Waarom je verzetten tegen onbegonnen werk? Klaar is klaar en uit met de pret. Mooi geweest en morgen weer een dag. Dat een ander nu de kolen uit het vuur mag schrapen, jij hebt de vingers al genoeg gebrand.

Maar Plichtsbesef en Traditie zijn sterke broodheren en dus haalt Het Jaar nog maar eens diep adem, spant het de verzuurde spieren om, krakend in al zijn voegen, nog een etmaal aan te haken bij wat al bijna niet meer is. Leeg die beker en zonder klagen graag!

Het hoofd bonkt, de hartslag tikt de seconden weg, de oude huid slobbert als een te grote vale jas om de eens zo brede schouders. Het Jaar, nog niet zo lang geleden belofte voor de toekomst, voelt zich langzaam wegebben, voelt zich meer en meer verleden worden.

En het weet: het is goed zo. Het heeft huis gehouden, het heeft er op los geleefd, het heeft om zich heen geslagen. Het heeft zich van al zijn kanten laten zien, groots en meeslepend, klein en kleinzielig. Het heeft gezaaid en geoogst, uit volle borst gelachen en in stilte gejankt, het heeft van de daken geschreeuwd en zich in een hoekje verstopt. Is onderweg allerhande kwijtgeraakt, heeft mensen in broekzakken gestopt waar een gat in zat en spullen laten liggen op plekken die het nooit meer terug zal vinden. En het heeft van alles gevonden of opnieuw ontdekt. Gegeven en ontvangen, en alles in wankel evenwicht.

En terwijl Het Jaar zichzelf overpeinst, hangend aan de laatste uren als een onwillig herfstblad dat de frisse wind blijft weerstaan en weigert de kaalgewaaide boomtak te verlaten, voelt het zijn ledematen zwaar worden. De vingers verkrampen, de vermoeidheid suist hem in de oren, de ogen vallen steeds vaker dicht en het weet: hier is geen houden meer aan.

Even vangt hij nog een glimp op van wat komen zal. Dan, met een mysterieuze glimlach om de lippen, laat het los. Om voor altijd te verdwijnen in de verte. In een zee van nieuwe ruimte.

Maak het mooi!

Eindejaarswens

2010-12-26T10:22:00.006+01:00

Dat het Leven je met enige regelmaat een stevige hengst voor je kokosnoot meent te moeten verkopen begint na 48 jaar ronddarren op dit ondermaanse een calculeerbaar risico te worden.

Sombere woorden om het jaar mee uit te luiden? Welnee, just stating the bleedin' obvious. Het Leven grist en bist nu eenmaal, daar helpt geen lieve moedertje aan. Met de ene hand strooit het veren, met de andere roert het in de ketel met pek. Een kakelende toverkol die er op toeziet dat je je gelukzalige kop niet al te ver boven het maaiveld uitsteekt- that's Life, and there's no way around it.

Daar valt tot op zekere hoogte best mee te leven. Mits met beleid toegediend kan een hengst voor de kokosnoot heel verfrissend werken. Een wake up call, een reality check, een hier-is-de-grond-zet-uw-beide-beentjes-er-maar-weer-opmomentje; ze kunnen nuttig, verhelderend, en soms zelfs broodnodig zijn om al te ver doorgeslagen euforie even pas op de plaats te laten maken. Maar: mondjesmaat graag. Niet meteen met grof geschut gaan schieten. Geen wagonladingen tegelijk op het zorgvuldig schoongehouden stoepje storten. Daar struikelt een mens maar over. 'Timing en dosering is alles', sprak de acteur, dronk een fles leeg en vergat zijn tekst.

Soms moet het recalcitrante kind in het Leven even bewijzen dat het inderdaad geen regels kent. Het roept 'de boom in met je timing' en 'er is maar één iemand de baas hier en dat ben jíj niet!' en het spant de middelvinger en tovert kaarten uit de mouw en gooit met verzwaarde dobbelstenen op het Grote Mens-Erger-Je-Nietbord en ineens liggen al je poppetjes omver.

Als donderslagen bij heldere hemel vliegen de dooien je om de oren, veranderen oude vrienden van Dr. Jekyll in Mr. Hyde, kruisen klootzakken van wereldformaat je pad, en als je dan nog niet op de knieën gedwongen bent, dan is er altijd nog wel een Geliefde die door een Nare Ziekte bezocht kan worden. Every once in a while life has to prove it can play dirty...

Daar kun je maar één ding tegenover stellen: Vertrouwen in alles wat wél deugt. Vertrouwen in alles wat nog overeind staat. In wat stand houdt en mooi blijft. In de wetenschap dat stof weer gaat liggen en dat puinhopen opgeveegd kunnen worden. In de overtuiging dat niets eeuwig duurt. Dat na afbraak altijd weer opbouw volgt. Dat uit alle as, vroeg of laat en sterker dan ooit tevoor, weer een magistraal gevleugelde Feniks verrijst.

Voor 2011 wens ik iedereen Van Alles en Nog Meer. Maar vooral Vertrouwen.

Lechaim!

Drie maal is scheepsrecht

2010-07-10T14:44:00.004+02:00

Morgen dacht ik mij en mijn Lief een hele dag onder te dompelen in Muziek, Muziek, en nog eens Muziek. Naar Rotterdam knarren, de Milieuvriendelijke Vierwieler ergens afmeren, onze reisboedel in een drijvend hotel achterlaten en dan de gespitste oren volgen naar North Sea Jazzpaleis Ahoy. Stanley Clarke, Joss Stone, Ben Harper en, raison d'ètre en 010, Stevie Wonder, die naar verluidt zelfs Prince meeneemt om hem naar de piano te begeleiden. En omdat we 's nachts toch blijven drijven en ik de naam Bob weiger te dragen kan de cocktailbar veelvuldig bezocht worden, hetgeen de zaak alleen maar leuker maakt.

Toen ik de kaarten bestelde voor dit notenfestijn had ik, en met mij de ganse natie, uiteraard nog geen flauw benul van het andere Wonder dat zich morgen voltrekt; sterker nog, dit WK begon voor mij pas tekenen van leven en ontluikend enthousiasme te vertonen in de tweede helft tegen Brazilië. Ik mag mijzelf een laatbloeier noemen en voetbalchauvinisme is nooit mijn forte geweest. Zelfs toen mij gevraagd werd of ik zondag niet liever thuis blijf kijken in plaats van verantwoord muzikaal bezig te gaan in den vreemde dwarrelde mij het antwoord als een Adidasbal van de lippen: Music is the Best, the Rest is Less.

Als dan zelfs de meest fervente voetbalhaters je voor gek verklaren (O waan der dag!) krab je jezelf toch even op de falende haargrens en stel je je de vraag waarom je niet schaamteloos meegaat in de euforie die morgen zijn orgasme moet beleven. Het antwoord vond ik sneller dan gedacht:

Ik heb al twee WK-finales meegemaakt, jongens en meisjes.

Tegen Duitsland telde ik 12 lentes en begreep ik nog niets van de waanzin die zich die dag om mij heen voltrok- ik zag dat we verloren en had een vaag vermoeden van het trauma waarmee dit Kikkerland zich daarna meende te moeten opzadelen. Wat ik me nog het sterkst herinner is de ambulance die 5 minuten na de 2-1 sirenend ons anders zo bedaagde straatje binnensjeesde en er weer net zo snel uit wegreed met medeneming van onze buurman. We hebben de ouwe baas nooit meer levend terug gezien.

Tegen Argentinië was ik 16, voetbalde inmiddels zelf en was tijdens die wedstrijd zo zenuwachtig dat ik mijn nagels niet opvrat maar ze gebruikte om het gips uit de voegen van zo'n typisch zeventigerjarenmarmeren bijzettafeltje te krabben. Toen Bertoni de 3-1 op het scorebord pleurde stortte dat tafeltje in brokstukken uiteen. Ik ging de straat op om een potje te voetballen...

Dus morgen zal ik, noodgedwongen, tussen een leger festivalgangers op een Groot Scherm zien of het Wonder zich voltrekt en als het zich niet voltrekt is er altijd nog het muzikale Wonder. Ik laat me niet meer raken! Mij krijg je niet meer gek!

Ook al zijn de voortekenen goed: mijn huidige buurman is al dood, in Ahoy staan geen marmeren bijzettafeltjes, mijn cavia kotste vanochtend oranje, morgen is de Derde finale en na afloop slaap ik op een Schip. Scheepsrecht. Driemaal. Snap je? Dat kan bijna geen toeval zijn.

Ik ben even een vuvuzela kopen.

Scheuren en Barsten

2010-05-19T21:05:00.006+02:00

Het Leven heeft de afgelopen maanden weer eens overduidelijk laten merken wie er de baas is- en ík ben het niet.

Er is van alles gesneefd en gesneuveld.

Mensen, vriendschappen, samenwerkingsverbanden- je knippert één keer met je ogen en ze liggen zieltogend in een grote plas Niets.

Sneeuw voor een onberekenbare Zon.

Hoe ouder je wordt, hoe minder de uitspattingen van het lot je zouden moeten raken.

De jaren maken je immers tanig.

De tijd tikt nog wel scheuren in je ziel, maar je leert steeds sneller ze te dichten.

Het schild dat je kweekt staat steeds minder barsten toe.

Aanwassend eelt als bescherming tegen al te hard gelag.

Sinds een maand zit er echter een scheurtje in dat schild dat zich niet laat dichten.

Een barst die zich niet laat lijmen met Gezond Verstand en Nuchter Denken.

Eelt zal er na verloop van tijd vast wel op groeien, maar vooralsnog stuit het op een zeurderig knagen.

Een maand of wat geleden blogde ik op deze plek dat ik mijn hart had verpand aan de Troupe.

Een gezelschap waanzinnige muzikanten met wie ik onder aanvoering van de Grote Roerganger meer dan bijzondere noten kraakte.

Een aantal van mijn mooiste en gelukkigste podium-momenten heb ik met deze gasten beleefd.

Rock&Roll and A Whole Bunch Of Laughs.

De eerste band waar ego's thuis werden gelaten- of op zijn minst in de auto.

Een synergie die als vanzelfsprekend uit het Niets ontstond.

Die synergie ligt nu ineens aan stukken.

Ten prooi aan Onmin en Misverstand.

De Troupe is een zanger armer.

Omdat de dingen kennelijk gaan zoals ze gaan.

Het geheel in delen uiteen.

De scheuren en barsten kraken nog na.

En vooralsnog heb ik even geen verweer.

Soldaat Maken

2010-03-27T15:15:00.005+01:00

Omdat ik deze week officieel ben toegevoegd aan het team creatievelingen van de Nieuwe Nederlandse Musical Soldaat van Oranje, reisde ik rond de kerstdagen reeds af naar Los Angeles. Waar ik logischerwijs en in een normale wereld niets te zoeken zou moeten hebben in verband met een Nieuwe Nederlandse Musical, maar logica is een relatief begrip en normaal zijn we allang niet meer. En dus maakte ik in een zonovergoten doch bemistletoed Studio City mijn opwachting, om met de Amerikaanse Tekstschrijfster en de Amerikaanse Componist te werken aan de Nederlandse Vertaling van hun werk. Omwegen zijn heerlijk, vooral als ze langs palmenstranden en door Californische Heuvels lopen. Mij hoor je niet klagen.

Ik heb mezelf ten doel gesteld de songteksten van Pamela Phillips Oland te laten klinken alsof ze in het Nederlands geschreven zijn, en dat is bepaald geen sinécure. Bij het vertalen van songteksten dien je namelijk meerdere Meesters, en het is de kunst om die allemaal tevreden te houden zonder dat de argeloze luisteraar dat in de gaten krijgt. Om van de Amerikaanse Tekstschrijfster nog maar te zwijgen.

Op tekstniveau alleen al vat je onmiddellijk kou omdat je je pet af moet nemen voor de originele woorden, het verhaal wat ze vertellen, een rijmschema, en de 'toon' waarin het werkje geschreven is.

Op muzikaal niveau knipmes je jezelf een hernia voor metrum, ritme, klemtónen en noten en probeer je het juiste woord op de juiste plek te plakken.

Ook is het wel zo aardig om de acteur, die het ding uiteindelijk moet zingen, te voorzien van zinnen waarbij hij zijn nek niet breekt over zijn eigen tong of zijn stembanden in een gordiaanse knoop dient te leggen.

Nog een onontkoombare Meester is Het Script. In een Dertien-Niemendalletjes-In-Eén-Huppelkutjes-Dozijnmusical blèrt iedereen er over het algemeen vrij consequentieloos op los. Maar in een muziektheatervoorstelling die pretendeert enige inhoud te hebben, is een liedje nooit zomaar een liedje- het zijn scènes. Dialogen die de handeling verder moeten helpen, of monologen waarin de toeschouwer meer te weten komt over de gemoedstoestand van het personage. Liefst zonder daarbij een vuilnisemmer aan cliché's open te trekken.

En dan is er natuurlijk altijd de Hollandse Meester. Den Vaderlandsche Taal. Wij Nederlanders zijn een breedsprakig volk. We zeggen niet veel, maar hebben daar altijd wel veel en veel meer woorden voor nodig dan een Amerikaan. Wij zeggen de dingen ook anders. Voeg daarbij een historisch bepaald linguïstisch minderwaardigheidscomplex ('in 't Engels klinkt 't veel lekkerder!') en u zult begrijpen: mij wacht een zware taak.

Ziet men mij de komende maanden met een van pijn vertrokken gezicht door de Amsterdamse straten dwalen, dan komt dat omdat mijn Meesters mij proberen te vierendelen en ik halsstarrig probeer niet uit elkaar getrokken te worden.

En in het ergste geval moet ik nogmaals naar Los Angeles.

't Is voor niemand leuk.

Paasei

2010-02-25T12:05:00.002+01:00

Het ei is gelegd en niemand zit onder het struif.

De schouwburg in Beaverville mocht zich gisteravond als eerste verheugen in de talrijke klankkleuren van Egon Kracht's Judas Passion, en met grote blijdschap delen wij u mede dat good old Iskarioth zonder kleerscheuren (de artistiek verantwoorde rafels in sommige kledingstukken niet meegerekend) naar den hemelen is gestegen.

Koor en zangers konden voor het eerst zonder TomTom het podium op en zijn uiteindelijk allemaal weer op de plek van bestemming gearriveerd, het orkest bleek zich precies op tijd te herinneren welke noten zittend en welke staand gespeeld dienden te worden en vijf minuten voor aanvang kon nog nét het laatste decorstuk aan elkaar worden gepunnikt.

Dat de geriatrische artiestenfoyerbeheerder alle kachels naar VOL had geschroefd en er voor aanvang een vrachtwagen fijn stof op het podium leek gelost waardoor zangers en blazers na anderhalf nummer het speeksel uit hun schoenzolen moesten opdiepen deerde gelukkig niemand. Kunst is immers Lijden, en wie een Passie blèrt moet al helemaal niet klagen. En dat Jezus even niet meer wist hoe ie moest kussen- logisch. Dat was immers van oudsher de rol van Juud, maar die knuppel houdt in onze versie de lippen stijf op elkaar.

We mogen trots zijn. Er staat een voorstelling. Een mooie. Het ei is gelegd én heel gebleven.

En nu spelen met je kadaver!

Passie

2010-02-23T09:33:00.004+01:00

Toen de redacteur van DWDD mij gisteren voorgesprekkend vroeg waarom ik eigenlijk meewerk aan de Judas Passion sodemieterde het antwoord mij onmiddellijk en zonder voorbehoud uit de praatgrage mond.

Neen, niet vanwege het spirituele karakter- ik heb al sinds mijn 18e een spreekwoordelijk broertje dood aan alles wat ook maar enigszins riekt naar wierook en kazuifel en heb dat destijds ook kracht bijgezet door bij de Burgerlijke Stand de letters R.K. achter mijn naam te laten doorkrassen. Om dit feit vervolgens heel katholiek te vieren met het ledigen van een fles champagne, maar dit terzijde.

En Neen, het is ook niet omdat ik eigenlijk blond ben en dacht dat we een musical zouden maken. Het gerucht dat ik Musicalacteur zou zijn probeer ik al geruime tijd te ontzenuwen door aan te geven dat ik in de 25 jaar die mijn carrière nu behelst misschien 5 van die monsterproducties heb voorzien van mijn zingende aanwezigheid.

Het antwoord is kraakhelder en simpeler dan simpel: omdat ik mijn hart heb verpand aan De Troupe. En aan die waaghalzerige gek die de roedel aanvoert en zijn compositoire citroen dit keer tot de laatste druppel heeft uitgeknepen om ons te overladen met Hele Mooie Noten.

Donderdag is de premiere en de voorstelling is nog niet klaar- en zo hoort dat ook! Live wildly. Gisterochtend kletterde er nog een kakelverse ouverture op de lessenaars, de objecten die het podium moeten opsieren lijken nu nog op bedspiralen met een lapje eromheen (wat het ook zijn, maar o wonder van het theater: dat is dus niet de bedoeling), hier en daar grappen muzikanten over een bewegwijzeringsysteem opdat de zangers niet verdwalen in de mise en scène (Angelo Trompet noemt het al gekscherend de Judas Pasjes) maar één ding staat als een paal boven het meer van Galileï: de muziek deugt aan alle kanten.

Gisteravond galmde counter tenor Maarten 'Jezus' Engeltjes (what's in a name?) zijn zoetgevooisde Niets Is Mooier Dan Een Kus in mijn oor, en als hij en het orkest elkaar vinden, dan kun je mij opdweilen.

Het dreigt een mooie Paas te worden...

Wat De Gek Er Voor Geeft

2009-12-05T09:55:00.004+01:00

Geachte Mevrouw de Makelaar,

Allereerst hartelijk dank voor de door u zo vakkundig geleide bezichtiging van de woning. Ik heb de diverse ruimtes met veel anticiperend plezier bekeken en moet zeggen dat de binnenkant een positieve indruk op mij heeft achtergelaten. Het hoge tempo waarmee u mij door de woning troonde beviel mij zeer. U bent natuurlijk behoorlijk druk met al die panden die nog de deur uit moeten, en traagheid is des duivels neus kietelen. Ook stelde ik het erg op prijs dat u mij meermalen wees op de gevaarlijke afstapjes die mij de nek hadden kunnen kosten. U bent een vakvrouw.

Dat u verder op alle wezenlijke vragen geen antwoord wist duid ik u niet euvel. Een winkelmeisje weet vast ook niet precies wat de bakker 's nachts in zijn brood heeft gestopt- en kopen de mensen daarom minder brood? Dat dacht ik ook niet. Iedereen wil ook maar alles weten tegenwoordig. Bovendien, u had toch een prima brochure voorhanden? Dan kan de potentiële koper alles toch nog eens op zijn gemak nalezen?

Voordat ik overga tot het uitbrengen van een eerste bod (379.000 euro is iets te veel getrek voor Bruin) toch nog een paar kanttekeningen.

U spreekt in de brochure van een bijgebouw van maar liefst 30 m2 dat 'eenvoudig is om te toveren in een gastenverblijf'. Bedoelt u daarmee het bouwval in de achtertuin, dat er uitziet alsof het bombardement van Dresden hier nog eens dunnetjes is overgedaan? Dat hok waar in de linkerruimte, naast de ontmantelde CV-ketel uit 1963, die verwaarloosde en licht riekende Sint Bernard zat te kwispelen? En de 'patio/atrium' waar dit gebouwtje aan grenst- is dat het mistroostige binnenplaatsje waar je eigenlijk alleen je kliko's kwijt kunt? Waar de brug naar het riante dakterras overheen loopt?

Uitermate attent trouwens, dat u mij niet het dakterras op liet. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje, en die hardhouten vlonders (in uw brochure abusievelijk met een 'f' geschreven) zagen er inderdaad niet betrouwbaar uit. Voor je het weet lig je naast de Sint Bernard, nietwaar? En u weet natuurlijk ook niet wat zich ónder die flonders bevindt want dat kun je met het blote oog niet zien. Weet u inmiddels al wanneer de procedure dient die de buren hebben aangespannen omdat de loopbrug naar het dakterras hun zon wegneemt? Misschien hadden de huidige bewoners beter eerst een bouwvergunning kunnen aanvragen? Maar ja- als we alles vooraf zouden weten, dan was het leven niet half zo spannend meer.

Over spannend gesproken: kun je de losse asbest in de kruipruimte zelf verwijderen of moet daar echt een expert bijkomen? Wij willen het huis namelijk graag bouwkundig laten keuren maar alle adviseurs die wij bellen weigeren een kruipruimte te betreden waar zich losse asbest bevindt. Erg kinderachtig, als u het mij vraagt. En inconsequent, want ze durven wel een negen meter lange ladder op om de gaten en plooien in de dakbedekking te inspecteren. Hebben de huidige bewoners dit overigens zelf aangebracht? Ik heb eventueel nog wel het nummer van een Poolse aannemer die erg goed is met daken; misschien iets voor hun volgende woning? Hij is ook zeer bedreven in het ontrotten en vullen van levensgrote gaten in de kozijnen, het verwijderen van steunende muren, het aanleggen van afwateringssystemen in badkamers (heeft u alweer droge voeten? Een koutje is immers zo gevat) en het wegsauzen van diverse kleine onvolkomenheden en grotere scheuren in buitenmuren.

Hij is ook heel handig met triplex.

Enfin, toch nog een hoop vragen dus. In afwachting van uw antwoord verblijf ik, voorlopig nog even in mijn huidige woning, met vriendelijke groet, etc etc...

Ramses

2009-12-02T09:38:00.012+01:00

Een mensenleven wordt bevolkt door vele personages. Door de jaren heen schuifelen talloze voorbijgangers je wereld in om die te verrijken met hun aanwezigheid. Sommige bezoekers blijven plakken, anderen zijn alleen maar op doorreis- ze gooien tijdelijk hun anker uit in jouw haven, bezatten zich in jouw kroeg, zingen jouw lied met je mee, varen dan weer verder en verdwijnen uit je horizon. Schepen in de nacht, een licht schitterend spoor achterlatend in de zee van je leven. Je kunt soms tijden lang niet aan ze denken, aan die lichtmatrozen. En dan plotseling, zomaar, schiet er een uit het pandemonium van je geheugen je blikveld binnen. Een duveltje uit het doosje van je herinnering.

Hoe zou het met de oude Shaf zijn?

Die vraag stelde ik mezelf ineens toen ik maandagavond door de Plantagebuurt peddelde op weg naar een Afscheidsfeest. Ik passeerde de protserige pizzeria waar we een jaar of wat geleden met hem vierden dat wij een Muzikale Ode aan hem zouden gaan brengen in de vorm van een theaterprogramma. Champagne en pizza. En daarna rode wijn uit het dagelijks rantsoen kleine flesjes dat hij in het mandje van zijn rollator overal mee naartoe nam- een mens kon maar eens zonder komen te zitten, nietwaar?

Zou ie daar nog steeds audiëntie houden, de ouwe twinkeloog?

Hij had me die avond meer dan eens doordringend aangekeken, de schuinsmarcheerder- ik gooide dat toen in mijn ijdelheid op een stille verwantschap, maar zijn interesse had wellicht meer te maken met de Lust Ener Oude Man; later, als er geposeerd moest op perspresentaties of premières of dernières wilde hij me altijd naast zich op de foto. Meermalen keren heb ik, op het moment dat de fotografen ons op hun vogeltje wezen, zijn hand schalks naar mijn kruis voelen dwalen. Nu even niet, Ramses. Je gunde hem veel want het had iets onschuldig liefs.

De eerste keer dat onze schepen elkaar kruisten staat nog altijd in mijn geheugen gekerfd. Amsterdam, een jaar of twintig terug. Ik was nog jong en prachtig. Mijn kaalheid sluimerde nog onder een bos blauwzwart haar, want de New Wave vierde hoogtij. Alles was nog mogelijk en Alles moest nog beginnen.

Om de avond niet in louter drank te laten verzanden, troonde een bevriende cabaretier me mee naar een rokerige pizzeria in een pijpenla aan de Vijzelgracht.

Er hing een lawaaierige drukte, die zich concentreerde rond één bruisend middelpunt; in de hoek, achter een licht ontstemde piano, zat Ramses Shaffy. Glas wijn bij de hand, smeulende sigaret op de asbak, luid improviserend op zware akkoorden.

Toen hij mij ontwaarde trok hij een brede glimlach van oor tot oor, legde die grote handen op de toetsen, en zong, terwijl hij me bleef aankijken met die priemende oogjes:

Zo mooi

Je was zo mooi

Mooi als een nacht

In september

Een Shaffyliedje, alleen voor mij bedoeld. Alleen voor mij gemaakt.

Gisterochtend bereikte het nieuws van zijn dood mij door de waas van een lichte kater. Via een redacteur van De Wereld Draait Door. En of ik misschien ook wilde komen praten. Ik bedankte voor de eer- Ramses is een schip geweest dat maar even in mijn haven heeft gelegen; ik vond mezelf niet de aangewezen persoon om op de televisie te gaan zitten krokodillentranen.

Ik heb zijn liedjes gezongen.

Door die liedjes te zingen, ben ik ontegenzeggelijk een betere zanger geworden.

Ramses' bezoek aan mijn leven was niet voor niets.

Hij heeft het merg uit het leven gezogen en het anker voorgoed gelicht.

De hemel wordt er alleen maar leuker op...

Happy Halloween

2009-11-01T11:16:00.004+01:00

Pumpkinface kijkt me aan en lacht.

Mijn Lief heeft dit jaar wel een heel sardonische grijns uit zijn schil gekerfd.

Het dakje op zijn hoofd begint al schroeiplekken te vertonen van het waxinelichtje dat achter zijn scheve ogen twinkelt.

Pumpkinface zal een paar dagen lichtend loensen alvorens te verschrompelen tot een rimpelig ouwemannenkoppie met een hoofdhuid vol levervlekken.

Haal de pit uit een pompoen...

Op Halloween wordt van Deursen altijd een jaartje ouder.

47 dit keer. In de verte lonkt de 50 maar we kijken vrolijk de andere kant op en doen net of onze neus bloedt.

Er moet ook veel te veel gebeuren- voor stilstaan is geen tijd en het leven is te spannend.

Verkeerde ik vorige week nog in de veronderstelling dat ik een nagenoeg podiumloos jaar tegemoet zou gaan- wie geen onzin wil maken moet geduld oefenen- deze week blijk ik tot volgend jaar december min of meer volgeboekt.

Het kan verkeren.

En met alleen maar mooie dingen in de muziek.

Wie zaait die oogst!

We gaan songteksten vertalen, een filmscenario schrijven, de Judas Passie zingen, een cd met Hauser Orkater maken, op de Parade huishouden, een maandje Zappa Unplugged doen én, het pièce de résistance: mijn Eerste Echte Heuse Eigen CD opnemen.

Scherven Van Een Leeggedronken Nacht gaat ie heten...

Beoogde release-datum: 31 oktober 2010.

Halloween.

Mijn 48e.

Is nu al een mooie dag...

Gracias a la Vida

2009-10-04T20:29:00.005+02:00

Precies een jaar geleden, 4 oktober 2008, overleed een mooi mens.

Een bon vivant, een brede beer, een gastronoom pur sang, een rondborstig ronkende glinsteroog, een warmbloedig stuk man die ik één mijner vrienden mocht noemen.

We hebben gegeten, gelachen, gedronken, en snode maar nooit ten uitvoer gebrachte plannen gesmeed want zo gaan die dingen. Met enige regelmaat kom ik zijn glimlachfoto nog tegen in mijn werkhut- en dan is het weerzien weemoedig goed.

De dag na zijn nacht bezochten wij onze minstens zo mooie vriendin, zijn lief. Ik herinner mij dat als een prachtig pijnlijke middag, met lach en traan en knuffels en ongeloof en natuurlijk geen thee maar wijn en veel wat dacht je nou! Rouw is een prachtig iets als het besef nog niet in volle hevigheid de bijl in je hart heeft gezet.

Onze vriend had ooit zijn hart verpand aan Zuid Amerika. Als je hem zag begreep je ook dat dat continent hem paste als een leguanenleren handschoen. Als je zijn margarita's dronk begreep je het nog beter. Dus toen wij een jaar geleden de sprookjesmolen betraden waar we hém helaas nooit meer een langzaam gegaarde kwartel of een driedagenlange stoof van lam zouden zien bereiden, klonken daar Zuidamerikaanse klanken uit de luidsprekers.

Mercedes Sosa.

Er zijn maar weinig zangeressen die mij zo kunnen raken als Mercedes. Gabriel Garcia Marquez, ooit haar man en minnaar, maakte haar in zijn onsterfelijke roman Honderd Jaar Eenzaamheid al even onsterfelijk als een vrouw die zo mooi was dat ze spontaan ten hemelen steeg. Een Inca-prinses met een bronzen geluid, een revolutionaire allure en een hart dat met volle kracht vooruit via haar stembanden uit haar borstkas knalde.

Die stem kon ik nooit meer horen zonder aan mijn vriend te denken, en vandaag, 4 oktober 2009, journaalde de NOS dat Mercedes Sosa voortaan zingt bij de engelen.

Ik hoop zó dat mijn vriend haar opwacht.

Met een mooie stoof en een margarita.

Het Buitenleven

2009-09-23T16:14:00.003+02:00

Omdat mijn Lief en ik dromen van een huis in Het Groen in de buurt van de Grote Stad hebben wij ons voorzichtig doch doortastend op de Huizenmarkt begeven. Onze huurwoning in Amsterdam is fijn, maar niet meer fijn genoeg. De ruim bemeten appartementen om ons heen worden na leegkomst stante pede voorzien van Nieuw Sanitair en Luxe Keuken met Diverse Inbouwapparatuur om vervolgens te worden volgestouwd met roedels studentenkinderen van vermogende ouders die bij voorkeur 's nachts pas tot leven komen.

Aangezien de doorstroom nogal groot is lijkt onze woning steeds meer op een dapper standhoudend bastion in een Opleidingscentrum voor Doe-Het-Zelvende Klusjespolen; iemand moet die keukenblokken en pleepotten toch aan de vloer nieten. Met grote regelmaat wordt je om zeven uur 's ochtends je nest uitgeklopboord, of besluit iemand om half één des avonds nog even te testen of zijn hamertje-tikspel het nog wel doet. Voeg daarbij het busje oorbeschermde mongolen die tweewekelijks bij het ochtendkrieken de achterliggende parkeerplaats met bladblazers en onkruidtrimmers meent te moeten ontdoen van alles wat maar enigszins op groen lijkt en je zult begrijpen: voor je rust hoef je hier niet meer te wonen.

Maar we blijven nu eenmaal Stadse Kinders dus al te ver weg van Amsterdamse Rook willen we ons nu ook weer niet opsluiten. Onze blik richt zich daarom voornamelijk op de aanplakdorpen, alwaar wij inmiddels al een behoorlijk aantal stulpjes onze kritische revue hebben laten passeren.

Het eerste wat opvalt is, dat de gemiddelde huiseigenaar graag timmert en verbouwt teneinde zijn huis nóg groter en gerieflijker te maken, doch helaas meestal zonder kennis van zaken. Wie een Praxis naast de deur heeft, heeft al gauw een uitbouw aan zijn woning die óf niet af is óf op instorten staat. Bij voorkeur opgetrokken van waaibomenhout, afgewerkt met plexiglas ramen en betimmerd met tuinhout van 2 euri de strekkende meter. Tochtige hutten 'waar je wel nog het een en ander aan moet doen'- een opgeruimde makelaar is een te wantrouwen mens.

De Luxe Keukenopstellingen met Diverse Hoogwaardige Inbouwapparatuur lijken zelden of nooit op het plaatje van de Funda. Kastdeurtjes hangen schots en scheef, granito aanrechtbladen blijken bij nadere inspectie te bladderen en dús van fineer, de spoelbakken zijn 'authentiek Zaansch' wat gelijk staat aan hoognodig aan vervanging toe, en water komt nog uit een put die in de winter heel romantisch bevriest.

Ook tref je veel ongebruikte Kookeilanden, Inloopkasten met Zeeman-garderobe, Jacuzzi's in foeilelijk betegelde badkamers en tuinen die zeer Onderhoudsvriendelijk zijn volgestort met beton. Want daar komen de loungebanken ze mooi op uit.

Vandaag kreeg ik een brief van onze verhuurder. Of ik misschien mijn inmiddels 17 jaar oude keuken niet aan de eisen van de moderne tijd wens aan te passen. Krijg ik ook een vaatwasser en een koel-vriescombinatie. Voor een huurverhoging van maar 80 euri.

Schat? We blijven in Amsterdam wonen. We zetten een boom op het balkon, zaaien gras in de huiskamer en kopen een dubbelloops jachtgeweer waarmee we eens in de twee weken op mongolen kunnen schieten. Da's ook buitenleven!

Vechten tegen de Bierka

2009-09-17T12:51:00.003+02:00

Zo.

Had ie ze daar even een poepie laten ruiken.

Of nee- hij had ze de hele strontkar over de voeten gereden!

Platgewalst had ie ze met zijn tegenbegroting.

Met hun opgehaalde neuzen had ie ze in de uitwerpselen van hun eigen beleid gedouwd.

Eet poep, stelletje labbekakken!

Tegen de tijd dat ik met jullie klaar ben lopen jullie allemaal huilend naar moeder's rokken!

Stof zijt gij!

Tuurlijk, ze hadden hem uitgelachen, wat konden ze anders?

Armzalige elitaire spilzieke verkwistende meute-

Geen enkel verweer hadden ze gehad!

Als lammeren naar de slachtbank had ie ze gedragen!

Ze houden toch zo van die Halalvreters? Nou hier, pak aan dan, zal ik jullie es even ritueel de das omdoen!

Maar het lachen was ze al snel dun door de broek gelopen.

Kopvoddentax.

Kom er maar eens op!

Hoofddoekjesbelasting was al mooi, maar

Kopvoddentax!

Zo simpel.

Wat? Wil jij zo'n snotlap op de kop? Mag hoor! Daar is het loket, kun je 'n vergunning halen maar dan wel meteen even duizend euri aftikken.

Een schoon milieu begint bij jezelf.

Ga maar in je eigen land de publieke ruimte bevuilen.

Snor.

En jawel, daar kwamen ze weer: de grijsgedraaide platen met de moeilijke woorden.

Xenofoob.

Racist.

Roependen in de woestijn van hun eigen onvermogen, meneer!

Ik zeg: ik heb de bejaarden en de achterbuurtautochtonen achter me en u kunt mij de bout hachelen!

En ik onthou wie het zei en straks weet ik jullie allemaal te wonen!

Es kijken of je nog zo'n grote bek durft opzetten met een laars in je nek.

Es zien wie er dan nog flauwe geintjes over peroxidespoelingen durft te maken.

Linkse sloerie met je stresskop.

En als die lesbo van een voorzitter het nog één keer waagt me de mond te snoeren...

Misschien volgend jaar iets met besnijdenis...

De Kut-Correctie!

Of nee, Lip-Leges!

Ja, het was allemaal van een leien dakje gelopen.
Als warme reuzel.

Er zat hem maar één ding dwars.

Bierka.

In het vuur van de strijd was ie gestruikeld over het woord wat ie al zo vaak van de tong had doen spatten.

Eén kleine verspreking in zijn tot dan toe vlekkeloze betoog.

Moslimvrouwen in hun Bierka, had ie gezegd.

Alsof die vrouwen de hele dag in een heel groot bierglas rondlopen.

Moet je je voorstellen, dát zou nog eens een grap wezen!

Het hele jaar carnaval dankzij de Islam!

Allááááááh! Allááááááááh!

God, waar háálde ie het toch vandaan elke keer weer?

Een Groot Leider en ook nog es gevoel voor humor.

Het land had het maar getroffen.

Verhuisbericht

2009-09-13T11:54:00.003+02:00

De Crisis tiert welig en houdt in alle lagen van de bevolking huis. Zelfs de daklozen bij mij op de hoek drinken minder dan normaal en bedelen vaker om een sigaret. Het hele land is in rep en roer en lijdt onder haar lasten. Het kabinet overweegt in een uitgelekte troonrede het openbaar vervoer te ontmantelen en de hypotheekrenteaftrek aan stukken te snijden. Daar zullen we van opknappen! Bestel maar vast een verhuiswagen, want binnen afzienbare tijd kun je het dak boven je hoofd niet meer betalen en staan we met z'n allen voor de Albert Heijn. Kortom: het Spook van de Recessie heeft een vers gesteven laken aangetrokken, rammelt met zijn ketenen en roept heel eng 'boe'. Geluk bij een ongeluk: het Griepspook heeft zich teruggetrokken in de Nevelen der Onbenulligheid en probeert nu van 70 miljoen euro aan vaccinaties af te komen.

Aangezien ik nu eenmaal van de dwarsige ben en graag tegen de stroom inzwem, heb ik besloten het Recessiespook een grote dikke middelvinger te geven en op zoek te gaan naar een Nieuw Huis. Al geruime tijd struinen wij stad, land en Funda af op zoek naar een vrijbuitershut in het groen. Geen rijtjeshuisje-boompje-beestje in een kindvriendelijk blok met gunstige aansluitingen op de rest van de wereld, maar een ruimte waar het goed toeven en nog beter creëren is. Een Piratennest, hoewel Mijn Lief het een Stoute Kinderenhuis noemt en dat is ook mooi.

Valt nog niet mee. Wat aanspreekt is te duur of ligt in dorpskernen op grazige vlakten waar geheime boerengenootschappen nog rituele oogstfeesten houden met hooivorken en brandende kruisen en vrouwonterende praktijken. Te ver van de stadse reuring dus. Maar we houden vol. Vroeg of laat stappen we langs een landweggetje uit onze auto om te plassen of vanwege een lekke band en blijken we zomaar voor een droompaleis te staan, met een groot bord TE KOOP VOOR HEEL WEINIG in de voortuinrimboe, en een lief oud omaatje op een schommelbank op de porch die zegt: 'waar bleven jullie nou? Ik zit hier maar te wachten en te wachten op een bijzonder stel mensen aan wie ik mijn huisje kan geven maar gelukkig, daar zijn jullie dan eindelijk!' En dan drinken we thee met koekjes en geeft ze ons de sleutel en verdwijnt als vanzelf in het niets.

Om een beetje vooruit te lopen op en te wennen aan deze gebeurtenis heb ik dit weblog én mijn website alvast op de verhuiswagen gezet.
Weblog woont nu dus hier, en Website woont op

http://www.fransvandeursen.nl

Ze zijn al gewend en hebben het er erg naar hun zin.

Hauser Orkater

2009-07-10T11:07:00.002+02:00

Als broekemannetje van pak 'm beet 'n jaar of 13 werd mijn latent aanwezige liefde voor theater voor het eerst echt aangewakkerd door een groep zonderlingen die met bizarre scenes vol absurdistische dialogen en retegoeie muziek een geheel eigen universum op de planken wist te kweken. Hauser Orkater noemde het gezelschap zich. De gebroeders van Warmerdam, de gebroeders Hauser, Thijs van der Poll, Chris Bolzcek, Gerard Atema en nog een hele lange bonte stoet van eigenzinnig potsenmakersvolk maakten een vorm van muziektheater waarin de Fantasie de scepter zwaaide en de Weemoed achter elke muur op de loer lag. Een vorm van muziektheater die ik altijd prachtig heb gevonden.

Hoe mooi is je leven als je dertig jaar na dato met een aantal van die Orkatertjes van het eerste uur op een podium in Wijk aan Zee het muzikale materiaal opnieuw tot leven mag wekken, omdat Egon Kracht, de Grote Voortrekker, weer eens een onzalig goed idee tegen de klippen op heeft weten te realiseren? Hoe groot is je bofkont als je met een dertienkoppig gezelschap het dak van de akoestisch abominabele maar daarom niet minder stemmige festivaltent weet te scheuren? Hoe gelukkig ben je als je Maarten van Roozendaal naast je op onnavolgbare wijze hoort verdrinken in Azijn? En hoe bevoorrecht als je ziet hoe Chris Bolczek zich na een ietwat moeizame repetitie met alle kracht in de smachtende armen van de toeschouwers stort- en glimmend van plezier saxofonist en gitarist aanmoedigt in opzwepende solo's?

Heel mooi, erg groot, zeer gelukkig en uitermate bevoorrecht.

En als dan de kranten ook nog roepen dat 'het speelplezier ervan afspat', dat 'dit geweldige toetje van het theaterseizoen schreeuwt om een tournee', dat 'van Roozendaal en van Deursen laten zien en horen vocale vertolkers van groot formaat te zijn'- dan kun je slechts diep gloeiend van warmte achteroverleunen met een vette glimlach rond de mondhoeken en hopen dat er in de nabije toekomst op enigerlei wijze een vervolg aan wordt gegeven...

Ik heb wel eens verzucht dat in het huidige kunstklimaat alles van waarde weerloos is. Maar zie ik daar nu zowaar een sprankje hoop oplichten?

Bestemming Onbestemd

2009-06-02T21:00:00.000+02:00

Terugkeren naar een plek waar je goede herinneringen aan hebt is niet altijd een garantie voor herbeleving van mooie momenten.

Mijn lief en ik, op drift geraakt door de Mexicaanse Varkenshysterie, legden uiteindelijk aan in Florida, omdat de luchtvaartmaatschappij waar onze toegangsbewijzen tot Maya's en Margaritas geboekt waren verder niet zo veel anders bood. Omboeken, zo bleek later, was een goede keuze; het gehele door ons te ontginnen gebied ligt er tot op de dag van vandaag verlaten, leeg en weerloos bij. Restaurants houden de deuren dicht, stranden zijn uitgestorven. Bij de fameuze ruines van Chichen Itza of Palenque zou je nu de unieke ervaring kunnen hebben er geheel alleen met de brulapen rond te waren, zonder in de nek gehijgd te worden door luidruchtig dagjesvolk of hitsige camcorderinnetjes. Ware het niet dat ook deze attracties de poorten gesloten houden. Nog nooit een land meegemaakt dat zijn eigen toeristenindustrie voor een seizoen de nek omdraait door al wat bloeit en groeit en ons altijd weer boeit tot nader order te sluiten en dan gaat liggen huilen dat er geen toeristen komen.

Enfin, Florida dus, want ook warm én Amerika én mooie herinneringen want getrouwd op Key West en zat daar niet ook onze Favorite Bar of the Universe, Sloppy Joe's?
Bij onze eerste wandeling over ons geliefde eiland voelen we het eigenlijk al meteen: Something's Rotten in the State of Sloppy. Toegegeven, dit oude piratennest ligt al jaren in zieltogende aanbidding voor het Gouden Kalf van de Toeristenindustrie, maar je had er nooit last van. Het eiland had stijl. Sfeer. Iets Ruigs, en dan duid ik niet alleen op het buitenproportionele aantal homoseksuelen dat er de boel bestierde. Wat het precies was weet ik niet, maar Key West was different.

Een echt goed restaurant is er niet meer te vinden. En pas op: als een eterie kopt dat je er fine casual kunt dinen, ga dan nog liever naar de dichtsbijzijnde MacDonalds, want fine casual dining betekent voornamelijk dat je veel te veel geld betaalt voor gerechten waar veel te veel niet bij elkaar passende ingrediënten lukraak bij elkaar gepleurd zijn om een heeeeeeele lange en dus Indrukwekkende menukaart op te leveren. De bevolking is er al met al ook niet vriendelijker op geworden; een zekere mate van arrogantie kan ze niet ontzegd worden. Je ziet ze denken: What do we care? We got the sunset, you got the dollars. Now drink and shut up! Volendam, maar dan zonder cameraploegen.

En Sloppy? Ach, Sloppy...
De eerste keer dat ik die tent binnenliep en met een Hemmingway Hammer aan de mond de ruisende, ranzige atmosfeer opzoog ging er een wereld voor me open. Nice Crowd! Great Music! Je ging er niet vroeg en zeker niet nuchter en altijd met volslagen onbekende maar goedgemutste mede-drinkebroeders weg. Sloppy Joe's was Rock & Roll!

En nu?
We hebben met twee Sloppy Rita's gepoogd in de stemming te komen. Maar op het podium stond een Komisch Duo ranzige grappen te brouwen voor een zojuist met het zoveelste cruiseschip uitgeladen kudde aangeschoten middelbare middleclassers. Een oeh-wat-zegt-ie-nou-toch-publiek dat voor deze ene keer de remmen eens helemaal los durfde gooien. En dan weet je het wel. Lach of ik schiet. La La La Geld. Bye bye Sloppy.

Wise men guard their memories from fading into the present...

Golfen aan de Gulf

2009-05-22T22:11:00.000+02:00

Het hemelwater sodemietert met bakken uit het grauwe zwerk. Tropische donderstormen leggen de baai van Naples onder een natte grijze deken en onttrekken de witte boten aan het zicht. Zelfs de vissen schuilen onder de steigers en heel even vraag je je af waarom ze Florida The Sunshine State hebben gedoopt. De dakgoten kraken onder het geweld van al dat gutsende vocht, en dan is dit nog maar een onschuldig buitje. Ik kan me ineens een veel betere voorstelling maken van hoe het er hier bijhangt tijdens Hurricane Season. Hier zijn ze er dolblij mee, want aanhoudende droogte en dreigende bosbranden. Alarmfase 4 of zo.

Heel Florida riekt overigens naar Flood en Thunderstorm, vooral aan de oostkust, waar wij dus gelukkig niet zitten. Op The Weather Channel, waar het weer wordt gepresenteerd alsof het één grote spannende aaneenschakeling van natuurrampen is, zie ik met enige regelmaat een springvloed trotserende verslaggever uit zijn regenanorakje gespoeld worden, of een allerliefst Helga van Leurtje haar permanent in de waagschaal gooien tegen een achtergrond van neerhozend water en doorbuigende Koningspalmen. Mijn favoriet is de Weerknuppel die het Vortex 2-project van commentaar moet voorzien en elke avond met een pruillipje zijn leed klaagt over het uitblijven van alles-in-hun-wake-vernietigende tornado’s. Erwin Krol is een deurmatje vergeleken bij deze Klimatologische Superhelden.

Ook op Sanibel Island, een voor de gemiddelde toerist onbekende tropische verrassing in Floridaase kokosmelk, waar het leven laid-back en de natuur alomtegenwoordig is, worden wij des nachts uit onze slaap getrommeld door de stortbuien die ons moteldak teisteren. Wet on a hot tin roof.

'Goed voor de tuin’, willen wij Hollanders nog wel eens roepen in zo’n geval. In Florida bezigen inwoners een ander adagium: ‘goed voor de golfbaan!’ Want welbeschouwd is Florida één Grote Groene Geriatrische Golfkliniek, waar de bejaarden van Amerika hun laatste dagen, schouderpartijen en rugspieren komen slijten. Een oppervlakkige telling in het gebied rond Naples leverde maar liefst 95 golfcourses op, de één nog ingenieuzer aangelegd dan de ander. Ware vormen van landschapskunst zitten er bij, waar de kunstgebitte Tiger Woodsen op de clubhuistelevisie hun aandelen zien kelderen om daarna hun ballen de mangrove in te meppen, lodderig nagestaard door een lui alligator-oog, een nieuwsgierig wasberenjong, een arrogante langsparaderende ibis of een kudde nerveuze iguana’s.

Je kan het slechter treffen in de schemerdagen van je leven…

Bad News from the News Café

2009-05-16T21:40:00.000+02:00

Toen ik vorig jaar met mijn lief door het nog knisperkoude New Mexico reed, viel het ons al op: het ging niet goed met Uncle Sam. De ouwe baas kwakkelde; pijn in de portemonnee, opgeblazen huizenmarkt, ontstoken aandelen- 8 jaar op dieet bij Doctor Bush en America the Beautiful leek van een blozende cheerleader te zijn veranderd in een hologige anorexia-patiënt. Restaurants op de fles, lege winkelpanden, talloze woningen waarvan de hypotheek de bewoners te machtig was geworden. In de handen van George Junior legde zelfs het Ongebreideld Optimisme dat Amerika Amerika maakt het hoofd in de schoot. You reek what you sow…

Maar dat was New Mexico, altijd al één van de zorgenkindjes van de VS.
De Presidentiële Kwakzalver is inmiddels vervangen door de Zwarte Wonderdokter, en in Florida, the Sunshine State, met zijn Eeuwige Golfvelden, kapitale villa’s en licht hedonistische levensinstelling, daar zal het toch allemaal wel meevallen?

Niet dus.
Op het terras van mijn favoriete ontbijtlocatie The News Café aan Ocean Drive, Miami Beach, begraaf ik me in French Toast en de morning papers. Louter slecht nieuws, zo kunnen wij u melden. De federale overheid zit in z’n maag met een berg onteigende woningen zo groot als de stad Miami, autodealers worden met zogenaamde Dear John Letters (Dear John, you don’t work for us no mo’.) en masse bedankt voor bewezen diensten.
Amerika staat niet aan de rand van de afgrond- Amerika is er al lang en breed in gedonderd en kan alleen nog hopen op een uitstekende boomtak om de val te breken. Gebeurt dat in cartoons niet ook altijd?

In het mondaine Art Deco District zijn de gevels van de hotels weliswaar schitterend gerenoveerd en volledig in stijl voorzien van Neonbuis en Ornament, maar achter de façade, een blok of wat verderop, gapen de houten ogen van dichtgetimmerde panden. Flaneren op het hippe Ocean Drive behoort niet meer echt tot de mogelijkheden, want een groot gedeelte is vergaan tot vreetstraat waar hustlers je naar binnen proberen te lokken met een cholesterolverkleving voor slechts $ 3,99. En dat op je nuchtere maag. In tijden van crisis gaan Smaak en Klasse altijd het eerst bij het grof vuil, waag ik te mijmeren. Obers en oberettes, toch altijd al overdreven vriendelijk in dit deel van de wereld (Haaayyy, how are you folks doing todaaayyyy???!!!) kronkelen zich nu in werkelijk onnavolgbare bochten om het je naar de zin te maken, meer dan ooit aangewezen op een goeie fooi.

Onze ober in The News Café doet dat niet.
Is ook niet nodig. Het terras zit namelijk, als altijd, nagenoeg vol.
Klasse verloochent zich niet.
Als alle Amerikanen daar nu eens een voorbeeld aan nemen.
Moet jij eens kijken hoe snel ze er weer bovenop zijn.

Here we go!

2009-05-12T18:25:00.000+02:00

Lieve Lezers,

Aangezien een Mensch nu eenmaal niet altijd de boog op het spek kan binden (en voorkomen is beter dan uitbranden), zal ik de komende weken vertoeven in (en hopelijk niet op) het meest zuidelijke puntje van de Good Old United States of Obama.

Het Pinksterfeest zullen we hier weer meemaken. Tot die tijd lonkt het zand, babbelen de golven, wiegen de hangmatten en springen de dolfijnen.

Tot dan dan.

Vakantievoorpret

2009-05-07T12:12:00.000+02:00

Aangezien vorige week de touroperator paniekte dat zelfs in Yucatan alle bezienswaardigheden tot nader order achter slot en grendel gingen, en dat de Minister van Volksgezondheid er zelfs toe neigde de bars en restaurants voor onbepaalde tijd aan hetzelfde lot te onderwerpen, hebben mijn lief en ik eieren voor ons reeds uitgegeven geld gekozen en de reisplannen drastisch veranderd.

Nu hebben in het hele Yucatan zelfs de laboratoriumratten het gevreesde virus nog niet onder de leden, maar laten we wel wezen: als je vanuit je handgeknoopte hangmat na een verlangende vingerknip niet eens meer een verse margarita geserveerd kan krijgen, dan is de lol er snel af.

In het Martinairtoestel krijgt men vooralsnog de sponsmaaltijd geserveerd door zwaar bemondkapte stewardessen, bij aankomst op willekeurig welke Mexicaanse luchthaven schijn je eerst een cursus Survival Door Hygiëne te moeten volgen terwijl je met je sokken in een bak Dettol staat te soppen en een Strenge Verpleegster je ongevraagd een injectienaald in je kont zet en een hoeveelheid Hopelijk-Werkt-Het-Serum in je bloedbaan pompt waar een paard spontaan de Arabische Griep van zou krijgen.

Welcome to Mexico. We hope you have a pleasant stay!

Inmiddels blijkt het allemaal reuze mee te vallen; het openbare leven begint alweer enige tekenen van openbaar leven te vertonen, het aantal dooien in de krant blijkt schromelijk overtrokken, ik heb het woord pandemie al een tijdje niet meer uit de mond van een Deskundige Viroloog horen spetteren en de Diverse Kranten en Journaals likken er ook niet meer zo smakkend de vingers bij af. Het enige wat rest na het onterecht afroepen van Fase 5 blijkt de vraag:

'Waar moet ik tegenwoordig zijn voor Nieuws dat zich baseert op Feiten en niet op Sensatiezucht?' Voor de inzender van het goede antwoord ligt een lifetime supply Tamiflu klaar.

Enfin- geen Maya-ruines dus, geen taco's en tamales, geen mariachi en margarita's. Het zal voor een andere keer zijn. Florida is ook leuk, ze hebben er ook prachtige stranden, de Keys zijn altijd een genot om naar terug te keren, en bij Sloppy Joe's mixen ze de Hemmingway Hammer- als je er daar twee van in je bloedbaan hebt snap je meteen waarom ie zo heet.

En het barst er van de Mexicaanse restaurants.
Of moet je daar dan weer juist niet naartoe?

Ik ben even de Wereld Gezondheidsorganisatie bellen.

Arriba!

2009-04-27T11:46:00.000+02:00

De zeemanspet van Vader Vrijmoeth hangt aan de spreekwoordelijke wilgen, de Kapitein Haddockbaard mag onder het scheermes, het lijf mag na het overmatig tillen van inmiddels veel te stevig geworden Ciskes in de revisie bij de Bot- en Spierspecialist, en de geest... de geest mag weer uit dwalen.

Een kleine 100 voorstellingen in vijf maanden tijd is peanuts vergeleken bij de galeislavenarbeid waar sommigen van mijn ex-collega's zich vrijwillig aan hebben onderworpen. Ik geloof dat de 500e nakende is, en met alle respect voor diegenen die het circus al van meet af aan draaiende houden- ik zou het niet kunnen. Theatermaken mag nooit en te nimmer op een kantoorbaan gaan lijken, en deze tredmolen draait toch angstaanjagend in die richting.

Gelukkig ken ik mezelf inmiddels wel een beetje. Dus toen de van bedrijfswege aangestelde onderhandelaar mij destijds een contract met een Open Eind wilde laten tekenen, heb ik vriendelijk doch beslist voor de lucratieve eer bedankt en de limiet op vijf maanden gesteld. Precies genoeg, zo bleek. De geest werd Vrijmoeth-moe. Dus knallen met die kurken voor een aftocht met champagne. Het ga jullie goed!

En waar had de geest dan zoal graag uit dwalen gegaan? Welnu: niet behept met een vooruitziende blik waar het de toestand in de wereld betreft meende de geest enkele maanden geleden dat hij zijn badhanddoek op een Mexicaans zandstrand wilde vleien, Mexicaanse oudheden wilde beklimmen en in Mexicaanse hangmatten wilde bungelen met enige Mexicaanse Margarita's onder handbereik. Little did he know.

Dus nu zit de geest met een gevoel van licht ongemak de vliegtickets naar Cancun, de autohuurvoucher van Alamo en de hotelvouchers voor Playa del Carmen, Holbox, San Felipe, Chichen Itza, Izamal, Campeche, Palenque, Chicanna en Tulum op zijn bureau uit te spreiden, en wat-nou-alst hij over terugkeren naar Nederland met een licht-roze verkleurde huid en een schattig krulstaartje to top it off.

Gelukkig blijkt de soep vooralsnog niet zo heet gegeten te worden als de diverse media ons willen doen geloven. Was het in vroeger tijden alleen aan de Telegraaf voorbehouden om nieuws te brengen dat niet eens in de buurt van de feiten had gelegen- tegenwoordig vliegen de onbewezen dodentallen je vanuit alle windrichtingen tegemoet.

De geest baseert zich liever op de World Health Organization, die geen negatief reisadvies uitbrengt. Als je je persoonlijke hygiëne een beetje op orde houdt en niet te dicht in de buurt van rochelende Mexicanen bivakkeert, schijnt het allemaal wel los te lopen. Ergo: op 12 mei is het vliegen geblazen.

En dan gaat de geest nu even Handige Desinfecterende Doekjes kopen.
Arriba!

Ben skiën

2009-03-22T11:39:00.000+01:00

Aangezien het tandvlees nader dan de rok is, zal de komende week dit mijn uitzicht zijn.

A bientot!

Cijfers

2009-03-14T11:44:00.000+01:00

"Dramaserie De Hoofdprijs verslaat X-factor nipt".

Dat koppen de diverse internetnieuwsbronnen deze ochtend.
Mijn mobieltje, gewoontegetrouw ingeschakeld tijdens het opschuimen van de capuccinomelk, toetert allerhande voicemail- en sms-berichten de huiskamer in.
Producent Johan Nijenhuis blijkt als eerste in de telefoon gekropen: we waren gisteravond op het Journaal na het best bekeken programma.
Cameraman Mark de Blok is trots, tegenspeelster Annick doet van joepie, Lieneke Leroux is blij. Jack Wouterse, deze week nog enige opschudding veroorzakend door stoer klaagwerk, hult zich in zwijgen. We duiden het hem niet euvel.

Ik ben trots.

Ruim 1,3 miljoen mensen hebben de eerste verrichtingen van de families Moes, Leenders en Bestevaer the benefit of the doubt gegeven. Da's best veel. Er gaan dagen voorbij dat ik ze niet aan mijn keukentafel heb zitten. En ik weet als geen ander dat dit soort cijfers niks zeggen. Alles is relatief. Volgende week kan iedereen ons wel weer in de steek laten, op zoek naar een nieuwe hype of aanhakend bij een oude. Het leven is vluchtig, de waan van de dag regeert.

Maar vooralsnog ben ik trots.
Op de serie. Zoals ie geworden is. Zoals ik hem vannacht, in alle rust, een gin-tonic onder handbereik, nog even aan me voorbij heb laten trekken. Er wordt goed gespeeld. Het ziet er goed uit. Het loopt lekker.

En uit betrouwbare bron -te weten: mijzelve- weet ik: het wordt alleen maar beter.

Ciske de Klad.

2009-03-12T12:05:00.000+01:00

Het lijkt bijna een ijzeren wet: als je zo'n 60 voorstellingen van een productie hebt gespeeld, heb je de rol van alle kanten benaderd, binnenstebuiten gekeerd, op z'n kop gehangen en tegen het grit gegooid, en wordt je tegemoet getreden door het voor de acteur meest gevreesde spook: de Automatische Piloot. Sinds de ramp met de Turkse Boeing een paar weken terug weten we weer allemaal hoe dodelijk die kan zijn.

Hoe houdt je een rol fris wanneer je hem 5 á 6 keer in de week over het voetlicht moet pleuren? Ik bedoel, ik heb tot nog toe veel plezier beleefd aan Vader Vrijmoeth, en ook aan mijn tegenspelers, maar de laatste week hoor ik mezelf toch wel erg vaak in de herhalingsoefening schieten. Elke nuance is al eens aangebracht, elke grap al eens gemaakt, elke gemoedstoestand al eens uitgebuit. Vader Vrijmoeth begint langzaam leeg te lopen.

Is het de omgeving? Het RAI-theater nodigt nu niet direct uit tot bovenmatige gezelligheid en biedt qua ruimte de inspiratie van een theezeefje. En het klimaat van een Indiaanse zweethut. Het begrip Thermostaat is nog niet tot het hallencomplex doorgedrongen, en de diverse vischmaaltijden die in de batterij magnetrons geladen wordt draagt niet bij aan de algehele luchtversheid.

Is het de 'kwaliteitscontrole' die bij dit soort producties met militaire precisie dagelijks wordt uitgevoerd? Een voorstelling spelen bij dit bedrijf krijgt toch vroeg of laat altijd iets van een kantoorbaan. Als zelfbenoemde bohemien is het hier soms kwaad kersen eten. Met enige regelmaat bekruipt mij het gevoel op het matje bij de middelbare schooldirecteur te staan. Terwijl, wie mij kent moet toch weten, dat mij een keurslijf aanmeten een hachelijke, zo niet levensgevaarlijke onderneming is.

Ach, waarschijnlijk is het gewoon een lichte vorm van metaalmoeheid. Krijg je altijd even mee te maken. Kwestie van op zoek gaan naar een nieuwe invalshoek.

Ik denk dat ik de ruwe zeebonk vanavond maar eens in een bloemetjesjurk en op naaldhakken ga spelen...

Ik zie ik zie...

2008-12-18T10:29:00.000+01:00

Voor de artiesteningang van de Antwerpse schouwburg word ik staande gehouden door een broodmagere Pakistaan die mij ongevraagd de toekomst begint te voorspellen. Het is waterkoud herfstweer, de wind giert over de kasseien, maar hij gaat gehuld in een t-shirtje en een gaatgrage spijkerbroek. Normaliter schud ik dit soort kermisvolk nurks van mij af, maar deze man heeft zo'n directe aanpak dat doorlopen geen optie is. Bovendien ben ik in een goeie bui, dus kom maar op met je flauwekul!

In gebroken lagere schoolengels begint hij mij te duiden: ik ben een very good person, ik listen always to other people, ik help them ook altijd zonder something terug to asken, ik ben very strong personality waardoor people mij never helpen. Bij elke nieuwe kwalificatie raakt hij met zijn wijsvinger even de plek tussen zijn ogen aan, alsof zich daar een bron van kennis aangaande mijn karakter bevindt. Hoewel ik in stilte een kern van waarheid meen te ontdekken -ik ben een rol aan het overnemen in een voorstelling en ben daarbij weer eens volledig op mezelf aangewezen- weiger ik al te veel geloof aan 's mans woorden te hechten en wil doorlopen.

De goocheltruc is echter nog niet voorbij. Er moeten vragen beantwoord worden. Wat is mijn beroep? Wat is mijn lievelingsbloem? Noem een willekeurig getal? Wat heb ik nog te wensen? De bloem (daffodil) en het getal (9) worden op een briefje genoteerd, het briefje wordt me in de hand gestopt, en als dezelfde antwoorden op wonderbaarlijke wijze ook op een ander briefje blijken te staan wat ineens uit een stapeltje Hindoestaanse bidprentjes wordt getoverd, ga ik een lang en voorspoedig leven tegemoet, word ik dik in de 90, krijg ik veel succes en rijkdom en zal ik sterven in bed met een glimlach om de mond.

Nu is het moment aangebroken dat ik, geheel naar eigen inzicht, de man een willekeurig bedrag mag schenken, maakt niet uit hoeveel maar liefst wel papiergeld if you please thank you very much. Die bui voelden we natuurlijk al hangen. Ik schud hem vriendelijk de hand, zeg hem dat ik hem toch really geen twenty euro ga payen voor zijn kunsten, krijg nog een door hem gezegend kraaltje mee en het advies de komende weken goed op te passen omdat een ongeluk in een klein hoekje zit.

Twee weken later scheur ik tijdens mijn negende (!) voorstelling met een doodnormale beweging mijn kuitspier waardoor ik voorlopig ben uitgeschakeld.

Eén troost: ik word waarschijnlijk heel oud en rijk...

The Nightmare Returns...

2008-11-30T12:50:00.000+01:00

Ontken het maar niet. U heeft er ook last van. U kunt wel doen alsof het niet zo is, maar ieder normaal functionerend mens wiens hersenen ongehinderd hun gang kunnen gaan in de beschermende warmte van Onze Bovenkamer schrikt er eens in de zoveel tijd van wakker. Badend in het zweet, kloppende ogen, een vertroebeld bewustzijn dat zich wazig een weg uit het somp van de slaap probeert te worstelen omdat Morpheus weer eens op de instant replay-knop heeft gedrukt.

De Terugkerende Nachtmerrie.

Volgens Psychologen worden ze veroorzaakt door allerhande Onopgeloste Emoties die diep in Onze Geest verankerd liggen te wachten op Bevrijding. Een schip dat nu eindelijk wel eens wil zinken maar hardnekkig blijft ronddobberen op de golven van ons onvermogen. Zaken die ons dieper hebben geraakt dan we dachten. En omdat we er onvoldoende aandacht aan schenken, lopen we 's nachts nog regelmatig in onze blote kont door een bomvolle Kalverstraat, doen we voor de 523e keer eindexamen, of worden we met vleesmessen achternagezeten door onze schoonmoeders.

Bij Acteurs doet zich een wonderlijk fenomeen voor: de Collectieve Terugkerende Nachtmerrie. Deze openbaart zich eens in de zoveel tijd, meestal vlak voor een Première of Belangrijke Auditie, en is het gevolg van de Angst Voor Lul Te Staan.
Doorgaans bestaat de nachtmerrie eruit, dat de Acteur ten overstaan van een volle zaal een voorstelling speelt waar hij nog helemaal niet klaar voor is. Hij kent zijn tekst nog niet, hij heeft nog geen idee wanneer hij wat tegen wie moet zeggen, en wanneer en waar hij op moet is al helemaal een raadsel, want het decor is zodanig gebouwd dat de opkomst tevens de afgang is. Meestal is het een stuk met heel veel haastverkledingen, raakt hij verstrikt in zijn kostuums en bungelen er allerhande microfoonkabels die zich niet laten wegwerken uit zijn broekspijpen.

Vrijwel altijd schrik je wakker op het moment dat je amechtig hijgend nét te laat en met een onderbroek op je hoofd het podium oprent, alwaar je medespelers je beschuldigend aankijken en je de laatste toeschouwers nog net de zaal ziet verlaten.

Aanstaande woensdag neem ik voor het eerst een mooie karakterrol over in de bejubelde musical Ciske de Rat. Ik heb dan welgeteld 6 uur gerepeteerd.

Vannacht werd ik bezocht door mijn Terugkerende Nachtmerrie. Dus wie eens flink wil lachen of wil weten welk merk onderbroeken ik draag, die moet woensdag beslist naar Nijmegen komen!

Vliegenmepper

2008-09-28T11:45:00.000+02:00

Over een kleine week had mijn theaterprogramma Barvliegen z'n eerste try out moeten beleven.
Met een roedel rasmuzikanten had ik dan het podium van het Heerenlogement te Beusichem doordrenkt met het drankzuchtige repertoire een mijner muzikale helden.
Tom Waits wappert al jaren hoog in mijn vaandel, en het leek mij een mooi moment 's mans liedjes in het Neerlands te vertalen, er een rood draadje doorheen te knopen en ze ten beste te geven in de vaderlandse schouwburgen.
Maar muziek maken in Kikkerland is geen sinecure, zo bleek alras. Slechts een deel der schouwburgdirecteuren gaf blijk van durf en inzicht en toonde zich bereid de poeplap te trekken teneinde zich te verzekeren van een avond Mooie Muziek.
En dus zat van Deursen ineens, gelijk een te hoog van de toren geblazen bank, met een Financieel Gat. Van Liefdewerk oud papier kun je immers geen vlieger meer oplaten.
Klop klop bij de subsidiegevers deed ook geen deuren opengaan, en dus moest na veel wikken en wegen besloten worden het hele tentenkamp op te doeken, in te pakken, af te blazen en weg te stoppen voor toekomstig gebruik. Het zij zo!

Maar bij pakken neerzitten ligt niet in mijn aard. Dus voor die mensen die al een kaartje hadden gekocht: er wordt naarstig gezocht naar mogelijkheden om het feest volgend seizoen alsnog op de planken te krijgen.
Met als dank voor het vertrouwen bijgaand een flard uit The Ghost of Saturday Night:

Het daglicht ontwaakt
‘n Snorder haakt naar een laatste dronken rit
En een stommelende zeebonk
Die zijn lek en gebrek probeert te slijten aan een vreemde
Tast in de zakken van zijn zeemansjas
Naar wat troost en vindt z’n soelaas
In een verkreukelde peuk uit een pakje Gauloise
En hij droomt van een barvrouw met borsten van zij en
Roomblanke dijen
En suikerspinnenhaar
Een boegbeeld dat boven de tapkast prijkt
En met vochtige hand het vermoeide blond van haar voorhoofd strijkt

(...)

En de dageraad knoopt een deken van diamant
Dompelt de leistenen daken
In een gulzig glimmend bad
En de nacht valt in duigen
Laat de straatvegers zich buigen
Over de scherven van een leeggedronken stad

Ouderwets Kicken

2008-08-31T10:07:00.000+02:00

Amsterdam, Java-eiland, 30 augustus, uurtje of half tien...

Mooier wordt het zelden...

Afwikkelen en opdraaien

2008-08-21T15:07:00.000+02:00

De Hoofdprijs is aan haar laatste loodjes toe. En ik dus ook. Vanmiddag nog even naar Vinkeveen alwaar we gaan suggereren dat mijn personage in La Douce France is, morgen nog even onder een viaduct een vuilniszak met Monopoly-geld in een prullenbak douwen, en dan is het afgelopen uit met de pret en afwachten wat de h.h. regisseurs er van snijden.

We hebben mooi spul gedraaid. Raar spul, ook. Heeft u wel eens een dag in een ziekenhuisbed aan de slangen en apparaten gelegen terwijl er niets wezenlijks met u aan de hand was? Ging de hartbewakingsapparatuur u toen ook zo op de zenuwen werken? En lag u onlangs nog op uw vrije zondag in een simpele vurenhouten kist in een pittoresk crematorium te Driehuis? Te doen of u dood was? Ik verwed er mijn urn onder van niet!

Al met al ben ik door deze serie weer meer van mijn vak gaan houden. De drukte, de spanning, er onder onmogelijke omstandigheden toch iets bijzonders van proberen te maken, soms de plank falikant misslaan; het is mooi mooier mooist. En nu maar hopen dat het aanslaat. In januari weten we meer.

Zondag wordt er gewrapt (mooi Engels woord voor drinken omdat het klaar is), maandag repeteren geblazen voor het slotconcert van de Uitmarkt. In de Ban van Bannink uit het vet halen en oppoetsen. Jenny Arean vervangt Loes Luca, dus er moeten even een paar tandjes bij, maar we hebben er zin in.

En als de 30e de kelen zijn moegezongen rijdt deze jongen eens even naar het Franse platteland teneinde de buik vol en het hoofd leeg te krijgen.

Iemand moet het doen.

Steun de Theatercompagnie!

2008-07-22T11:59:00.000+02:00

De Theatercompagnie dreigt te moeten stoppen
Betekent negatief concept advies fonds NFPK+ het einde van het gezelschap?

Als gevolg van het negatieve concept advies van het NFPK+ dreigt nu de opheffing van De Theatercompagnie. Daarmee verdwijnt een toonaangevend repertoire gezelschap onder leiding van topregisseur Theu Boermans. Dit advies slaat een gat in het rijke Amsterdamse en Nederlandse theaterleven. Na een eerdere afwijzing door de Raad van Cultuur voelt het gezelschap zich het slachtoffer van de stelselwijziging die door het Ministerie van OCW is doorgevoerd. Het gezelschap legt zich niet neer bij deze uitkomsten en heeft de gemeente Amsterdam verzocht haar beklag te doen bij OCW en NFPK+. Dit om te voorkomen dat Amsterdam haar tweede stadsgezelschap verliest

Artistiek directeur van de Theatercompagnie, Theu Boermans: “ Ik ben verbijsterd, diep geschokt en voel me persoonlijk geschoffeerd. Er is geen enkele artistieke grond om de Theatercompagnie op te heffen. In tegendeel. We behoren tot de top van het Nederlands toneel. De argumenten die het fonds aanvoert zijn aantoonbaar onjuist en volledig uit de lucht gegrepen. Wij zien voldoende onjuistheden om dit concept advies aan te vechten.
Wanneer dit advies niet wordt herzien betekent dit dat Amsterdam, in tegenstelling tot Rotterdam en Den Haag geen tweede gezelschap meer heeft. Ik ga ervan uit dat de wethoudster van Amsterdam dit niet over haar kant zal laten gaan.”

Zakelijk directeur van de Theatercompagnie, Hans Brouwer: “Wij zijn overduidelijk slachtoffer van de stelselwijziging die door OCW is doorgevoerd. Qua staat van dienst en ambitie horen wij natuurlijk als Amsterdams stadsgezelschap thuis in de basisinfrastructuur die onder OCW valt. Feitelijk vind ook iedereen dat maar domweg vanwege het principe dat er in Amsterdam maar ruimte is voor 1 gezelschap zijn wij dat niet geworden. Het Fonds verwijt ons nu te weinig onderscheidend te zijn van ‘vergelijkbare instellingen die inmiddels in de basisinfrastructuur zijn opgenomen’. Eerst waren we te klein voor de basisinfrastructuur en nu worden we door het Fonds alsnog afgerekend op het profiel van een basisinfrastructuur instelling. “

Voorzitter van Raad van toezicht de Theatercompagnie, Marjet van Zuijlen:”Het fonds trekt op oneigenlijke wijze de prestaties van het gezelschap en die van de regisseur uit elkaar. Dat kan niet. De Theatercompagnie is Theu Boermans en Theu Boermans is de Theatercompagnie. Het is door hem dat het gezelschap, ondanks het kleine budget, nog zo succesvol is geweest met topstukken de laatste jaren en door hem dat topacteurs zich met de Theatercompagnie willen verbinden ”.

Geen subsidie voor De Theatercompagnie zal een gedwongen stop van het gezelschap en het theater per 1 januari 2009 betekenen. De geplande 100 schouwburgvoorstellingen en de 80 voorstellingen in het eigen Compagnietheater vinden dan geen doorgang.
Nederland verliest dan een belangwekkend gezelschap dat veel heeft bijgedragen aan het toneellandschap en talentontwikkeling. Het gezelschap heeft 23 werknemers.

De Theatercompagnie legt zich niet neer bij dit negatieve advies en actie ondernemen richting het Nederlands Fonds voor de Podiumkunsten+, het Ministerie van OCW, de 2e kamer en de gemeente Amsterdam.

STEUN DE THEATERCOMPAGNIE. Stuur een email naar steunons@theatercompagnie.nl

Vanaf 20 augustus in de winkel!

2008-07-21T18:15:00.000+02:00

Radiostilte

2008-07-15T09:46:00.000+02:00

Een maand niet geschreven is een maand niet geleefd.
Een prachtige filosofie uit onbestemde bron, waaruit een diep verlangen spreekt naar de Schoonheid van het Woord.
Waarin Taal en Letteren worden verheven tot Ongrijpbare Grootheden waarmee het Bestaan hanteerbaar, neen, draaglijk wordt.
Het Geschrevene als onontbeerlijkheid voor de Harteklop.

In mijn geval echter klinkklare flauwekul.
Want dan wel een maand lang geen woord geblogd, maar wel tot in de vingertoppen geleefd.

Gefilmd dat het een aard heeft. In binnen- en buitenland. In Spaanse Golfresorten en Abcoudense Eengezinswoningen. Draaidagen van een uurtje of 14 zijn geen zeldzaamheid. En dan liefst vier achter elkaar. Wie een nieuwe rug voor me heeft mag hem opsturen. De Hoofdprijs vordert gestaag maar de productiedruk is enorm. Filmen in Nederland wordt steeds meer Filmen tegen de Bierkaai. "Goedemiddag, wij zijn een omroep en we willen kwaliteitsdrama dus hier heeft u te weinig geld en kan het gisteren klaar zijn? Dank u!"
Maar wie A zegt, zegt ook B dus vastgebeten in dat personage, zo weinig mogelijk compromissen sluiten en hakken met die bijl! Op locatie zelf een fikkie stoken omdat er geen geld meer is om een rookmachientje te huren; het heeft iets heroisch.

En onderwijl redden wat er te redden valt aan mijn Barvliegen. Want in oktober moeten ze uitvliegen in diverse theaters, maar vrijwel alles zit tegen. Eerst geen toestemming voor het vertalen van het repertoire van Tom Waits van ná 1982. Bummer! Dus zelf in de pen en de toetsen geklommen teneinde het ontstane gat te dichten met evenzo fijn materiaal.
En is dat net gelukt, beslissen de Kokerrokken en Stropdassen van het Fonds voor de Podiumkunsten dat van Deursen het maar lekker in zijn eentje moet zien te financieren. Zij schuiven geen rooie cent want huns inziens "is het commercieel genoeg om uit de markt gespeeld te worden". Eén blik op mijn begroting en ze hadden geweten dat dat Larie en Apenkool is. Doen hun boodschappen waarschijnlijk op een andere markt dan ik. Dus het is van de lobby geblazen. Maar wie steekt er in Kikkerland nog geld in muziek voor fijnproevers? Enfin.

En dan vliegen er nog allerhande aanbiedingen om oren, behoeven vrienden en vriendinnen de nodige aandacht, dienen er besluiten en beslissingen over Dit en over Dat. Hectiek. En gek genoeg word ik alleen maar rustiger...

En ach...
Een maand niet geleefd is überhaupt niks te schrijven.

Killers

2008-06-08T10:17:00.000+02:00

Terwijl Rita Verdonk liep te mekkeren over haar beveiliging, het EK de eerste twee saaie wedstrijden opleverde, de Christenhonden zich druk maakten om embryoselectie en Hillary Clinton eindelijk de campagnevlag aan de wilgen hing, stond mijn week voornamelijk in het teken van Kanker.
De Kanker die een goede vriend van mij langzaam aan het slopen is. Zo heb je een ouwemannenkwaaltje, een half jaar later blijkt het een schier onoverwinnelijke vorm van Sluipmoordenaar Nummer 1 te zijn; en hoe gaat een Levenslustig Mensch daar mee om? Hij en zijn Lief hang in there, want wat moet je anders. Ze huilen, ze drinken, ze angsten, ze hopen... Hij houdt me inmiddels op de hoogte met behulp van brok-in-de-keel-veroorzakende emails. En ik betreur het dat ik in geen enkele god geloof, want bidden was nu een mooi ding geweest.

Mijn eigenste moeder liet 24 jaar geleden het leven door borstkanker. In die tijd was die diagnose per definitie een doodvonnis, hoewel zij het nog knap lang want gesteund door onuitroeibaar moederinstinct wist vol te houden. Toen ik een paar maanden geleden het verzoek kreeg mee te voetballen in een benefietwedstrijd voor borstkankeronderzoek, riep ik dan ook meteen volmondig 'Ja!' Ik heb er gisteren 2 ingelegd. Bij elke knal tegen de bal even het hoofd van Rouvoet gevisualiseerd...

Growing up in public

2008-05-25T12:22:00.000+02:00

Hovenier Leenders, het personage dat ik tot leven probeer te wekken, heeft mij de afgelopen week volledig in beslag genomen tijdens een aantal overvolle draaidagen. Het is een moeilijk baasje. Telkens als ik denk: 'nu heb ik 'm bij de lurven', ontglipt de klootzak me weer. Het feit dat de man een gezicht moet krijgen voor het oog van de camera, en niet eerst even in een repetitieruimte de plank een aantal keren flink kan misslaan, maakt het niet eenvoudiger. Wat is de juiste toon? Hoe 'gewoon' houden we het? Waar mogen we uit de bocht schieten? Wat doen je tegenspelers? Waar (en wanneer) vindt je elkaar?
Op al die vragen moet je het antwoord zien te vinden temidden van een schijnbaar onontwarbare kluwen cameramannen, belichters, setdressers, kleedsters en de onvermijdelijke grapjassende figuranten, en dan in een tempo dat enkele scriptpagina's per dag te hoog ligt. Probeer dan maar eens een fijn naturelletje neer te leggen.
De eerste scene die ik ruw gemonteerd terugzie doet mij dan ook de tenen krommen. Slecht gespeeld, van Deursen. Way too much and less is more. Beginnersfout. Niets menselijks is mij vreemd. De producent van de serie zei mij onlangs nog, dat hij me nog nooit één slechte scene had zien spelen. Had ie deze zeker nog niet gezien...
Maar van je fouten leer je, en als je eenmaal weet hoe het niet moet, dan komt de rest wel goed. De sfeer op de set is prima, de crew begint zich te voegen, er wordt hard gewerkt maar voldoende gelachen, en inmiddels staan er ook een flink aantal scenes op die spelmatig wel gelukt zijn.
Morgen vrolijk verder.

Here we go again...

2008-05-14T10:48:00.000+02:00

Het Amerikaanse avontuur zit er al weer een week of twee op. Weemoedig denken we terug aan witte gipswoestijnen, vuurrode kabouterbergen, wezenloos lege vlakten en verlaten dinosaurusnesten. In Amerika besef je weer dat je op een planeet woont, en niet in het tot op het bot gecultiveerde, honderd procent uitwoonbaar verklaarde Hedonia. Hoewel 8 jaar Bush er behoorlijk heeft ingehakt, Nationale Parken het predicaat Not Urgent hebben gekregen en het meerendeel der moderne cowboys nog altijd veel te dikke Heilige Koeien uitmelkt, blijft dit land wonderschoon. A sight for sore eyes...

Ook komen we er altijd volledig opgeladen weer vandaan. Barstensvol optimistische energie. Als veerkracht Amerika's belangrijkste exportproduct zou zijn, dan lagen ze nu niet wakker van het ketenrammelende recessiespook. Wat vóór ons vertrek nog voorhoofdfronzende vragen waren, zijn nu bedwing- en overwinbare zuchtjes wind. No wonder dat we eigenlijk weer terug willen.

Maar eerst moet hier gewerkt. De ganse zomer gaat in het teken staan van De Hoofdprijs, een nieuwe televisieserie waarmee SBS6 weer eens hoopt te scoren en waar ik een potje in ga hoofdrollen. In goed gezelschap (ik noem 'n Jack Wouterse, 'n Lieneke Leroux, 'n Annick Boer) bijt ik mij vast in Jaap Leenders, een hovenier van 45 jaar, wiens leven verandert in een maagzweerverwekkende nachtmerrie wanneer hij 12 miljoen uien wint in de loterij.

As we speak lig ik nog danig met de heer Leenders in de clinch, want hij laat zich niet zo één twee drie vatten. Maar de kwartjes beginnen te vallen, hij krijgt langzaam maar zeker een smoel, en hij hoeft vrijdag pas voor het eerst in de camera te kijken.

Ik houd u op de hoogte. Voor wie niet kan wachten: lees alvast dit persbericht.

Chocoladerepen in de sneeuw

2008-04-25T03:55:00.000+02:00

Ik rijd niet graag door de sneeuw.
Maar als we verder willen komen dan onze motelkamer in Manitou Springs, Colorado (die overigens zeer knus, uiterst betaalbaar en onlangs eigenhandig gerenoveerd is door de Poolse eigenaar- ja, ook hier!), zal ik er toch aan moeten geloven.

The Weather Channel paniekt al dagen van Pas Op, want Amerika is in de ban van Winterstormen en allerhande andere depressies. En het is toch echt lente, ook in The Land of the Brave. Maar als je de Amerikaanse equivalent van Erwin Krol moet geloven, kreunt de helft van het land onder tornado’s, rukwinden, overstromingen en, jawel, sneeuwstormen. Je kunt het klimaat nu eenmaal niet eeuwig ongestraft de middelvinger geven. Vroeg of laat krijg je van Mother Nature de draai om je oren waar je al die tijd naar gesolliciteerd hebt. En ja, dan is het huilen geblazen.

Als we de Dodge Equinox, onze absoluut niet-milieuvriendelijke-maar-wel-erg-lekker-rijdende SUV hebben volgeladen, hangt de zon nog veelbelovend laag aan de hemel. Het is min nog wat, maar nog vroeg en datte we optimistisch zijn dat willuwu weten. Zou het dan toch meevallen? Gaan we, ondanks de weather warnings, toch een rustige tocht tegemoet? Hebben ze het dan toch weer aangedikt en opgeschroefd en overtrokken? We hadden het kunnen weten. Amerikanen zijn de Meesters der Overdrijving. Als een Amerikaan een ommetje gaat maken en het waait een beetje, rust hij zichzelf uit alsof hij Nova Zembla opnieuw gaat ontdekken. Grote bekken met de ruggegraat van een wattenstaafje.

Een uur of anderhalf later zit ik ergens ter hoogte van Raton, New Mexico in mijn Dodge Equinox geen hand voor ogen te zien. Sneeuw dwarrelt me tegemoet. Ik rijd 30. En dat komt heus niet alleen door de bejaarde automobilist voor mij. Zolang het asfalt zwart blijft is er niets aan de hand. Zwart asfalt is goed. Wit asfalt, dat is pas een bad sign! Dat betekent niet meer kunnen remmen zonder te slippen, parkeren in de berm en wachten tot de strooiwagens langs komen kreunen. So far, so good.

Opeens staat mijn voorligger boven op zijn rem. De vlokken duizelen tegen mijn voorruit. Stoppen is geen optie, want een highway is een highway en daar sta je niet stil. Het zicht is minder dan twintig meter. En het asfalt kleurt langzaam maar zeker wit…

Flashback.
1996.
Ik rijd voor het eerst met mijn lief door de VS.
In de zilverkleurige Pontiac Grand Am waait het avontuur door onze haren. We zijn begonnen in de woestijn van Arizona, en langzaam het noorden ingeklommen. In een diner in Flagstaff klaagt een schat van een schort dat het ski-seizoen dat jaar door gebrek aan sneeuw niet op gang is gekomen, en dat doet pijn in de portemonnee. Medelijden kunnen we niet opbrengen, want skiën doen we niet. We bedanken haar voor de slappe bak troost en easyrideren verder. Naar Vegas, Zion, Bryce, Moab. Alles gaat prima. De lente kiert. Het groen brult om aandacht. De ochtenden zijn knisperkoud maar jongens wie doet ons wat?

Bij Monument Valley begint het zo hard te waaien dat het décor waarin John Wayne tot wasdom is gekomen volledig aan ons oog onttrokken wordt, en eenmaal aan de South Rim van de Grand Canyon aangekomen valt de eerste sneeuw. Het is 3 april en nog net geen Pasen. We ploeteren nog wat verder maar stranden uiteindelijk in Williams, Arizona, een oud Route 66-dorp. Obscuur motel met authentieke neon-reclame, en dan maar de kroeg in. Pooltje leggen met de plaatselijke bevolking en morgen zien we wel weer verder. Als we uiteindelijk, moe van margarita’s en vol van chicken wings weer buiten staan, sneeuwt het nog steeds. Idyllisch.

Het uitzicht vanuit onze motelkamer is de volgende ochtend een en al ijspegel. Grote witte stalactieten hangen er voor de ruiten. Een colonne sneeuwruimers dendert door de dorpsstraat. Stoere mannen die de weg veilig gaan maken. Gaat allen rustig ontbijten, wij waken over u.

Nadat we ons ervan verzekerd hebben dat de wegen ten westen van Wiliams begaanbaar zijn, glibberen we het dorp uit. Links en rechts zien we hoe breedgeschouderde en dikbebuikte truckdrivers hun snelwegmonsters bevrijden uit hun sneeuwkettingen. All is safe, dat is het signaal. Als de Kings of the Roads denken dat het oké is, dan is het voor een personenautootje zéker oké.
De eerste 10 mijl klopt dat.

Tot de weergoden zich tegen ons keren.
Blizzard.
En niet zo’n kleintje ook.
Binnen no time zie ik geen hand voor ogen meer.
Ik kruip over de weg.
Vrachtwagens denderen voorbij, hun immense wielen spuiten de slush van het wegdek over ons heen.
De sneeuw kleeft aan de voorruit en laat zich niet meer wegwissen.
We zien echt helemaal niets meer.
Ik wil de vluchtstrook op om de ruit schoon te maken.
Geen vluchtstrook.
Stoppen? Achterliggers. Doorrijden? Waarnaartoe? Ik zie niks.
Paniek.
Mijn lief houdt het hoofd koel, maant me te stoppen, springt eruit, haalt de ergste ellende van de voorruit en stapt zonder brokken weer in.
We rijden.
De weg wordt gladder en gladder.
Voor mijn neus rijdt een rode truck.
Correctie: voor mijn neus staat een rode truck hartstikke stil te staan.
Remmen kan niet. Dan glijd ik Pontiac plus levende lading rechtstreeks in zijn reet.
Ik gooi het stuur om, zit op de linkerbaan.
En zie dan een vrachtwagen met oplegger in de volledige breedte geschaard over de weg liggen.
In een reflex gooi ik het stuur nog es om. De Pontiac raakt in een slip. We draaien een rondje of wat, tikken met de achterkant een andere auto aan, staan dan stil.

Terwijl we onze zenuwen de baas proberen te worden, horen we de doffe klap van een personenauto die achterop een rode truck klapt. En de nog doffere klap van een tweede truck die daar weer bovenopklapt.
Dat hadden wij kunnen zijn.
Maar wij zijn heel.

Bij de kettingbotsing waren uiteindelijk een voertuig of 60 betrokken.
We hebben met z’n allen een uur of 7 vastgezeten.
Na een uur of 4 hield het op met sneeuwen.
Ik heb breedgeschouderde, dikbebuikte vrachtwagenchauffeurs zien janken als kleine kinderen.
Ik heb een wildvreemde vrouw in een veel te dun shirtje wezenloos in de koude berm zien staan. Ze kreeg mijn lief in het vizier en wierp zich in haar armen. ‘I need a hug!’, hoorde ik haar huilen.
Ik zag een trucker met het motorblok van zijn eigen vehikel op schoot. Hij overleefde het net.
De vrouw die bovenop de rode truck klapte niet. Ze had nog net de tegenwoordigheid van geest om haar kindertjes de auto uit te schreeuwen voor de tweede truck een harmonica van haar en haar Toyota maakte.
Ik zag een man met een wasbeer in een kooitje.
Preutse maar Hoognodige vrouwen verdwenen met hun echtgenoten tussen de kale sagebrushes. Daar waar mannen een deken omhoog stonden te houden wist je: daar zitten vrouwen te plassen.
En er lagen chocoladerepen in de sneeuw.
Hershey Bars.
Uit de buik van een omgevallen dubbellader gescheurd…

Einde flashback.
Het asfalt is weer zwart.
Niets aan de hand.
Nog 50 mijl naar Santa Fe.

Een foto van God

2008-04-13T00:41:00.000+02:00

Het regent. Katten en honden. Colorado in april. Niks geen blauwe luchten en zonbegoten sparren; hemelwater kunt u krijgen, en niet zo zuinig ook.

Vroeg in het seizoen naar dit deel van de States gaan heeft geweldige voordelen. De prijzen zijn laag, toeristen zijn schaars, alles kan op de bonnefooi, nergens vis je achter het net. Maar de weergoden zijn zo onberekenbaar als de pest en hebben schijnbaar deze paar dagen uitgekozen voor Groot Onderhoud. Het hele arsenaal aan neerslagtypen krijgt nog even een goeie doorsmeerbeurt, want weldra moeten ze opgeborgen in de zomeropslag, en roest maakt meer kapot dan je lief is.
En dus ratelt er hagel, klettert er regen, en valt er nog sneeuw op Pikes Peak, de berg die pocht de hoogste in de buurt te zijn. Het water gutst door de goten en verandert het kleine beekje, dat normaliter zo lieflijk door Manitou Springs klatert, in een kolkende modderstroom. Dat wordt dus lezen op de motelkamer en margarita’s bij de aanpalende Mexicaan.

Maar de volgende ochtend knispert de koude berglucht. En omdat we nog aan het jetlekken zijn doet onze biowekker om 6 uur al van rinkeldekink, en laat zich niet meer tot zwijgen brengen. Dus dat wordt een vroege wandeling. Een Starbuckscappucino (dry, dus meer foam dan milk) en dan de paden op de lanen in vooruit met frisse pas.

Manitou Springs ligt aan de voet van een prachtig park waar grillige redrock-formaties kleurrijk contrasteren met het groen van de jeneverbessen, en vanochtend zijn we er, op een enkele honduitlatende autochtoon na, alleen. En daar wordt een mensch gelukkig van.
In een tijd dat land hier nog vrijelijk te koop was (te koop van wie, zullen de Natives zich hebben afgevraagd), is dit betoverende landschap voor een scheet en een stuk of wat knikkers eigendom geworden van een spoorwegmagnaat, die het vóór zijn dood nog net aan de bevolking van Colorado Springs cadeau heeft gedaan. Weliswaar onder uitdrukkelijke voorwaarden: iedereen moest er tot in lengte van dagen gratis in mogen, én het park zou voor eeuwig The Garden of the Gods heten.
Gemeenteraad Colorado Springs ging dankbaar akkoord. Men voelde de toeristendollars al door de handen glijden. Vooruitzien is regeren. Never shit on a tourist’s buck!

Het is er heerlijk. Tussen de rode bergwanden kwekken de eksters, flierefuiten de blue jays, grazen nerveuze herten. In het hoogseizoen struikel je hier over de corpulente dagjesmensen, die hun naam in het rode zandsteen krassen. John was here, en met hem nog duizenden anderen Johnen die niet beseffen dat die rotsen er een paar miljoen jaar geleden ook al stonden te pronken. Ach ja. Als je niet voor de eeuwigheid bestemd bent moet je toch ergens je spoor achterlaten.

Wat deze Gardens met God te maken hebben is mij niet geheel duidelijk. Mooi is het er zeker, maar de canyons in Utah of de red rocks in Arizona lijken toch meer op de zandbak waar de Schepper nog elke dag even met zijn zandvormpjes komt knutselen.

Of is het goddelijke hier soms van een andere orde?
Vlak voor ik het park verlaat, lees ik op een van de vele verklarende displays het verhaal over de plaatselijke fotograaf, die het gebied rond Manitou Springs zeer verdienstelijk in beeld heeft gebracht. Een jonge cowboy met hangende snor en wolgeweven jack. Op 37-jarige leeftijd vond de goede man de dood tijdens het schieten van plaatjes op Pikes Peak. Getroffen door de bliksem. “God dacht zeker: laat ik es een foto van hém maken”, zegt mijn lief.

We verlaten het park.
Bij de ingang laadt een schoolbus een onwillige lading excursiejeugd uit.
Net op tijd weg.

Het Betoverde Land

2008-04-07T11:23:00.000+02:00

Aangezien ik de hele zomer in Kikkerland blijf om een hoofdrol in een nieuwe televisieserie voor de camera's te slingeren, vertrekken mijn lief en ik morgen naar New Mexico.

Zon, bergen, eeuwenoude vulkanen, pueblo's, turqouise, chili's, margarita's, kunst, woestijn, slingerende wegen en muziek uit de luidsprekers van onze huur-SUV.
Vrijheid.

En timing.

Want ik wil ook even niet in Nederland zijn.
Het wordt me hier te eng.
Want als het aan een groot deel van het electoraat ligt, woon ik straks in een land waar men Trots is op zesbaanswegen en de doodstraf.
Waar men zich fier op de borst slaat omdat de kunstsubsidies zijn afgeschaft.
Waar men van de daken brult dat moslims zich als paria's dienen te gaan gedragen of anders!
Waar men onder aanvoering van De Harteloze Brulboeienkoningin onze Erwtensoepse Tulpenbeklompte Sinterklaascultuur met hand en tand verdedigt tegen de Grote Boze Buitenwereld.
Waar, zo vrees ik, bijzonder weinig ruimte zal zijn voor de Fantasie, en des te meer voor het Zakelijke Graaien.

De Amerikanen noemen New Mexico The Enchanted Country.
Dat klinkt als een goed tegengif...

Tot over drie weken!

Editing for Dummies

2008-03-28T16:18:00.000+01:00

Bij elke muisklik piepte het puntje van zijn tong even tussen de verbeten lippen naar buiten.
Op zijn voorhoofd parelden kleine zweetdruppeltjes, die in het late licht van de bureaulamp een zachte glinstering kregen.
Hij nam een slok koude koffie en haalde een hand door het gebleekte haar.
Zo makkelijk was dat nog niet, zo'n filmpje maken.
Hij had gedacht dat het sneller zou gaan.
Die computers konden tegenwoordig alles, maar zelf moest je ook nog wel wat kennis van zaken hebben en dat stond er weer es niet bij in de gebruiksaanwijzing.
Klik!
Met de muis selecteerde hij het beeld van het afgehakte vrouwenhoofd en sleepte het met een vloeiende beweging naar het werkvlak.
Trut. Had je maar niet vreemd moeten gaan.
Zo doen ze dat met wijven van jouw soort.
Ga jij maar es lekker naast die homo met die zak over zijn kop liggen.
Klik!
De wonderen der techniek! Wat je met een beetje creativiteit en een paar avondjes geduldig het net afschuimen naar schokkende beelden al niet voor mekaar kreeg. Spielberg kon wel inpakken.
Met die Jodenfilms van 'm.
Klik!
Ga jij met je bloederige gezichtje maar es mooi naast die gestenigde Mamaloe in die malle jurk.
Klik!
Hij begon er zowaar lol in te krijgen.
Iedereen kan films maken.
Daarvoor hoef je heus niet naar zo'n sjiek snobbistisch academietje waar ze voor bakken aan overheidsgeld over de kling jagen.
Als hij het voor het zeggen had...
Klik!
Zo, schiet jij dat vrouwtje maar es even fijn in de nek!
En piefpafpoef jij die journalist maar es naar de Eeuwige Couscousvelden!
Ach, daar hebben we dikke Theo ook, met z'n vleesvork.
Dag dikke Theo, wat vindt je van mijn f-
"Schat, verpest je je ogen niet?!"
Zijn vrouw weer.
Die kon ie er nu effe niet bij gebruiken.
Ga maar even iemand anders de kop gek maken.
Hier werd Kunst met een grote K gemaakt, dat vereiste opperste concentratie.
Er moesten nog geluidseffectjes onder de Deense cartoon en de teksten, die liepen ook nog niet lekker leesbaar door het beeld, en de muziek moest ie ook nog uitkiezen.
Klassiek.
Peer Gynt.
Dat draaiden zijn vader vroeger altijd.
Peer Gynt en de Carmina Burana.
Klik!

En zo knipte en plakte hij door tot in het diepst van de nacht.
In de stellige overtuiging dat er een meesterwerk aan zijn brein ontsproot.
Wat zouden ze opkijken!
En volgende week... zou ie aan de vakantiefilmpjes beginnen.

Klimaatverandering

2008-03-21T11:14:00.000+01:00

De wind jaagt de sneeuw langs mijn uitzicht. Storm. De sparren aan de overkant laten de takken hangen, moe van wit gewicht. Waar zich normaal scherpe bergtoppen aftekenen tegen een zee van blauw, is nu niets; wolkennevel en grijze mist. Het chalet van de buren heeft een hoge hoed, het balkon wordt ingestopt onder een zachte dikke deken. Je ziet de sneeuwschop denken: werk aan de winkel.
Ik zit binnen en doe niets dan kijken. Sneeuw maakt stil. Ik kan van alles ondernemen. Subsidieverhalen schrijven, Waits vertalen, een Goed Boek lezen, de haard aansteken. Grote Levensvragen oplossen.
Maar de vlokken dwarrelen, de wind waait, de bomen buigen, en ik doe niets.
Ik kijk.
Ik kijk naar een sneeuwstorm in de Alpen.
Het is 21 maart.
Lente.

Ben Skiën

2008-03-17T16:08:00.000+01:00

Jawel, een late ski, maar in Avoriaz sneeuwt het nu dat het een aard heeft en de temperaturen de komende week vragen om lang ondergoed. Ideaal dus voor een alpen-excursie. En als het buiten sneeuwt, binnen hartverwarmende subsidie-aanvragen schrijven!

Tot de 26e.

Wachten tot het groen wordt...

2008-02-25T17:35:00.000+01:00

Ik sta voor verschillende stoplichten te wachten op groen licht.

Eén stoplicht staat in Amerika, alwaar de door mij zeer bewonderde Tom Waits in person zijn zegen moet geven aan mijn voornemen zijn werk te vertalen en uit te voeren in Barvliegen, mijn eerste soloprogramma. Uiteraard heeft het vertalen al een aanvang genomen, want nieuws uit Amerika neemt er altijd flink de tijd voor het Europese continent te bereiken, en al zeg ik het zelf: I do him proud! We zijn reeds over de helft, and there's much more where that came from, maar nu rest slechts ongedurig wachten op witte rook van de Californische vlakten;

Een heleboel andere stoplichten staan verspreid over alle uithoeken van Kikkerland, alwaar de diverse theaterdirecteuren hun hoofden én budgetten moeten breken om te bezien of van Deursen met zijn karavaan langs mag komen trekken om zijn tenten op hun podium op te slaan. Dat zit wel snor, hoor ik de argeloze lezer denken, maar niet te vroeg gejuicht! Twintig jaar podiumervaring zegt anno 2008 geen flikker meer over je status, en al helemaal niet als je inene solo gaat. En aangezien ik weiger soapsterretjes, BN-ers, cabaretiers of musicalvedetten aan mijn praalwagen toe te voegen, is het ook hier van afwachten geblazen;

Het laatste stoplicht tenslotte bevindt zich in Hillywood, want in de running voor een van de hoofdrollen in een nieuwe televisieserie. Hetgeen mij ontzettend leuk lijkt, want een paar zomermaanden voor de camera's ravotten en weer eens ouderwets Acteren! Eén dezer dagen zou dat licht moeten verspringen, maar de kleur is, zoals immer, nog niet helemaal helder.

Ik voel een onbedwingbare behoefte door rood te rijden!

How To Wlite Orympic Boycot Song

2008-02-20T16:10:00.000+01:00

To Whom It May Conceln:

We (that is Nationar Commitee Fol Peopres Ribelation Flom Orympic Games), heleby leplesented by Most Honoulabre Chailman Mau-Tse Ouin-kul*, want to expless many thanks to arr Eulopean activists fol herping the Peopre of China in stluggre against leplession by saying Big No to Beijing Orypmic Games.

Howevel, we can not herp but notice that some plessule gloups do not abide by lures and legurations as set up in NCPROG Manifest: 'On How To Wlite Orympic Boycot Song Without Making Big Foor Out Of Oneserf'.

So prease, take moment to view lules once mole, because "Wisdom Is Rike Stlong Holse That Purrs Calliage Ovel Dilt Load" (Confucian, 502 B.C.).

Lure Numbel 1: Do not wlite sirry song. Sirry song make nobre cause rook sirry. If rack of tarent in wliting boycot song plevents you of wliting interrigent rines, think twice.

Lure Numbel 2: Take time to wlite song. Do not wlite song whire doing dishes ol feeding canalybild ol praying with dick. Lemembel: Chinese Warr was not buird in one day eithel!

Lure Numbel 3: Give song good titre. Good titre dlaws light attention. Do not make sirry puns or pray of wolds. Fol exampre: if song carred Nie Na China, peopre might get confused and think song is about ord plostitute flom Zeedijk ol maybe ritrre ord rady lunning polcerain shop.

Lure Numbel 4: When pelfolming song in pubric, make sule arr palticipants know wolds. Arso: do not oveluse wolds rike 'Welkkamp', 'Cervroel' ol 'Malterkerdel'. Othelwise song may sound bit amateulistic which takes away flom nobre cause. (See Lure Numbel 5)

Lure Numbel 5: When pelfolming song in pubric, make sule arr palticipants know how to sing. Lemembel: "People Rove Easy Song Of Nightingare, But Hate Quickry Song Of Clow " (John Rennon, 1972 A.D., arso See Lure Numbel 4)

Lure Numbel 6: Finarry: when tlying to give song Chinese atmosphele, make sule keyboaldprayer use Chinese sound and not fol exampre Hungalian Citel.

Again, we seliousry admile arr effolts fol keeping Orympic Games away flom Peopres Lepubric Of China. But if lures and legurations ale negrected, whore thing wirr rook rike stupid student joke.

And arr wolrd knows students in China don't stand chance.

Ni Hao!

*) speak out roud.

Van het Circuspaard en Het Knagen

2008-02-17T11:23:00.000+01:00

Gisteren liep ik ineens het Oude Circuspaard tegen het lijf.

Ik ken het Oude Circuspaard van lang lang geleden, toen hij nog furore maakte in spraakmakende circusvoorstellingen, waarbij groot en klein zich met glunderende koppies de handen warm klapten.
Want wat was het een prachtig gezicht om het Oude Circuspaard door de piste te zien draven; de wapperende manen, de bezwete flanken, de zilverglimmende pluim op het statige hoofd; met schier tomeloze energie galoppeerde hij het ganse land door, en overal waar hij zijn kunsten vertoonde vielen de monden open in stille bewondering. Niemand kon zo mooi een piste betreden als hij, en ook al hield je niet van circus, om het Oude Circuspaard kon je niet heen. En hij, hij genoot ervan. Met diepe, volle teugen.

Maar voor ieder circuspaard breekt het moment aan, dat de piste te groot voor hem wordt. De dressuur gaat knellen, de benen voegen zich niet meer naar de draf, de meedogenloze tijd zet haar tanden in de vermoeide schoften. En dus, op een kwade dag, besloot het Oude Circuspaard zijn pluim aan de wilgen te hangen, om onder een met robijnrode stiksels versierde deken te gaan genieten van een welverdiende oude dag.

En toen begon Het Knagen.

Het Knagen was er eigenlijk altijd al geweest. Wanneer het Oude Circuspaard zich ingehaald voelde door andere hengsten, of tekortgedaan door ezels die meenden de wijsheid in pacht te hebben, of wanneer hij in zijn diepste onzekerheid ronddraalde als in een te nauwe stal- dan stak Het Knagen de venijnige kop op. Dan kon hij zomaar ineens vals beginnen te hinniken, blies boze stoom uit de neusgaten en bokte en trapte naar alles en iedereen. Het Knagen maakte van het Oude Circuspaard een lelijk dier, dat de andere circusartiesten het licht in de ogen niet gunde. Want door Het Knagen hield hij alleen nog van zichzelf.

Nu stond hij voorgoed aan de rand van de piste en bezag hoe het grut het witte zand bevuilde waar hij zijn triomfen had gevierd. De dagen werden korter, het bokken en trappen en blazen steeds langer. Het Knagen was een vaste bezoeker geworden.
Met verzuurde ogen keek hij toe hoe de clowns hun broek lieten zakken, elkaar nat spatten en halssbrekend door de ring buitelden; groot en klein klapten zich met glunderende koppies de handen warm en gierden van pret, maar het Oude Circuspaard voelde slechts kilte.

Want in de verte, zo wist hij, walmde de schoorsteen van de lijmfabriek.

Vamos!

2008-02-12T18:06:00.000+01:00

De Globetrotter in mij roert zich.
Onrustig schuift hij op zijn stoel, niet in staat het zitvlak langer dan strikt noodzakelijk op het zachte leer te houden.
Ongedurig schurkt hij zijn rugzak tegen mijn Gezond Verstand, dat aanvankelijk antwoordt door de Globetrotter te zeggen dat hij zich niet aan moet stellen en met een mooi reisboek in een hoek moet gaan zitten wachten tot de plaatjes werkelijkheid worden.
Vol van kreunende frustratie zwaait hij folders, brochures en diverse vergezichten onder mijn neus, en net als ik de geur van vreemde oorden begin te ruiken gooit mijn Gezond Verstand met galmend geweld de neusschotten dicht.
Reizen is heerlijk, maar we kunnen niet zomaar de koffers pakken wanneer de Globetrotter goesting voelt! Dat zou een mooie boel worden. Want wie doet de katten, betaalt de rekeningen en voorziet de plank van brood? Ik bedoel maar. Geniet, maar reis met mate.

Nu ben ik van nature een vrij ongehoorzaam mens.
Zo niet dwars.
Ik ben blij dat mijn Gezond Verstand feilloos alle medische keuringen doorstaat, ik heb er veel aan te danken, maar het moet het niet te bont maken! Vrijheid is leven bij het moment, nieuwe verten inspireren, en naar de Keukenhof kunnen we altijd nog.
En dus heb ik mijn Lief en mijzelf een ticket en een huurauto geboekt.
Weliswaar dienen we nog even geduld te oefenen tot april (je wilt immers niet je hele vakantie door de sneeuw banjeren en in de regen liggen kan hier ook), maar dan vliegt United met twee hartenkloppende liefhebbers naar New Mexico, alwaar zij zich onderdompelen in brandend zand, schreeuwende canyons, bomige bergen en oude pueblo's.

En als ik daar aan het eind van de dag op een stoffige veranda in de schaduw van een reuzencactus het leven doorneem met behulp van een rietje en een verse margarita, dan zal ik mijn Gezond Verstand gebruiken en hem vragen: 'Wat doen we? Gaan we vanavond voor de enchillada of de tamales?

Waar heb je anders Gezond Verstand voor?

Premiere

2008-01-20T13:43:00.000+01:00

Hans van Mierlo verwoordde het denk ik nog het mooist: het was niet overal vlekkeloos, maar er zat zoveel heimwee in de zaal dat het gewoon niet stuk kon.
En dat ging het dan ook niet. Met man en macht hebben we de muziek van Harry Bannink over het voetlicht geslingerd, en we kregen er een Oorverdaverend Applaus voor terug. Zelden heb ik een muziekcentrum zo uit zijn of haar voegen horen barsten. En als je dan bedenkt dat een aantal van de helden van je jeugd de zaal bevolkt... dan past slechts schaamteloze trots.
Bij de nazit louter glimmende koppen die verzuchtten dat het toch een gotspe was dat dit maar vier keer ten tonele werd gevoerd; hier zou je immers 365 dagen per jaar het hele land mee rond kunnen? Veel nog van verbazing over mijn stem nasudderende gezichten, een trotse echtgenote, een emotionele weduwe en een Beroemde Tekstschrijver die me zijn kaartje gaf. En de vrouw van wijlen Willem Wilmink. Die mij speciaal kwam bedanken voor mijn uitvoering van Dood Zijn Duurt Zo Lang. Dat zijn woorden om in je zak te steken, mee naar huis te nemen, in een laatje in je geheugen op te bergen zodat je ze af en toe nog even kunt bekijken.

We hebben nog drie concerten te gaan, hopen stiekem op een reprise, en hoorde ik nou iets vallen over een cd?

Zanger

2008-01-13T12:26:00.000+01:00

In de aankondiging van AVRO's Opium, waar ik vanavond te gast ben om over In de Ban van Bannink te praten, sta ik voor het eerst geafficheerd als zanger. Niet als 'acteur', niet als 'musical-ster', niet als '(Frits uit In de Vlaamsche Pot)', neen, als zanger.
Toen ik dat las werd ik daar oprecht een heel klein beetje blij van. Want zelf weet ik al jaren dat ik niet onverdienstelijk zing en heb ik al behoorlijke balken aan die weg getimmerd, maar de goegemeente laat je nu eenmaal graag in hokjes bivakkeren waar je zelf al lang uit bent.

De afgelopen week heb ik voornamelijk zoekgebracht in de repetitiekrochten van het Muziektheater met drie andere zangers om het repertoire van cultureel erfgoedcomponist Harry Bannink door te spitten. Vier concerten gaan we geven, met een orkest van tachtig man sterk, en ik heb de eer naast Loes Luca, Henny Vrienten en Nynke Laverman de wagen van een vierde wiel te voorzien. En alleen die repetities zijn het al dubbel en dwars waard.

De kwetsbare concentratie waarmee Henny zijn liedjes instudeert, Nynke's vlammende stem en precisie, La Luca's rondborstige humor en interpretatie- voor een naar Opwindende Samenwerkingsverbanden hunkerende van Deursen is het balsem voor de ziel.
Te meer daar deze clown zich al een tijdje afvroeg of zijn circus nog wel bestaansrecht had. Of hij nog wel een tent kon vinden voor zijn kunstjes. Sterker nog: of hij nog wel met een rood neusje gezien wilde worden.

Maar toen ik woensdag zag hoe La Luca zich schaamteloos en met volle overgave in een spagaat zong, wist ik weer precies waar ik thuishoor:

Mee met het circus
De wereld door
Dat wil ik wel
Daar teken ik voor

Kaarten zijn hier te bestellen.

Kerstgedachte

2007-12-21T16:40:00.000+01:00

Het jaar loopt op z'n laatste benen.
Steunend op een uit de kluiten gewassen kalkoen en met een hoofd vol engelenhaar probeert het zich nog manmoedig staande te houden, maar het weet, overleven is slechts ijdele hoop.
Met van ouderdom betraande ogen staart het uit het venster naar de kaalberijpte bomen, de uitbundige lichtversierselen in de verte, een walmende schoorsteen.
Er komen rookpluimpjes uit zijn mond, hij voelt de oren vriesrood tintelen, de vingertoppen zijn niet meer warm te sabbelen.
Het jaar trilt in zijn voegen en heeft het stervenskoud.

Dus open met die fles port!
Op tafel met die warme pasteien!
Giet de glazen boordevol Bourgogne, overlaad de schalen met zachtzoet gebraad.
Vis zilte baarsen uit de zee, ontkurk de Chablis, en drink eenieder toe die dat verdient. En voor de vegetariërs: doe iets moois met wortel.
Geef het jaar waar het recht op heeft: een warm eind.

Heb een mooie kerst!

Schaamteloze Zelfpromotie

2007-12-06T15:19:00.000+01:00

Vrienden,

Never Turn Back

2007-11-19T15:54:00.000+01:00

Op de hoek van Mulberry Street in Memphis, schuin tegenover het National Civil Rights Museum, zit een wat mottige afro-amerikaanse vrouw op een verlepte sofa. Over een paar steigerpijpen hangt een spandoek gedrapeerd dat mij er voor waarschuwt niet in de toeristenval aan de overzijde van de straat te lopen. Een stapeltje folders en een thermoskan walmende koffie maken het beeld compleet: hier wordt actie gevoerd.
Jacqueline Smith zit al op deze straathoek sinds ze in 1988 als laatste vaste huurder uit het toenmalige Lorraine Motel werd gezet. Het noodlijdende pand werd dat jaar overgenomen door een groep vermogende zwarte zakenmannen met de bedoeling er een museum te vestigen, en sindsdien zit Jacqueline Smith elke dag, rain or shine, de overburen voor rotte vis uit te maken. Duidelijk een woman with a mission...

Ik besluit haar te negeren. Ik ben namelijk expres naar Mulberry Street gekomen om met open ogen in die tourist trap te vallen, en ik vorm mijn mening graag op eigen houtje. Dus sluit ik achter aan in een lange rij voornamelijk afro-amerikaanse dagjesmensen. Schoolklassen, kerkverenigingen, en de Walton family reunion 2006 schuifelen naar binnen. Ik kan er niets aan doen, maar ik voel me ineens heel erg blank.

Op het balkon van de eerste verdieping van het Lorraine Motel werd op 4 april 1968 dr. Martin Luther King vermoord. Omdat de FBI of de CIA vonden dat de reverend wel genoeg stof had doen opwaaien. En omdat er toen nog meer dan genoeg rednecks rondliepen die er geen enkele moeite mee hadden een nigger om te leggen. Daags daarvoor was de hoop van zwart Amerika in Memphis gearriveerd om zijn steun te betuigen aan stakende vuilnismannen. In een vlammende toespraak had hij nog geroepen, dat het zware tijden zouden gaan worden, maar dat hij er klaar voor was. "I've been to the mountain top. I won't mind. I would like to live a long life."
De volgende avond was hij dood.

Kamer 306 is nog precies zoals King hem heeft achtergelaten. Rommelig, onopgemaakt bed, papieren, tafeltje met etensresten, een leeg blikje Coke. Het maakt hem ineens heel even tastbaar. Voor de deur staan nog altijd de '59 Dodge en de '68 Cadillac waarmee hij en zijn medewerkers naar Memphis gekomen waren. Het enige verschil met 1968: er hangt nu, permanent, een zwarte rouwkrans op de deur.

Kamer 306 is de eindhalte van een uiterst indrukwekkende hoe-is-het-toch-in-godsnaam-mogelijktentoonstelling. De weg ernaartoe is een stilmakende tocht door de afro-amerikaanse geschiedenis. The Road, the Struggle, the Pain. En de segregatie is dan wel voorbij, maar de hulp bij bosbranden in Californië komt nog altijd vele malen sneller op gang dan bij de overstromingen in New Orleans. Geschiedenis is een trage leerling...

Buiten zit Jacqueline nog steeds op haar sofa achter haar spandoek. Ze schenkt een kop koffie in de dop van haar thermoskan. Zou ze hier ooit binnen zijn geweest? Zou ze snappen dat zij nu elke dag op die straathoek haar mening kan laten horen dankzij de man die op dat balkon aan de overkant is afgeknald?

18 jaar zit ze daar al.
In mijn oren echoot de stem van Mavis Staples. Sooner or later, a change has got to come...

Lang zal ik leven

2007-10-31T10:53:00.000+01:00

Vandaag staat de zon op exact dezelfde plek als bij mijn geboorte.
Om 17:52 u. precies gaat mijn 46e levensjaar in.
Ik ben al best een eind op streek.
Vanochtend ontwaakt met een verrassende kalmte.
Mijn leeftijd begint me steeds beter te bevallen.
Ik voeg me naar het leven zonder daarbij mijn aangeboren dwarsheid te verliezen.
Wat ik wil grijp ik vol bij de kloten, wat ik niet meer wil blijft achter in het somp.
Een voorzichtige mate van autonomie.
Wat ik precies ga doen? Een vaag besef.
Zingen. Veel zingen.
Het hart volgen.
En daarbij een beetje het hoofd gebruiken.

Er ligt een zee van tijd voor me.
Ik spring in de golven op zoek naar een eiland.

Edelmoedigheid

2007-10-29T17:08:00.000+01:00

Voor een acteur die zichzelf en zijn vak enigszins serieus neemt, zijn er twee dingen die hij alléén doet als het écht niet anders kan.

Het eerste is een voorstelling afzeggen omdat hij ziek is.
De die hard acteur sleept zichzelf nog het podium op als de doodsrochel al in zijn keel ligt te borrelen. Met fraai gevoel voor melodrama voegt hij zich in zijn heldenrol, het koortszweet gutsend uit al zijn porieën, kloppende watten in zijn hoofd, de stembanden piepend van ellende.
Het Publiek wacht, en wie is hij (o schedel!) dat hij des volk's gang naar den schouwburg doet eindigen in deceptie? Brood en Spelen moeten er zijn en Brood en Spelen zal hij ze geven. Al zakt hij rillend van ontsteking door zijn laatste benen, pijnstillers en stootkuren gierend door het frèle lijf- de Kunst gaat voor!

Het tweede is een rol teruggeven.
Voor de leek: het bijltje erbij neergooien, de zotskap aan de wilgen hangen, de beer zijn huid aan laten houden, de handdoek in de ring werpen om verdere orgaanschade te voorkomen.
Uit een voorstelling stappen staat voor een acteur gelijk aan Hoogverraad. Hij laat in de steek, hij zadelt op, hij schiet tekort. En denkt dus wel tien keer na voor hij besluit dat het trekken van de kar niet langer tot zijn mogelijkheden behoort. Dus blijft hij duwen en wrikken, tot aan zijn knieën in de modder, geen idee waar de meet ligt maar nobel tot het eind.

Ook ik heb me, tegen ieder doktersvoorschrift in, en aangesproken op mijn verantwoordelijkheidsgevoel, met veertig graden koorts een podium opgehesen, in de vaste overtuiging dat De Code Van Het Vak dat van me verlangde. Ook al wist ik van voren niet wat mijn zetpil van achteren aan het doen was, ik speelde manhaftig door.

Ook ik heb me, tegen iedere slagingskans in, nog nooit teruggetrokken uit een work in progress. Zelfs niet als ik wíst dat het schip de haven nooit zou verlaten. De Code Van Het Vak riep: douwen, trekken, water trappelen, desnoods tegen beter weten in.

Maar er komt een moment dat je aan je spiegelbeeld vraagt: is dit waar we moeten zijn op dit moment?
En als je spiegelbeeld je, voor het eerst, geen hart onder de riem steekt maar meewarig glimlacht en voorzichtig 'nee' schudt... dan weet je: ik kan nog zo heldhaftig doorbijten, maar uiteindelijk kost het me mijn gebit.

En wat is een acteur zonder gebit?

Een lispelaar.

Retraite

2007-10-23T17:16:00.000+02:00

De herfst hangt waterkoud boven de velden. Het knoestige karrenpaard dat het weiland aan het begin van de dijk bewoont schudt nors de manen en snuift de laatste zonnestralen op. Het groen glimt me toe. 'Kom maar', wuift het riet. 'Nu kan het nog.' De windmolen waait, de veerman tikt tegen zijn pet bij wijze van groet. Met één hand stuur ik mijn Cruiser langs de boerderijen, de stad uit. Weg, weg, heel even weg.

Mijn Bootje is mijn toevluchtsoord. Een stille plek waar mijn stadse drift het altijd aflegt tegen de natuur. Verscholen tussen de bomen boven Amsterdam Noord ligt mijn tweede huis. Een blokhut op het water, een veilige jachthaven, een warm nest. Bewoond door uilen, hermelijnen en woelratten, in bruikleen gegeven aan mensen van diverse pluimage. Elk jaargetijde ruikt er anders, het ziet er nooit hetzelfde uit. Maar op een doordeweekse herfstdag is het er steevast stil.

Ik zoek die stilte met graagte op. Niet om het hoofd leeg te maken, want mijn hoofd maak je niet leeg. Daar spookt van alles en nog wat in het rond. Ideeën tuimelen over elkaar heen zonder zich te verontschuldigen, verplichtingen staan te dringen voor een plaatsje vooraan in de rij, onzekerheden proberen zich met alle macht te ontworstelen aan mijn doorzettingsvermogen. De vragen die je aan jezelf stelt dreigen altijd als eerste te sneuvelen in al dat geweld. En dan wordt het dus tijd voor Het Bootje.

Gevallen bladeren bedekken het grasveld. De Septemberplant is laat gaan bloeien en kreunt nu, zwaar van rood, in zijn eigen voegen. De woelrat heeft weer huisgehouden. Kleine hoopjes aarde ontlokken mij aanvankelijk een binnensmondse vloek, maar ineens schiet de oude Wolkers me te binnen en denk ik: graaf maar, beestje! Graaf maar!

Ik steek mijn oliekacheltje aan, zet een kop koffie, kijk hoe de zon met alle kracht boven de knotwilg probeert uit te schieten, en laat mijn gedachten gaan waar ze willen. Ze worden kalm, krijgen antwoord en lossen op.

Even later zit ik te schrijven...

Kink

2007-10-09T21:14:00.000+02:00

Lieve Lezers,

Als gevolg van websiteveranderingsuploadaangelegenheden zijn de archieven en mijn lieftallige beeltenis ter linker zijde tijdelijk niet in functie. Wordt snel weer opgelost. Mochten voornoemde archieven en lieflijke trekken weer wel functioneel zijn, dan kunt u deze boodschap als niet gelezen beschouwen. Ga zolang/dan even kijken op mijn vernieuwde website, waarvan de proefversie nu te vinden is op www.fransvandeursen.nl.

Radiostilte

2007-10-08T17:46:00.000+02:00

Een wijs man -vermoedelijk een Oude Chinees- heeft ooit gezegd: "Man Die Niets Wereldschokkends Te Melden Heeft, Zwijgt Over Aardbeving."
En groot gelijk had ie!
Er wordt immers al genoeg gewauweld.
Vandaar dat ik schrijfmatig een lange luwte heb ingebouwd. Er wrikt en woelt van alles, maar oi!; niet alles vindt zijn vorm in letters. En dat is maar goed ook.

Maar vandaag heb ik, na Lange Tijd, weer eens een voorzichtige voet op een repetitievloer gezet. In december en januari ga ik toeren met een heerlijk stuk kerstvoorstelling voor het hele gezin, en de eerste repetitie kreeg vandaag zijn beslag. Theater Terra, geroemd en gelauwerd en met hun voorstellingen zelfs doorgedrongen tot in New York en de Verboden Stad (jawel, die in China), houdt hof in een achterafgelegen kunstenaarsenclave in Weesp. Je rijdt het terrein op en je begrijpt onmiddelijk weer waarom je ooit de Kunsten in wilde. In grote aanpalende loodsen houwen mensen beelden, bouwen ze vliegtuigen, lassen ze Mooie Constructies en vrijbuiteren ze er op los. En ze repeteren aan Poppentheater met een grote P.
En daar doe ik nu in mee.

Spelen met Poppen is bepaald anders dan spelen met acteurs. Hoewel ik met acteurs heb gespeeld die aanmerkelijk minder reageerden dan deze poppen. Maar het voornaamste van deze specifieke eerste repetitiedag is dit: weer op de vloer staan en er ongebreideld op los fantaseren. Spelen, zoeken, lachen, de lol vinden en er toch meteen een vorm aan proberen te geven. Werkt dit? Werkt dat? Hoe converseer je met een Os die wordt bediend door een vrouw? Hoe versta je je met een Ezel die twee koppen kleiner is dan jij? En: wat lekker om weer onvervalst en ongebreideld comedy te mogen spelen!!

Het is de Goden verzoeken, maar toch: Komt Dat Zien!

Animalismen

2007-08-27T18:04:00.000+02:00

De Mensch is een dier, zo heb ik mij laten vertellen. Hij is weliswaar in staat zich in verticale positie voort te bewegen, heeft zijn hersenen zodanig ontwikkeld dat hij niet meer in het open veld schijt, en is, indien gewenst, in staat volzinnen te produceren (en kan zonodig zelfs zijn driften beheersen), maar hij is en blijft een dier.

Dieren zitten niet graag in kooien. Daar horen ze niet thuis, worden ze agressief, en ongedurig van; kijk naar een autistisch op en neer drentelende tijger of een amechtig takhangend aapje in een willekeurige zoo en je ziet de afstomping uit de ogen lekken. Zet Mij Gevangen En U Ontneemt Mij Mijn Ziel. Er zal vast een schrijver bestaan die dit ooit, in een vlaag van existentiële nood heeft neergepend. Ontneem een dier zijn natuurlijke habitat en hij ontpopt zich tot een aan de zin van het bestaan twijfelende tobber.

Zo dus ook de Mensch. De Mensch die te lang, al dan niet gedwongen, zijn ware aard in de ijskast zet, slaat de kou om het hart. Lamlendig drentelt hij op en neer achter de tralies van zijn denken, sukkelend hangt hij aan een verdorrende tak. Een Mensch moet zich niet verloochenen, daar komen ongelukken van.

Zo gedraagt dit podiumdier zich naar eigen smaak al weer veel te lang als werkezel. De werkezel sjokt in rondjes aan de molen, hakt het hout omdat de haard moet branden. Het podiumdier probeert zich begripvol op te stellen en verbijt zijn ongeduld tot de tanden ervan knarsen, ziet reikhalzend uit naar Weer Iets Hartkloppend Moois, wil de werkezel het liefst aan de oren ophangen en er met luide trom vandoor.

Het wordt weer tijd.
Werkezels horen aan de molen.
Podiumdieren horen op een podium.
Elk dier in zijn natuurlijke omgeving...

Vai Vai Vai Vai

2007-07-21T14:11:00.000+02:00

Mijn vriend De Gitarist belde. Ging ik mee naar de Melkweg of The Max of naar hoe dat veel te veel gekost hebbende replica van Paradiso tegenwoordig ook moge heten? Steve Vai zou er optreden, en mijn vriend De Gitarist had nog een kaartje over. Dus natuurlijk ging ik mee.

Voor de niet ingewijde: Steve Vai is Een Gitaargod. Hij aanschouwde voor het eerst het grote podiumlicht bij Zappa, nadat hij deze had overdonderd met zijn transcripties van zo'n beetje al diens gitaarsolo's. Die hij stuk voor stuk haarfijn kon naspelen. Hetgeen geen sinecure is. Ik ken hem voornamelijk van die periode (toen hij nog light blue hair had), als lijdend voorwerp in de Zappa-song Stevie's Spanking, en van die ene solo-cd in mijn verzameling. Zo nu en dan snaart ie nog een steeltje mee bij zoon Dweezil, en krikt daarmee de kwaliteit van de Zappa plays Zappa-concerten aanzienlijk op. Vol verwachting klopt dus ons hart, dat van mijn vriend De Gitarist en mij.

Vanaf de eerste snaar is het snerpen geblazen. De man tovert geluiden uit zijn Strats die soms niet van deze wereld lijken. Met de vingervlugheid van een stenotypiste en een handige effectenbak jaagt hij de ene song na de andere door de zweterige hut. Knap. Bijzonder knap. Maar na een compositietje of acht ook, het moet gezegd, een beetje saai. Komt bij: Vai is ook een beetje een ijdeltuit. Zo staat hij de hele avond met zijn wapperende manen in de luchtstroom van een ventilator te Hans Klokken, houdt hij voortdurend gitaarduels en heeft hij Grappige Ingestudeerde Dialoogjes met zijn drummer. En soms glijdt hij uit in bombastische allemenschenwerdenbrüderrock, waarbij dan geheid het achterdoek verandert in een sterrenhemel van oplichtende muzieknootjes. Less is more...

Het concert duurt een slordige drie uur. Dat zijn heel veel noten. Toch heb ik in die drie uur geen moment dat me bij de keel, kloten of kladden pakt. Mijn vriend De Gitarist heeft me met zijn solo's vaker én harder weten te raken. Omdat hij op het podium nog durft te experimenteren, het toeval durft uit te dagen, de randjes durft op te zoeken.

Als ik weer buiten sta, voel ik me een beetje zoals die padvinder die op de Noordpool een kampvuurtje had gebouwd en klappertandend constateerde: "Het vlamt wel, maar je wordt er niet warm van".

Arriver c'est Mourir un peu...

2007-07-10T19:15:00.000+02:00

"Het was heerlijk, maar ik ben blij dat ik weer thuis ben!"

Een veelgehoorde en met name bij terugkeer uit het buitenland gebezigde kreet die op mij zelden of nooit van toepassing is. Ik ben graag weg. Liefst ver en lang. Hoe verder en langer, hoe liever het me is. Vakantie kan mij niet lang genoeg duren. 'n Weekendje Urk is aan mij niet besteed. Verre zeeën wil ik bevaren! Horizonten wil ik bereiken! In mijn blote toges over Onontdekte Onbewoonde Eilanden lanterfanten! Onherbergzame doch niet geheel van inwendigemensversterkende etablissementen gespeende woestijnen doorkruisen! Het liefst achtervolgd door een kudde rustiek zwaarbehaarde Mongolen te paard. Ver verder verst; de lucht is de limiet en in een schommelstoel je sokken stoppen kan altijd nog.

Want wat wacht je immers bij thuiskomst, afgezien van een kwartet opgeluchte want naar aandacht snakkende kattenogen? Niets. Deceptie. Teleurstelling. Louter Treurigstemmende Berichten.

Toen ik dit jaar de PT Cruiser na enkele duizenden kilometers asfalt (en een slordige vijfhonderd uur zónder media-consumptie) weer voor mijn Amsterdamse voordeur posteerde en de stapel kranten van de deurmat had gebikt, bleek er zich maar één Heuglijk Feit te hebben voorgedaan: het kabinet was dit keer niet van haar voetstuk gesodemieterd. Maar verder kopten de al licht vergelende dagbladen louter ontsteltenis, en sloeg de berichtgeving deuken in mijn anders zo Optimistische Mensch- en Wereldbeeld.

Want dan daal je af van je Toscaanse Heuvel met zijn Olieën en Wijnen en Keukenprinserijen en z'n Eindeloos Verdwalen in Lome Liefde en Literatuur, en dan blijkt inene je Achtuursochtendsheld, je Lovehandlebestrijder, je Lichtend Voorbeeld op het Pad der Kilovreterij, de Stevig Steppende Stoere Stimulans van Stijve Bejaarden (ja, die kleine donkere Truus van Nederland in Beweging) te liefhebberen in obscuur beeldmateriaal van minderjarige meisjes en jongens! Nooit zal ik nog een lichaamsverbeterende beweging kunnen maken zonder bijbedoelingen.

En of dat niet erg genoeg is: de iPhone, dat wonder van mobiel vernuft, dat Kantoor In Je Binnenzak, zal pas over Een Heel Jaar in ons communicatieve kikkerland geïntroduceerd worden! Hoe moet ik nu internetten zonder mijn ogen te verpesten? Hoe moet ik nu een afspraak vastleggen zonder veel te kleine toetsen voor veel te grote vingers? Hoe moet ik nu TV kijken zonder miniatuurbreedbeeld? Hoe moet ik in godsnaam telefoneren??? Wat hebben die Amerikanen dat wij niet hebben? Ja, een iPhone dus.

De Gouden Kooi, rots in de politiek incorrecte branding, toont zich ineens bereid het format te verzachten om adverteerders te behagen, Bono van U2 slaat een Belangrijk Want Wereldwaarschuwend Concert over, Giel Beelen blijkt in zijn blote reet niet tot het gaatje te kunnen gaan, en zomeren wil het ook al niet!

"Het was heerlijk, maar ik ben blij dat ik weer thuis ben!"

Een veelgehoorde klacht.

IK WIL TERUG NAAR MIJN HEUVEL!!!!

Ciao

2007-06-07T08:51:00.000+02:00

Geachte Lezer,

Teneinde mijn botten te bleken, mijn hoofd te onthaasten, mij in Murakami onder te dompelen en nieuwe inspiratie op te doen, bevind ik mij de komende maand vooral hier:

Tot dan dan.

De Laatsten der Norbertijnen

2007-06-04T16:35:00.000+02:00

Gisteren fietste deze verstokte atheïst in opdracht van het Vlaamsch Bureau voor Toerisme langs de vele, vele abdijen van Leuven. Onder een zwoel stralende zon peddelde ik in het gezelschap van Rik Torfs, hoogleraar Kerkelijk Recht aan de Katholieke Universiteit Leuven én media-persoonlijkheid, over de glanzende kasseien, hetgeen een aanslag is op gebit en nierpartij. Goddank hadden wij ons eerst moed en een gezonde dosis onverschilligheid aangaande de lichaamsinspanning ingedronken; een flesje Pouilly op een bedje van garnalenkroket en grietfilet blijkt een uitstekende schokdemper.

Mijn katholieke verleden is niet aan eenieder bekend (mijn gezonde afkeer van elke georganiseerde vorm van religie hopelijk wel) dus een kleine schets is wellicht op zijn plaats. Ik heb wél mijn Eerste Communie gedaan maar weigerde reeds op 10-jarige leeftijd het Heilig Vormsel; ik heb wél in het kerkkoor gezongen maar niet van harte; ik ben wél misdienaar geweest maar heb die uitverkoring al heel snel verloren nadat ik een aanpalend misdienaartje tijdens de preek van zijn krukje heb geslagen.
Op de dag dat ik de zelfbeslissingsgerechtigde leeftijd van 18 jaar bereikte, ben ik het kantoor van de Burgerlijke Stand binnengewandeld, heb mij voor de balie geposteerd en sprak ik de drieste woorden:

"Goedemiddag. Ik kom hier mijn geloof veranderen."

De wat mat ogende beambte kwam mij tegemoet door te vragen waarín dan wel, waarop ik glunderend van trots over zoveel stoutmoedigheid kon antwoorden:

"In Niets."

Om daarna heel katholiek een fles champagne te ontkurken en tot de bodem toe te ledigen.
Het moge duidelijk zijn: het katholicisme en ik leven op enigszins gespannen voet met elkaar. Je zult mij dus niet snel aantreffen op een fietsroute langs de abdijen van Leuven in het gezelschap van een hoogleraar Kerkelijk Recht.

Behalve gisteren dus. God's wegen zijn ondoorgrondelijk. Gelukkig is mijn metgezel een uitermate geestig en weldenkend mens -een combinatie die wel vaker samengaat- en fleurt hij de route op met een gezonde dosis licht ironische bon-mots en onmiskenbaar vileine humor. Ook op het kerkhofje dat de toegang vormt tot de grote Abdij van Park kan hij het niet laten de grafschriften van spits commentaar te voorzien. Een man naar mijn hart.

Voor de leek is de kerk van de abdij niet bijzonder. Weinig opsmuk, geen van-verbazing-over-zoveel-schoonheid-openvallende-mondversieringen. Het Vaticaan heeft zich hier opvallend gedeisd gehouden. Maar mijn gids heeft hier in zijn studententijd een jaar gewoond bij gebrek aan betaalbare huisvesting en kent de krochten van de abdij als zijn broekzak. Zodat ik ineens in een fraaie kloostergang met gebrandschilderde ramen de prior tegen het lijf loop. Een frèle, doorzichtige geestverschijning in het lange witte gewaad der norbertijnen. Hij blijkt oorspronkelijk uit Groningen afkomstig, en even voel ik de aandrang hem te vragen naar zijn mening over de HIV-zaak in zijn geboortestad. Ik slik mijn vraag echter in; dergelijk wereldlijk leed past niet binnen deze muren.

"We zijn hier nu nog met drie", meldt hij. Een bleekbenige vinger wijst naar het prikbord achter me, waarop een rouwadvertentie kond doet van een zojuist gesneefde norbertijner monnik. Broeder Jans heeft het aardse voor het eeuwige verwisseld, en zijn plek zal niet meer worden ingenomen. Er is al jarenlang geen aanwas meer. Nog maar weinigen voelen de roeping. De abdij zal vervallen aan de gemeente en de eeuwenoude gebouwen zullen worden omgetoverd tot museum, tentoonstellingsruimte, horeca-etablissement. God is niet dood; hij heeft het marktdenken ontdekt.

Op weg naar buiten lopen we zowaar de tweede van de drie Laatsten der Norbertijnen tegen het lijf. Een score van 66 procent. Broeder Bonants is een stevige tachtiger die nog net ijdel genoeg is om zijn trillende hand in zijn broekzak te verstoppen. Wat men niet ziet is er niet. Hij is still going strong. Naar het kerkhof wil hij nog niet, want hij heeft horen verluiden dat je daar nooit meer wegkomt.
Op kunstenaars heeft hij het niet zo begrepen: "die halen het mooie ervan af door overal beelden van te maken". Kennelijk een katholiek die zich op late leeftijd heeft bekeerd tot een meer animistische opvatting. Hoe zat het ook weer, als je een foto van iemand maakt steel je zijn ziel?

In het duister van de hal vindt zijn trillende hand het knopje waarmee de zware kerkdeur ontgrendeld kan worden. We nemen afscheid, verlaten de abdij en staan weer op het kerkhof tussen de graven van beroemde Leuvenaren.
"Blijf niet plakken, hè", geeft de ouwe ons nog mee.

En de deur valt in het slot, en hij sloft, waarschijnlijk, naar de eetzaal, waar hij, waarschijnlijk, onder het kunstzinnig uitgehouwen plafondrelief aan de lange, lange eettafel plaatsneemt, en wacht. En wacht. En wacht.

En wij fietsen terug door de landerijen, en weten dat we morgen weer elders zijn.

Niertje

2007-06-02T08:06:00.000+02:00

'Donor' Lisa deed het nog helemaal niet slecht. Maar als je zelf al een dikke twintig jaar acteert, ruik je je soortgenoten op een kilometer afstand. Dus toen de Grote Donorshow nog geen twee minuten aan de gang was, had ik de hoax al in het snotje. Never bullshit a bullshitter. Voor een Terminaal Zieke Tumorpatient die een Sinterklaasnier te besteden had, was ze nét iets te zelfverzekerd, nét iets te kalm en had ze nét iets te snel haar antwoorden klaar. Alsof ze, inderdaad, van te voren wist wat ze moest zeggen.

Het maakte het programma alleen maar briljanter.

Ernaar kijkend in de wetenschap dat de hele opzet fake was en écht alleen maar bedoeld om aandacht te genereren voor het nijpend tekort aan orgaandonoren veranderde de show in één grote aanklacht tegen Falende Bestuurders en Rommelende Zorgverleners. Wat zullen ze op hun zelfgenoegzame neuzen hebben gekeken, de Opgewonden Tweedekamerstandjes, de Kanselpredikende Moraalridders van Christelijken Kunne, toen, vijf minuten voor het eind, de studiolampen op wit sprongen en presentator Patrick Lodiers aankondigde dat er geen nier in de aanbieding lag. Wat had ik graag naast JP de Knuppel -MP op de bank gezeten op het moment dat de drie nierpatienten breed lachend benadrukten, dat hun complot om aandacht gelukt was. Ik heb voor het eerst in mijn leven zitten applaudiseren voor een televisietoestel.

Ik ben zo benieuwd naar de reacties van al die te hoop lopende betwetende schreeuwlelijken die de afgelopen week hun afschuw niet onder stoelen of banken staken. En ik ben zo benieuwd of ze de boodschap een beetje begrepen hebben.

Een diepe buiging voor de makers.

Timmeren en dan op weg

2007-05-30T16:39:00.000+02:00

Het Grote Instorten is aanstaande.

Harry Faust is bedankt voor bewezen diensten en met tuinkabouter en al in een Beverwijkse kelder geparkeerd. God willing (of Devil consenting) halen we hem volgende zomer onder het stof vandaan om, ontdaan van hinderlijke spinnewebben, de festivals in binnen- én buitenland af te schuimen. We zijn nog niet klaar met Harry!
De komende week is nog een kwestie van tying up loose ends; een regieklus voorbereiden, hier en daar wat inboeren, besprekinkje hier, brainstormpje daar- de toekomst proberen veilig te stellen vóór ik vertrek.

Er is veel gebeurd het afgelopen seizoen.
Ik heb mezelf herontdekt als muzikant. Componist en Tekstschrijver. Ik heb opnieuw ontdekt (and didn't you know it all along, you silly bugger!) dat ik op mijn gelukkigst ben als ik muziek maak. En ik heb besloten dat uitermate serieus te nemen.
Dus een gerenommeerd boekingsbureau opgezocht. Waar ik me vrij snel op mijn gemak voelde. Agents After All wil graag mijn toekomstige escapades ondersteunen. Ik heb meer credits dan ik dacht, in elk geval bij deze spijkers-met-koppenmeppers. Dat geeft de burger vleugels.
Voorts een aftastend gesprek met een platenproducer gevoerd, die zich wel hard wil maken voor mijn eerste cd door zijn diensten én fonkelnieuwe studio beschikbaar te stellen. Ik moet wel een slordige 20 mille bij elkaar gaan beunen om 'm te kunnen maken, maar soit! Komen zal ie er!

En nu lonkt Italie. Ik heb een heerlijk huis met dito zwembad gehuurd in de Maremma, een nog ongerept brok natuur in het zuiden van Toscane, en daar gaan mijn lief en ik ons een week of wat onderdompelen in Het Grote Niets. Ik ga mij laven aan Leegte, Liefde, en Haruki Murakami.

En sudderen. En borrelen. En gisten.

See ya!

Au.

2007-05-16T17:18:00.000+02:00

Mijn goede moeder, zij rust in vree, kon het niet vaak genoeg benadrukken: een mens dient zuinig te zijn op zijn lichaam. De tempel van de ziel, het stoffelijk omhulsel, this ol' bag o' bones; je bent met één exemplaar geboren en ruilen kan niet want je hebt nooit een bonnetje gekregen.

Als je nog aan de goeie kant van de dertig zit kun je het je nog met gemak permitteren je lijf zo nu en dan eens stevig af te rossen. Een marathonnetje zonder voorbereiding, nachtbraken tot de ochtend gloort, beginnen met drinken bij de lunch en niet kwijlend weer wakker worden voor het dinér, een verbouwinkje bij een verhuizende vriendin: eitje, tante Marie! Je stort je hele spierwinkel in de strijd, komt er blakend van overleefde zelfkastijding weer uit en trekt een lange neus naar al die stumpers die na het sloophameren van een keukenblokje grimassend van de rugverrekking naar de Midalgan grijpen.

De verkeerde kant van de veertig brengt echter onherroepelijk met zich mee dat men afscheid moet nemen van de fysieke branie van de jeugd. Parting is such sweet sorrow! Het zaterdagse is-het-al-tijd-voor-koffie-partijtje voetbal op de speelweide behoeft enkelversterkende sporttape vooraf en een recupererend bad met spierontspannende middelen toe, het leggen van een tegelvloertje laat de gewrichten kraken in al hun voegen, en na nachtbraken dienen de ledematen zeker drie dagen tandwielknarsend gereanimeerd te worden.

Maar je bent natuurlijk een mega-watje als je dat erkent en dus besluit je met twee evenzo dappere vrienden de door de tand des tijds aangetaste steiger bij je boot zelf te vervangen.

Little did you know.

Voor het bouwen van een stevige steiger van 10 meter 50 heb je negentien Hele Zware Hardhouten Palen van 3 meter en een Hele Zware Hamer nodig. Elke paal moet zeker twee en een halve meter de ogenschijnlijk meegevende maar Onverwacht Weerbarstige veenbodem in gejast worden. Met voornoemde Hele Zware Hamer. Vervolgens moeten daar dito Hele Zware Balken op gemonteerd worden, waarna je er zeven Nog Veel Zwaardere Steenschotten op kunt leggen. Als je dan tenminste nog gevoel in je handen, je armen, je rug, je oorlellen, en je stuitbeen hebt.

Het resultaat: een schitterende, fonkelnieuwe, zonder verdrinkingsgevaar beloopbare want immens stabiele steiger. En het gevoel alsof een volwassen mannetjesmastodont je als zitzak heeft gebruikt.

Als ik over een paar weken mijn rugspieren weer heb overtuigd van het praktisch belang van beweging, mijn handen doorhebben dat ze geen hamer meer vasthouden, en mijn onderarmen niet meer aanvoelen als twee elastiekjes met Parkinson, zal ik mij trots op mijn steiger hijsen en roepen: Ik Ben Een Jonge God In Het Diepst Van Mijn Gedachten!

Murakami

2007-05-07T15:46:00.000+02:00

De Wereld Draait Door heeft mij enige tijd geleden een enorme dienst bewezen door Tim Krabbé in het programma te noden. Niet om eigen werk aan te prijzen, maar om de loftrompet te tuiten over een collega: Haruki Murakami.
Een beter uithangbord op de Nederlandse Boekenmarkt kon de Japanse auteur zich niet wensen. Krabbé ging dermate enthousiast tekeer, dat mijn nieuwsgierigheid onmiddelijk was gewekt.
Toen ik een paar dagen later in het Nooit Van De Buis Mogen Verdwijnende Uur Van De Wolf een aandoenlijke roedel Japanners teksten van de man hoorde voorlezen, was het pleit beslecht; er moest Murakami gelezen.

Norwegian Wood was de eerste kennismaking. Een schitterend schrijnende coming-of-age roman waar Salinger jaloers op zou zijn geweest. En zojuist heb ik Kafka on the Shore verslonden. Weird, fantastisch, unheimisch, surrealistisch, magisch-realistisch, je kan er van alles op los laten. Een boek om in je top 3 te zetten. En daar staat het nu dan ook; tussen Honderd Jaar Eenzaamheid van Marquez en Middernachtskinderen van Rushdie.

Afgezien van het feit dat de man een enorme stylist is die elk genre lijkt te beheersen, is het vooral de compassie waarmee hij zijn romanpersonages door het leven slingert die me raakt. Beeldschone figuren die zich een weg door het labyrinth van hun keuzes banen en er gelouterd uitkomen. Net als de lezer...

Snel lezen kun je Murakami niet. Daarvoor zit er in elke bladzijde teveel om van te genieten of bij stil te staan. En o welk een feest: er ligt nog een hele stapel in de kast.

Lees HIER waarom Tim Krabbé zo enthousiast tekeer ging.

Adempauze

2007-04-28T11:09:00.000+02:00

Ja, het loggen sukkelt een beetje achter de andere activiteiten aan de laatste tijd.
Niet bijster veel interessants te melden, en ook even schrijfmoe.
Harry Faust heeft een creatieve wissel getrokken, en voor er weer bruisende pennenvruchten aan mijn hersenstam ontspringen moet er eerst even een laagje weloverwogen leegte overheen.
Er gist en borrelt wel van alles en nog wat, maar voor dat aan het papier, laat staan het internet, kan worden toevertrouwd...
Ik hou mij maar even ledig met zaken die de kokosnoot opruimen.
Een schuur bouwen... Een schutting... Een steiger... Hout voor de kachel sprokkelen... Zo nu en dan een -elke keer weer zaligmakend- optreden met the boys van The Troupe... Grote Rollen In Musicals Afzeggen... En verder vooral een soort van sudderen... wachten op moois dat weer in gang kan worden gezet.
Lente, hè. Bloei. Groei. Wachten op de zon...

Ben skiën!

2007-03-21T10:39:00.000+01:00

Het tandvlees is nader dan de rok en het hoofd dient node geledigd.
Hoog tijd voor een potje valreepskiën.
Skiën in maart, die is gek!
Op wieltjes en in een zwembroek zeker?
Neen, dames en heren.
Omdat ik een ongelooflijk zondagskind ben, is het in de Franse Alpen -9 graden en valt er sinds afgelopen zaterdag dagelijks verse sneeuw.

Tot over een dag of tien.

Leuke Recensie

2007-03-09T17:24:00.000+01:00

De verleiding van Harry Faust
(Jurjen Barel)
De verleiding van Harry Faust Egon Kracht & The Troupe / 05 mrt. 2007
Gezien in: De Goudse Schouwburg

In het verleden zijn er al vele toneel- en operabewerkingen geweest op de klassieke Faust van Goethe. Eén van de bekendste daarvan is de musicalbewerking door Randy Newman, waarmee het stuk in de huidige generaties ineens weer een enorme populariteit won. Na het uitvoeren van Frank Zappa’s Joe’s Garage kregen muzikanten Egon Kracht en Frans van Deursen de ingeving om wederom dit stuk nieuw leven in te blazen en begonnen aan de uitdaging om er een rockopera van te maken.

In de oorspronkelijke versie ontvangt God de duivel om over de mens te discussiëren. Mephistopheles, de duivel, veracht God’s creatie en zijn beweegredenen om die te creëren. God is er wel van overtuigd dat de mens de kracht bezit om op het rechte pad te blijven. De twee maken er een weddenschap van en Mephisto vindt in de aardse dokter Johann Faust zijn ideale instrument om te winnen. Faust zelf ergert zich al langere tijd aan zijn menselijke beperkingen en sluit een pact met de duivel om ieder verlangen dat hij heeft te laten vervullen. Zo krijgt Faust alles wat hij wilt, inclusief de perfecte vrouw, Gretchen (een belichaming van de klassieke Helena). Uiteindelijk heeft hij niets meer te wensen en krijgt de duivel de beschikking over zijn ziel. Faust is ten onder gegaan aan zijn lusten en toont aan hoe makkelijk de mens te verleiden is om van het rechte pad af te stappen om superieur te worden aan God.

De bewerking van Egon Kracht en zijn collega’s wijkt hier niet ver vanaf, maar is wel een stuk actueler gemaakt. Harry Faust is namelijk een 43-jarige sul die nog steeds bij zijn moeder woont en zijn dagen slijt met tuinkabouters schilderen. Als hij een overeenkomst sluit met Mephisto, wint hij al snel een talentenjachtprogramma op tv, krijgt alle media-aandacht en wordt door een 13-jarige fan aangeklaagd op grond van verkrachting, die vervolgens zelfmoord pleegt. Als Harry’s succes niet stuk lijkt te kunnen, besluit hij de politiek in te gaan, maar dit blijkt geen verstandige keuze en zo graaft hij hiermee zijn eigen graf. De duivel wint de weddenschap en mag Gods plek innemen als hoofd van de hemelse multimediaholding.

In dit stuk komt duidelijk de mening terug van de schrijvers over de huidige samenleving. Talentloze nietsnutten kunnen blijkbaar roem en succes verwerven via de tv en in de politiek volgt de Nederlandse bevolking de politici, die zich het meeste druk maken om niets, als makke lammetjes. Dit alles hebben ze in een muzikaal jasje gestoken en het eindresultaat is een avondvullend programma met mooie moderne pop/rockmuziek. De teksten zijn ronduit briljant te noemen en de muzikale solo’s kunnen je kippenvel bezorgen van genot. De muziek zelf is redelijk laagdrempelig, deze is niet alleen weggelegd voor kaalgeschoren metalheads. Enige aanleg voor het Engelse is wel handig, aangezien alle gezongen teksten in die taal zijn. Voor de mise-en-scène hoef je ook niet te komen, want die zit er vrij weinig in. De karakters komen desondanks toch nog goed over het voetlicht, met name door het enorme enthousiasme dat van Frans van Deursen af straalt.

De verleiding van Harry Faust is een gave bewerking op het oorspronkelijke verhaal, ze weten de humor er goed in te houden en de muziek is simpelweg super. Zowel voor theater- als muziekliefhebbers een indrukwekkende nieuwe ervaring.

Harry Faust langs 's Heren wegen

2007-03-03T10:58:00.000+01:00

Harry Faust is langzaam doende het land te veroveren.
Nog één try out scheidt hem van de première aanstaande maandag, die vol vertrouwen tegemoet gezien mag worden.
Harry is een grote jongen geworden.
Kraakte hij twee weken geleden nog van onzekerheid in zijn voegen, nu staat hij met beide benen stevig op het podium.
Zelfs in zalen waar ie eigenlijk niet thuishoort omdat ie er niet in past.
Het is elke keer weer een genot om Max Mix zijn mengtafel, die we liefkozend de Titanic noemen, te zien uit- en inladen zonder dat ie ook maar één van de 433 knopjes heeft aangeraakt. Hij zou de achterwand uit de zaal en de blauwspoelingen uit de permanentjes blazen.
Ook is het aandoenlijk om te zien hoe Mark Licht uit pure armoe maar steeds dat éne bedlampje aan en uit knipt, omdat onze batterij lichteffecten in Nijverdal en Austerlitz geen houvast heeft in de vorm van tracken en andere ophangpunten.
De mooiste noodoplossing hebben we echter gevonden voor de twee vlaggen die op een zeker moment uit het grit dienen te zakken.
In gritloze theaters blijkt René Productie een uitstekende levende vlaggenstok.
Vooral het rode kaboutermutsje boven het uitgestreken gelaat is onbetaalbaar.
Milan Gitaar wordt er in elk geval heel giechelig van.

In Austerlitz trad Harry op in een kerkje en bleek de voorstelling gepromoveerd tot tapasconcert.
Hetgeen vooral betekende dat we bij terugkomst na de pauze werden begroet door een muur van knoflook waar de diverse stembanden onmiddelijk op stukliepen.
Het handjevol Oosterhouters waar Harry de volgende avond ogenschijnlijk abusievelijk acte de présence gaf voelde er de naweeën nog van.
Maar gedroegen zich overigens voorbeeldig.

Ook heeft Harry naarstig de publiciteit gezocht, maar stuit daarbij op nogal wat Onverklaarbare Afzeggingen en Niet Te Duiden Weigeringen.
De Wereld Draait Door, toch rock 'n roll en snel en hip, stond weken terug als eerste in de rij, maar haakte om Obscure Redenen die doen denken aan Roddel en Achterklap toch weer af.
Bij Pauw & Witteman viel Harry op het laatste moment buiten de ark omdat een of andere Canadees beweerde het graf van Jezus te hebben ontdekt en dus zat er geen tuinkabouter maar een priester met een boordje aan tafel.
Hetgeen wel een soort poëtische gerechtigheid heeft: je maakt een voorstelling over God en de Duivel en je verliest van Jezus.
Harry mocht wel om 7 uur 's ochtends opdraven in Goedemorgen Nederland, maar kan zich daar als gevolg van Nijpend Slaaptekort en Algehele Non-Matineusheid niet veel meer van herinneren.

Vanavond reist Harry naar Den Bosch, en maandag mogen vriend en vijand officieel kennis met hem maken.
Wat ik maar zou doen.
Het is een mooie knul.

The Making of Harry Faust # 5

2007-02-15T11:20:00.000+01:00

Op het podium van de schouwburg in het altijd pittoreske Beverwijk ligt een ei.
Een heel groot, mooi ovaal ei.
Het bijzondere van dat ei is, dat het gelegd is door een man of 15.

Het is een MuzikantenTechneutenOndersteuningstroepenei.

In drie dagen tijd heeft Harry Faust de volle wasdom bereikt.
Wat maandag nog aanvoelde als een onoverwinbare berg noten leek dinsdag, na nog een aantal vlijmscherpe scalpelbewegingen van Egon Bas en Vakkundig Toezicht van Els Eindregie, al op een overbrugbare pas. Gisteravond, tijdens de eerste try out met Echt Publiek, bleek de berg geslecht.
We hebben allemaal nieuw tandvlees nodig, maar ik ben zo trots als een ouwe aap; dit zie je niet zo vaak op de Vaderlandsche Podia.

We mogen even een weekje in de revisie, en dan maken we Harry nog mooier, steviger en geestiger dan ie al is. En dan zou ik maar komen kijken...

The Making of Harry Faust # 4

2007-02-11T13:02:00.000+01:00

Achter een schrijftafel kun je prachtige dingen bedenken.
De sky is de limit, het brein spint werelden waar nog niemand weet van heeft, de fantasie maakt er een frisse ochtendwandeling en het papier zuigt al die flauwekul op als een alcoholist zijn eerste borrel van de dag.

Achter een schrijftafel kun je niet helemaal overzien hoe je hersenkronkels zich gaan houden in het harde licht van de realiteit. Laat staan in een Beverwijkse, Door Acht Muzikanten Bemande Zweethut, waar De Tijd (of beter: het gebrek eraan) je Grootste Vijand lijkt te zijn.

Ik heb nogal wat opgegraven uit de krochten van dat brein van mij, en er zijn momenten dat ik vrees dat de systemen op overload slaan. Dat inene Murk Marimba het gebit vol in de nieuwe, custom made vibrafoon zet; dat Zijlstra zijn aantekeningen zodanig door elkaar haalt dat ie in plaats van een couplet te zingen op één been gaat staan en zijn trompet inslikt; of dat Casper Invalpiano denkt Krijg Een Nare Ziekte Met Je Faust Ik Neem Mijn Toetsen Op En Wandel. Maar tot mijn grote vreugd gebeurt het tegendeel: iedereen slaat zich met verve en inventiviteit door mijn rijstebrijberg heen.
Ik hield al van ze, maar die liefde dreigt nu het stadium der Onvoorwaardelijkheid te bereiken.

We hebben rücksichtlos gesneden. Alle overbodige vertelteksten hangen aan diverse wilgen, sommige nummers zijn genadeloos doorverwezen naar de toegift. We hebben van de droom werkelijkheid gemaakt door de wetten en praktische bezwaren serieus te nemen. Van de weeromstuit heeft het stuk een volledig nieuw einde (Het Loopt Nu Nog Slechter Af) en een hechtere, compactere vorm. Egon Bas heeft een aantal briljante muzikale ingrepen verricht in het tweede deel, waardoor het drama dat maar op de schrijftafel bleef lanterfanten nu in al zijn hevigheid kan losbarsten.

Door al die chirurgie hebben we nog niet echt een volledige doorloop kunnen doen. En morgen krijgen Licht en Geluid vrij spel als we in het Kennemertheater aan het monteren slaan, dus ik schat in dat we op zijn vroegst dinsdagavond de trein in één stuk kunnen laten vertrekken. Eén dag voor de eerste try out...

Maar alles is er. Er is zelfs een single (!), en Freek Slagwerk heet vanaf nu Freek Naslagwerk want heeft met Milan Gitaar En Ook Grafisch Heel Handig een achterlijk mooi programmaboek in elkaar getekend.
En als we met zijn achten aan het spelen slaan, alle overgangen kloppen, en alle grappen vallen goed... dan hebben we een voorstelling om van te dromen.

The Making of Harry Faust #3

2007-01-21T12:57:00.000+01:00

Sodeju, dat was me de week wel.

Na de onvermijdelijke opstartobstakels (Bassnaren ziek, Toetsen on Tour bij de Zuiderburen, Potten en Pannen meerdere werkgevers) lijkt de hele heksenkring ontketend. Uit alle hoeken en gaten tsunamiseren de nieuwe composities en arrangementen ons om de oren. Een ware stormvloed van noten en woorden raast door het repetitiehonk, waar een lichtzurige lucht zich reeds aan het argeloze reukorgaan begint op te dringen. Maar dat kan ook zijn omdat de Bassnaren er blijven overnachten.

De productie is groot. Heel groot. Afgelopen vrijdag bezweken de lessenaars kreunend onder de hoeveelheid partituren die er op geknald werden. We grasduinen door het repertoire en daardoor lijkt het soms even te veel van het goede. Hier en daar ontwaar ik een licht bezorgde, nog net niet paniekerige blik: 'Prachtig, al die bomen, maar waar is goddammit het bos?!'
Dat bos staat gelukkig rustig te groeien in mijn kokosnoot. Elke dag wordt het pad erdoorheen duidelijker en breder, de wandeling steeds weloverwogener. Ik zie bomen die mooier zijn dan ik had gedacht, ik zie ook bomen die waarschijnlijk gekapt moeten worden. Al was het maar omdat te veel groen ook niet goed is voor een mens. Voorlopig laat ik ze nog maar even staan. Oerbossen moet je niet te snel cultiveren.

Ondertussen zitten we een partij noten te kraken waar een gemiddelde eekhoorn een kaakfractuur van zou krijgen. Alle stijlen en genres komen voorbij. We vliegen van country naar hardrock naar jazz en weer terug en allemaal voor hetzelfde geld, maar wel Troupe-style. Er begint zich onmiskenbaar een sound en een soort humor af te tekenen waar ik erg blij van word. Suggesties schieten als geweerschoten over onze hoofden en treffen veelal doel. We zingen drie-, soms zelfs vierstemmige koortjes waarbij we het met enige regelmaat niet kunnen laten de hand aan onszelve te slaan. We sound good! Ik hoor het hele circus dat al anderhalf jaar zijn tenten in mijn hersenpan opslaat tot leven komen. En dat is een mega kick. Bovendien: kunnen ze eindelijk weer eens ergens anders de clown gaan uithangen.

Morgen gaan we een belangrijke fase in. Voegen. Cement aanbrengen. Stampen. Teksten rammen. Vastleggen. Structureren. Herhalen. En doen alsof we zeeën van tijd hebben...

The Making of Harry Faust #2

2007-01-10T11:09:00.000+01:00

Jawel dames en heren, de kop is er af en ligt te tollen op de vloer van een Beverwijkse repetitieruimte! Die hopelijk goed is geisoleerd want grenzend aan een kinderdagverblijf en weten die peuters veel.
De ijskast is vol, het instrumentarium compleet, en de diverse gebitten zijn voorzichtig met de snijtanden in het Eerste Bedrijf gezet.

We hebben veel. Heel veel.
Veel tekst, vooral. Zijlstra lijkt zich al lichtelijk zorgen te maken over het absorptievermogen van zijn hersenspons en probeert de schade waar mogelijk te minimaliseren door voorzichtig doch onmiskenbaar met enige regelmaat voor te stellen er een coupletje uit te halen. Eerlijk is eerlijk: bij tijd en wijlen heeft ie daar ook groot gelijk in. Er is reeds één coupletje gesneuveld...

We hebben ook veel noten. Rutger Sax, Broeder in het Kwaad, heeft flink huisgehouden op de piano, en in Logic Pro blijkt ook nog eens van alles te zitten waarmee een op hol geslagen componist behoorlijke gaten in het zelfbeeld van een Rock&Rollband kan branden. Staan we in Harry Who? nou werkelijk een potje onvervalsde Hillbillylinedancecountry&western in elkaar te jensen? Jazeker! Maar dan wel met Troupiaanse modulaties waar je ze niet verwacht! Johnny Cash, eat your heart out!

Voordeel is dat Rutger Sax de noten ook allemaal keurig, kloppend en leesbaar op speciaal daartoe uitgevonden Balkenpapier kan presenteren. Mijn poging daartoe strandt op een gebrek aan kennis van de gangbare muziektheorie en een ietwat rechtlijnig computerprogramma. Maar de aanblik van een complete Rock&Rollband die, het puntje van de tong geconcentreerd zwervend over de onderlip, met een potloodstompje een partituur zit te herschrijven, is hartverwarmend ontroerend!

We hebben ook nog veel niet. As we speak zitten Rutger Sax, Egon Bas, en Milan Gitaar ongetwijfeld in de krochten van hun muzikale kelders te wroeten naar nieuwe truffels, en ik zet zometeen ook maar weer de mijnwerkershelm op. Er moet nog een nummer over 13-jarige dweepmeisjes uitgehouwen.

The Making of Harry Faust #1

2007-01-06T12:20:00.000+01:00

Okay, here goes!
Maandag stort ik me in wat toch wel het spannendste avontuur tot nu toe genoemd mag worden: de eerste repetitie van De Verleiding van Harry Faust.

Ruim een jaar geschreven, gecomponeerd, gezongen, één geworden met de Nincompoop uit Nederluit, en nu moeten alle idiote hersenkronkels en absurditeiten van het papier losgeweekt. Er moet leven geblazen in de nu nog flinterdunne lijfjes van Mephisto, God, Harry en de rest van de bewoners van dit van Deurseniaanse Rariteitenkabinet.

Vijf weken hebben we tot de eerste try out. Vijf weken voor 21 songs, met dito verbindende grappen en grollen. Ik weet nu al dat het alleen gaat werken als we het tot in de vingerspitzen beheersen. Strakheid zal het toverwoord blijken. But hey: These guys played Frank Zappa without a change of underwear, dus...

De komende weken zal ik hier verslag doen van de vorderingen, de highs and lows, hoop en liefde, wanhoop en ruzie, de artistieke modderworstelwedstrijden, het gesnaar en gesnark, het nijpend geldtekort (IS ER TOEVALLIG NOG ERGENS EEN SPONSOR DIE DENKT: ACH, DAAR HEB IK WEL WAT SLAPPE WAS VOOR OVER?!) en de stand van de witte wijnsituatie ter plekke.

Het beloven enerverende weken te worden. Watching a child grow. Schijnt een hele belevenis te zijn...

In de tussentijd: ga naar Harry op Hives, word lid en zegt het voort!

Louter Schoonheid

2007-01-01T10:16:00.000+01:00

De eerste regenbui van 2007 dreinst voor mijn ogen uit het grauw. De bomen aan de overkant dragen nog blad. Ze buigen met tegenzin mee met wat lijkt op een herfstbries. Deelnemers aan de traditionele nieuwjaarsduik zullen dit jaar een stuk minder bewondering oogsten. Poedelen in een lauw pierenbad. Of zorgt die afgebroken ijsschots nog voor Spartaanse watertemperaturen? 66 vierkante kilometer, dat zijn een heleboel ijsberenwoningen. Zo woon je op de Poolkap, zo dobber je richting Bahama's. Berend Botje ging uit varen op zijn schotsje naar Zuid Laren. Maar bezie het van de zonzijde: waarschijnlijk kunnen we in april sneeuwpoppen bouwen en de Elfstedentocht rijden. Erwin Krol gaat een topjaar tegemoet.

Het klimaat mag dan afkalven, de economie schijnt weer een gezonde ochtenderectie te hebben. Hoewel ik daar persoonlijk weinig van merk. Ook dit jaar geen stuiver rijker geworden in de Oudejaarsloterij. Zouden ze die prijzen eigenlijk wel uitreiken? Wie controleert dat? Nog nooit iemand tegengekomen die om 12 uur wist dat ie de rest van zijn leven niet meer hoefde te werken. Er komen jaarlijks bakken Postlotto- en Codemiljonairs bij, maar ík ken er geeneen. Wonen allemaal onder de Moerdijk. Daar vallen statistisch gezien de meeste geldprijzen. Maar ja, om nou een doorzonwoning in Tilburg te gaan betrekken... er zijn grenzen.

Neen, wij zullen onze bevrediging dit jaar weer helemaal in de Niet-materiële sfeer moeten zoeken. Iemand moet het doen.
Ik pleit voor een jaar van Schoonheid.
Mooie dingen.
Die Ergens Over Gaan.
Laten we dit jaar eens ontstijgen aan het Geer-en-Goorniveau. Laten we de poliepen van Frans Bauer en de gesneuvelde relaties van Jantje Smit dit jaar nu eens niet tot wereldnieuws verheffen. Laten we John de Mol opsluiten in zijn eigen Gouden Kooi en de sleutel begraven in de krochten van Viola Holt. Laten we afspreken dat we niet meer naar X-factors gaan zoeken bij Zwakbegaafde Medemensen Die Menen Te Moeten Zingen. Dat we boeren gewoon zelf hun vrouwen laten vinden. Dat we bosjesmannen gewoon in hun bosjes laten zitten. Dat we na de val van Balkenende 4 dit keer wél inzien dat het anders moet. Dat die 9 zetels voor die kapsalon uit Limburg een schoonheidsfoutje was. Dat we de tsunami van lelijkheid een halt toeroepen!

Who Am I Kidding?

Ik wens iedereen een van Schoonheid uit zijn voegen barstend 2007!

Heb het mooi!

2006-12-24T13:17:00.000+01:00

En beperk het vooral niet tot twee dagen per jaar.
XF

Opblijven

2006-12-16T14:18:00.000+01:00

We schrijven 1959. Een kleine ééngezinswoning in Utrecht...

-"Ritaatje!? Zeven uur! Tandjes poetsen en naar bed!"
-"Nee!"
-"Vooruit, niet zeuren nou, 't is allang bedtijd."
-"Nee!"
-"Ritaatje, je bent al veel te lang op, hup!"
-"Dikke vinger!"
-"Wat zeg jij daar, jongedame?"
-"Dikke vinger!"
-"Pas op hoor! En nou die tv uit en naar boven."
-"Doe het lekker toch niet!"
-"Ga je luisteren naar papa?"
-"Nee!"
-"Moet papa bij je komen?"
-"Durf je toch niet."
-"Rita, als je daar nog langer blijft zitten wordt papa heel boos."
-"Poep!"
-"Nog even en je krijgt een pak voor je broek."
-"Nee hoor."
-"Reken maar. Papa is geen kwajongen."
-"Doe je toch niet."
-"O nee?"
-"Durf je niet."
-"Moet jij eens opletten."
-"Dan vertel ik het aan de meester."
-"Wat zeg jij?"
-"Dan vertel ik de meester dat je me, dat je me, eh, dat je meeeeeh mishandelt."
-"..."
-"Dat je me slaat en dan belt ie de politie en dan ga je in de cel en dan vliegt die cel in de brand en dan ga je verbranden. Of hij zegt dat je hier niet meer mag wonen omdat je stom bent en dan pakt ie je paspoort af en dan kom je nóóóóóit meer terug. Of hij stuurt je naar een heel ver land en dan gaan ze je heel lang martelen totdat je helemaal dood bent. Lekker puh."

-....."Nou vooruit, nog een half uurtje dan."

Terugwerkende Kracht

2006-12-05T09:11:00.000+01:00

Geschitterd door afwezigheid, ik geef het grif toe. Maar het leven grist en bist.
Er wordt uit de spreekwoordelijke naad gewerkt.

Afgelopen zondag Voetbalvrouwen, de Talpa-serie waarin ik een soort Jorien van de Herik speel, afgesloten in een ijskoud crematorium in Haarlem. Je komt nog eens ergens op je vrije zondagochtend. Quasi-emotionele toespraak gehouden bij een lege kist. The Art of Make Believe neemt soms absurde vormen aan. Ik heb geen idee wat het geworden is, maar vanaf februari gaan ze een en ander uitzenden. Als die zender dan nog bestaat tenminste.

In de tussentijd een drietal gelegenheidsoptredens in de Kleine Komedie. Bonte avonden met muziek en humor, met gratis gelegenheid tot het bestuderen van het Karakter van De Gemiddelde Cabaretier. Gecompenseerde Onzekerheid; een psychologische term die mij die avonden vaak te binnen schoot. Druipend van ironie en aangeleerd cynisme wordt een artiestenfoyer volgekwaakt. Op het podium wordt het middelbareschoolniveau amper overstegen, maar soit! Wie het hardst lacht, lacht het best.

Gewonnen bij de verkiezingen. Ook wel eens leuk. Fles champagne gedronken op het sneuvelen van Rita Verdonk's Doorzichtige Escapades. Hoop van harte dat Koefnoen me in de oudejaarsaflevering nog eens Mark Rutte laat doen, met Luif als Rita.

En dan moet Harry Faust ook nog tot leven gewekt, dus de 'snuffelrepetities' hebben een aanvang genomen. Voorzichtig tasten wij ons een weg door bergen Nieuwe Muziek. Een hoop van de wilde plannen zijn al gesneuveld door Volslagen Onuitvoerbaarheid Als Gevolg Van Tijd-, Geld- en Ander Gebrek, en zo hoort het ook. Scheppen is Schrappen. Een principe dat je Joop van de Ende niet snel zal zien hanteren. Maar bij ons zie je dan ook weer geen wandelende theepotten en nichten aan lianen over het toneel zwaaien. Nadeel van het sneuvelen van die wilde plannen, is dat je weer achter de schrijftafel moet om te herschrijven.

En daar zit ik dus nu.
Het was gezeIlig en ik had nog uren willen praten, maar sorry.
Ik moet weer aan het werk.

Rutte

2006-11-10T12:42:00.000+01:00

Hoe doe je Mark Rutte na?
De jongens van Koefnoen bladerden door de fotopagina's op de website van mijn management, zagen mijn kop en dachten: dát is 'm.

Ik heb wel grotere complimenten gehad.

Bij Meestergrimeurs Head Affairs hadden ze er een hard hoofd in. Het feit dat Rutte haar heeft en ik niet is overkomelijk want pruiken doen wonderen. Maar die pafferige kop en dat babyvet op de kaken... 3 jaar geleden was dat ook bij mij nog aanwezig want 10 kilo te zwaar, maar inmiddels ben ik de 40 ruimschoots gepasseerd en dan gevoelt menig zichzelf serieus nemende man de behoefte de zwem- en andere bandjes weg te werken. Zo ook ik. Dus Meestergrimeuse I. zag het niet zitten, met dat slanke hoofd en dat dunne nekkie van mij.
Maar de jongens hielden stand, en dus werd er in allerijl een bovengebitje in elkaar getimmerd (klinkt anders dan ik bedoel) en kroop ik achter de computer.
De man moest immers bestudeerd.

Uren achtereen heb ik de VVD-leider, de man die zijn politieke carriere na deze verkiezingen waarschijnlijk naar het grof vuil kan brengen, bestudeerd. Het ene interview na het andere passeerde mijn revue. Hoe beweegt hij? Hoe praat hij? Heeft hij eigenaardigheden? Tics? Zenuwtrekjes? Zweetvoeten? Neushaar? Draagt ie wel of geen stropdas, enfin; na een dikke 6 uur gewauwel moest ik helaas tot de conclusie komen dat Mark Rutte zo leeg is als een eierdop. Een saaie drol. De Ridder van de Fletse Figuur. Het enige destillaat -en wat ben ik blij dat de inhoud van zijn zinnen volledig aan mij voorbij is gegaan- was de drensende manier waarop elk derde woord benadrukt wordt. Stoere mannentaal. Afgekeken van Rita.
Maar Mark mag in Koefnoen alleen maar zingen, dus zeg maar dag tegen je strohalm.

Het wonder geschiedt in de grimekamer. Grimeuse B. smeert, kleurt, rimpelt, pruikt, krult, vult, lenst en brilt dat het een aard heeft. Als uiteindelijk de neusgaten zitten volgepropt met watten en mijn wangen opbollen dankzij een gezinsverpakking OB Mini werp ik een blik in de spiegel en kijkt de bottleneck van de VVD me al bijna aan. Als ik mijn mondhoeken optrek en het hoofd ietwat vooruitsteek is ie er echt. Ademen gaat niet meer door die katoenvelden in mijn openingen, maar we hebben het liedje al op de band staan, dus who gives a fuck.

Een blauw-wit gestreept overhemd, colbert en net niet vlotte spijkerbroek maken de boel af. En in het juiste licht en tussen Bos, Balkenende en Halsema geloof je het echt wel.

Resultaat: morgenavond 21:25, Nederland 1.

Drank en Spelen

2006-11-03T09:31:00.000+01:00

Rock 'n Roll en alcohol lopen al sinds de eerste beroering van de elektrieke gitaar hand in hand door Muziekland, met een sliert Verboden Middelen vrolijk huppelend in hun kielzog.
Nu hou ik zelf ook wel van een biertje, en ik laat voor zoiets als een Live Optreden een mooie Witte Wijnsituatie niet aan de snuffel voorbijgaan, maar: nooit voorbij het point of no return. 'Drank doet goed spelen' klinkt stoer, maar is waarschijnlijk bedacht door een gitarist wiens vingers pas ophielden met trillen nadat er een litertje JD was weggeklokt.

Alcohol, hoe lekker ook, heeft één nare bijwerking: het stompt de zinnen af. En laat je die nou net nodig hebben om een beetje overtuigend een publiek te kunnen platspelen. Ik heb wel eens gewerkt met een toetsenrammer die hem voor een optreden behoorlijk wist te raken, vervolgens achter zijn Hammond kroop, als een dolle over de toetsen vloog, zich niet storend aan tempo, ritme of welke andere afspraak dan ook, een complete band in zijn vrije val meesleurend, om vervolgens te concluderen dat ie echt "een te gekke groove" had gehad die avond. Drank maakt dover dan je lief is.

Dat bleek ook gisteravond in Paradiso, alwaar country-rockdiva Lucinda Williams twee uitverkochte inhaalconcerten speelde. In mei waren ze gecanceled. Ik vermoed omdat Lucinda toen van het een of ander zat af te kicken. Lucinda houdt wel van de Spullen, en dat moet ze helemaal zelf weten. Maar ik zou willen zeggen: val mij er niet mee lastig.

We hebben de vrouw een half uur aangehoord. Toen kwamen we tot de droevige conclusie dat Lucinda haar positieven in de koelkast van de kleedkamer had laten liggen. Bonnie st. Claire met een akoestische gitaar. Niet vooruit te branden, en met dito band! De grijze duif achter de potten en pannen zat te trippen op een gezinsverpakking bèta-blokkers, de bassist stond nog net niet de vellen van het plafond te staren. De enige die zijn zaken voor elkaar leek te hebben was de gitarist, maar die had dan ook 12 (twaalf!) gitaren tot zijn beschikking en hou die maar eens allemaal uit elkaar.

Eindeloze reeksen ongeinspireerde coupletrefreincoupletrefreincoupletrefreinslotakkoord neuzelde Lucinda van haar tekstvellen want ja, als je zo van de Saus houdt dan houden de hersenen wel vocht maar geen tekst meer vast. En wie na het tweede liedje al haar merchandise begint aan te prijzen, die verdient het niet dat de die hard fans zich in onmogelijke bochten wringen om het toch een goed concert te vinden.

Sneu. Sloom. Saai. Zonde van het geld.
Ik ben nog nooit zo snel bij een concert weggelopen.
Het meisje bij de garderobe vangt onze mopperpotterij op.
"Dronken? Dan hebben jullie nog mazzel", zegt ze lief.
"Gisteren was ze knetterstoned."

44 and still going bold...

2006-10-31T11:56:00.000+01:00

Het leven raast voort alsof het niks kost!
Vanmiddag om 17 uur 52 is het precies 44 jaar geleden dat mijn moeder mij de wereld in slingerde.
Little did she know!

Ik heb eigenlijk nauwelijks tijd om er bij stil te staan, want er gebeurt zo veel.

Zo heb ik gisteren de definitieve mix gekregen van de single die ik in januari met The Troupe ga uitbrengen ter promotie van Harry Faust.
'i' (a song for me) is een prachtig ding geworden. Rutger Sax en Chris Mix bleken kanjers van producers, en de oren van ondergetekende doen het na 44 jaar ook nog prima. Ik is trots! Watch out for it!

On top of that bereid ik een drietal concerten voor. Op 20, 21 en 22 november sta ik met Omnibuzz (=goeie band) en een nog nader te bepalen aantal cabaretiers (Spijkerman, Jansen, Lebbis, NUHR) in de Kleine Komedie. Ook als voorschot op een eventueel eigen programma met voornoemde band volgend seizoen. Komt dat zien!

Er dient nog gesleuteld en gecomponeerd aan de Faust, want daarvan beginnen de eerste repetities ook al bijna. Harry groeit als kool, en dus moeten de nodige PR-activiteiten ook georganiseerd. Ga alvast eens kijken op de website en speel een potje kaboutergooien.

En zometeen dan maar afreizen naar Stadion de Galgewaard voor een draaidag Voetbalvrouwen. Zelfs op je verjaardag laten ze je niet met rust.

44.
En het leven wordt alleen maar leuker.

Gekkenhuis

2006-10-26T18:10:00.000+02:00

Een wijs man zei ooit:

Time is just a State of Mind.

Typisch een kreet van iemand met genoeg vrije tijd om dergelijke wijsheden te bedenken.
In mijn hersenpan borrelt en gist het ook van de nog onopgetekende wereldbestormende gedachten, maar prut! Het ontbreekt mij eenvoudigweg aan de tijd om eens rustig in een recliner (=Hele Luie Stoel In Amerika) te gaan hangen om er vorm aan te geven en er vriend en vijand mee van de sokken te blazen.

O ja, en waar ben jij dan helemaal zo druk mee, vader?

Met jongleren.
Ik houd ballen in de lucht en voeg er vrijwel dagelijks een paar aan toe.
Zoals daar zijn:

De Faust moet af en er moet nog een hoop gecomponeerd en de subsidies zullen wel weer mondjesmaat en dus moet het libretto aangepast want kut wat is zo'n videowall prijzig maar gelukkig wordt de single prachtig moeten we nog wel even afmixen zaterdag;

Er moet heftig gemaild met de weduwe Zappa over Zappa spelen met Orkest de Volharding en dat is bepaald geen sinecure want boy she is niet makkelijk maar gelukig herken ik dat heel goed dus we're on speaking terms en zou het niet leuk zijn als we animatie op de achtergrond hadden en wie doet dat dan;

De opnames en daaraan geliëerde tekststamperijen van Voetbalvrouwen pruttelen ergens in de dooie hoek van mijn concentratie maar je wil het toch goed doen dus je draait je achteruitkijkspiegel tot het uiterste om te voorkomen dat je jezelf in de wielen rijdt en ja hoor natuurlijk gooien we het hele schema weer om;

In november moet er 3 avonden gevarieerd amusement opgediend met mooie band en gasten in Kleine Komedie en fuck daar moet nog repertoire voor bedacht en ingestudeerd want ook de schouwburgdirectoires uitgenodigd voor eventueel mooi programma volgend seizoen dus dat moet wel goed worden ja;

En passant dient de nieuwe animatietekencomputerbioscoopfilm Happy Feet ingesproken als spaanstalige pinguin en ja iemand moet het doen en wees blij dat ik het ben want anders had je Carlo Fucking Boszhardt gehad;

Vanmiddag nog even gebrainstormd met mensen die sketchesprogramma willen maken voor SBS6;

En of ik nog even wil lezen en luisteren naar Hera nieuw muziektheaterprogramma van Jan Boerstoel Flip Broekman Martin van Dijk want wil ik meedoen?

Ja, heel graag! Als dat toch eens ging lukken! Want Oi, wat een begenadigdheid waarvoor ik gepolst wordt!

Ademhalen.

Time is just a State of Mind.

I'm alive!
And I'm loving every minute of it!

Fucking LINGO!

2006-10-14T13:19:00.000+02:00

Ik ben er nu definitief uit.
Er is geen houden meer aan.
Ik kán gewoon niet anders meer concluderen.

Dit land bestaat voor 90 procent uit randdebielen en de grootste zitten in Den Haag.

"Poeh poeh, jij durft!", hoor ik daar verongelijkt opwellen uit diverse kelen.
En "Nou nou, windt je niet zo op!" wordt daar vergoelijkend geschald.
Maar lieve mensen, laten we nou toch eerlijk zijn:

Een land waar kamervragen gesteld gaan worden over het verdwijnen van LINGO bestaat toch voornamelijk uit randdebielen?

Daar zijn de Gelobotomeerden toch vet in de meerderheid?
Daar is de Homo Intelligentsia toch een met uitsterven bedreigde diersoort?
Daar ligt het Gezonde Verstand toch diep te zieltogen op het offerblok der Nietszeggendheid?
De problemen in de zorg stapelen zich nog altijd op, het onderwijs begint steeds meer te lijken op een op drift geraakt asbestschip, elke blatante leugen wordt rechtgeluld, Raarbehaarde Limbo's mogen vrijuit discrimineren, de Pedofielenpartij krijgt in de media god betere 't meer aandacht dan alle andere partijen bij elkaar, en waar houdt Den Haag zich mee bezig?

Met het verdwijnen van fucking LINGO!

Onze Minister-President verzucht tijdens het vragenuurtje dat het toch vreselijk is als we straks Lucille Werner niet meer over de buis kunnen zien hompelen, en een andere christenpoliticus wil dat minister Verhoeven gaat ingrijpen. In fucking LINGO!!!
Eerst willen ze de NPS de strot omdraaien, maar wie aan LINGO komt, komt aan de roodgroene ballen van Jan Peter Piemelmans, want Daarmee Dupeer Je De Ouderen In Onze Samenleving! Ruik ik hier een enorme verkiezingsruft of wat?

In zo'n land wil je toch niet wonen?
Ik ga weg.
Om te beginnen naar Berlijn.

Over een week weer terug.

De Tand des Tijds

2006-10-08T09:51:00.000+02:00

Op de jeugdfoto in de krant is het jongetje 7 jaar.
Een brutaal ventje lacht met een brede grijns en pientere oogjes de wereld tegemoet.
Zijn blik heeft iets eigenwijzerigs, een ik-doe-toch-lekker-wat-ik-zelf-wilblik.
't is een ongehoorzaam nietluisterenjongetje.
Vlak voor de fotograaf afdrukte heeft het jongetje waarschijnlijk net iets ondeugends gezegd.
Iets weerbarstigs.
Iets dat begint met een grote Nee.
Wist het ventje toen al dat deze foto later in de krant zou komen?

Ik heb ook van die jeugdfoto's van mezelf. Wie niet?
Op de een zit ik in Grootmoeder's Gebreide Trui achter een tafeltje met een plastic kinderboerderij te spelen.
Op de ander zit ik in een verfbesmeurde schildersschort achter een ezel te doen of ik Picasso ben.
Een derde toont mij met een veel te grote door Grote Broer gezelfbouwde gitaar om de nek.
Een braaf menneke met aanleg voor kunst, dat zich ook in die richting zou ontwikkelen.

Het jongetje van de foto in de krant is nu net zo oud als ik.
43.
Het jongetje is in de loop der tijd bang geworden voor moslims.
Hij wordt gek van Een Ons Wezensvreemde Cultuur Die Hier Steeds Dominanter Wordt.
Het jongetje waarschuwt voor een Tsunami Der Islamisering.
Twee woorden die het jongetje van de foto vast nog niet kende.
Het jongetje wil moskeeën sluiten, grenzen dichtgooien, mensen uitzetten, rotte appels wegsnijden, strenger straffen.
Daartoe heeft het jongetje de Partij voor de Vrijheid opgericht.
Nomen is niet altijd Omen.

Wanneer zou het jongetje van de foto zo geworden zijn?
Want op de foto oogt hij toch best slim.
Wat verandert een pienter lachend knaapje van 7 in een ongenuanceerde blaasbalg van 43?
Ambitie?
Angst?
Domheid?

Ontwikkeling is niet altijd ontwikkeling.

Dooie muziek

2006-09-28T18:31:00.000+02:00

Stel, je bent Hoofd van de Deutsche Oper.

Je zit achter je bureau...
Je ondertekent wat contracten...
Je wijst de schoonmakers de bezemkast...
Je borrelt met de Vriendenkring...
Checkt de stoelen in de Grote Zaal op kauwgum onder de zitting...
Belt je moeder of ze de kinderen van Kindergarten wil plukken want Belangrijke Bespreking...
Dient een subsidieverzoekje in...
Wijst de schoonmakers op een kroonluchter die nodig gestoft moet...
En blijkt dan ineens een operavoorstelling in huis te hebben Die Ergens Over Gaat.
Je krabt je nog even op je Hochblunde Kopf want kut je had toch Mozart geprogrammeerd en Mozart is toch allang Tot dus Ungefährlich, maar Nein, es gibt kein Entkommen an: je hebt een Idomeneo In Da House waar Ein oder Andere kunstenaar weer zonodig iets Belangwekkends mee moest doen.

Dat kun je er nou effe net niet beihaben.

En je had nog zo gezegd: "Terwijl Ich de Deutsche Oper run, soll es hier geen rare fratschen geben, ja! Want jullie kunnen dan wel leuk Spass kunnen machen met je Kunst en das abgehaute hoofd van Whatshisname, maar Ich lees ook wel eens een Zeitung, en de Umwelt is schon gevaarlijk genoeg met al die Männerbroeders aus Osten. En nee, Ich hab die voorstelling nog niet zelf gesehen en nee, er heeft zich nog geen Selbstmordterrorist angemeldet die de Verantwörtlichkeit voor de aanslag die nog niet gepflegt is heeft aufgeëist, maar het schijnt dat de politie op de hoek er verstand van heeft en die haben gesagt dat het er hier best wel eens Heiss aan zu zou kunnen gaan als Ich de handel niet stillleg en Ich heb helemaal geen zin in ein 747 in Mein Toneeltauer, dus eh... Schluss, ja!"

Mevrouw Ingrid Harms, Intendant van de Deutsche Oper: u moet een breiwinkeltje beginnen.
En houdt u zich voortaan ver, héél ver van de Kunsten.

Levende Muziek

2006-09-25T01:01:00.000+02:00

Omdat ik Snode Zappaplannen heb met Orkest De Volharding hees ik het Luilekkerlijf vanavond op de stadsfiets teneinde bij het Moderne Muziekgebouw Aan Het IJ te geraken.
Ik wist van het bestaan maar was er tot mijn grote schaamte nog niet geweest. Enorme Loftuitverhalen waren mij ter ore gekomen; kwaliteit van Architectuur, Interior Design, Akoestiek en Uitzicht was zichzelf zodanig vooruit gesneld dat de prijs van het eerste Biertje mij niet eens verbaasde. Reikhalzend ligt het Muziekmekka aan het Meer van Amsterdam, haar grote hardhouten terras uitgestrekt tot ver in de woelige stadsbaren. De ideale peinsplek voor één Westmalle Dubbel en een weemoedige bui.

Maar we kwamen voor de Kunst, en niet voor een ouderwetse pot navelstaren, wat hamer!
Steve Reich (U weet wel) heeft de respectabele leeftijd van 70 lentes bereikt en dat moest gevierd, dus kosten noch moeite.
Nu is de muziek van Meneer Reich een aspect waar mijn opvoeding de afgelopen decennia geen enkele aandacht aan heeft besteed. Van alles heb ik beluisterd, geprobeerd, in de armen gesloten of te licht bevonden; Minimalist Reich hoorde daar domweg niet bij.

Dat kon dus best eens een spannende avond worden.

Het concert vangt aan met Stuk 1, voor 3 (drie) marimba's, een tweetal Glockenspielen en een pianeur. Het heeft een zekere hypnotiserende werking als je de ogen sluit en niet luistert naar de adem van je zwaarbehaarde, licht autistische buurman, die voortdurend naar de hand van zijn -ik schat- eerste date zit te graaien.
Leven Volgens Van Deursen: Probeer nooit je muzikale obsessie aan je eerste date op te dringen als die zich bevind buiten het Top-of-the-Pops-idioom; prille relaties hebben om minder bakzeil gehaald.

Stuk 2 blijkt geschreven voor maar liefst 6 (zes!) marimba's. Qua compositie kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat we Stuk 1 opnieuw horen maar dan voor veel meer plankjes, maar het geeft mij in elk geval de tijd het interieur aan een diepgaand onderzoek te onderwerpen. (Ikea, maar dan dat alle onderdelen wél in de doos zaten.)
Achter me hoor ik een Gestudeerde Bewijsdochter tegen haar We-Hebben-Je-Excusez-Le-Mot-Niet-Voor-Niets-Cultureel-Opgevoedmoeder googelen dat dit het Eerste Stuk was waarin de Componist Reich zich van zijn Harmonische Kant liet zien maar dat zij niet begrijpt waar dat 'm in zit.

Ik zwijg wijzelijk, terwijl rechts van mij een goed gestylde homosuele medemens verzucht dat ze vanavond dat Stuk met die 16 (zestien!) microfoons niet doen. Leven is afzien. Ik droom mij door nóg een marimbageval om uiteindelijk (goddank!) toch nog waar te krijgen voor mijn 20 uien; de Volharding speelt Herr Reich's City Life indrukwekkend.

Na afloop sta ik te socializen in een groepje aanhang alwaar een laaggevooisde vrouw roept dat ze ontevreden is omdat er in Stuk 2 in maat 9 en maat 34 een aantal Chromatische Toevoegingen zat.
Chromatische Toevoegingen, het moet toch niet gekker worden!
Ik hoor Percussiebrij, maar deze vrouw hoort Misplaatste Chromatische Toevoegingen waar ze niet horen! Het zal je gebeuren.
Op mijn vraag wat ze daar mee bedoelt slaan helaas al haar openingen dicht.
Haar langbehaarde vriend biedt soelaas: Chromatische Toevoegingen zijn Noten Die de muzikanten niet behoren te spelen waardoor de Vorm als Zodanig Dermate Verstoord wordt dat je niet meer kunt spreken van het Authentieke Werk als Zodanig.

Een percussionist die even het verkeerde houtje raakte, dus.

De Kunst is in ons land levender dan ooit...

Vervroegde Uittreding

2006-09-23T10:01:00.000+02:00

"Heeft u me verder nog ergens voor nodig?"
De Ministeriëel Medewerkster stond op de drempel van de reeds onttakelde werkkamer, haar schamele bezittingen in een kartonnen doos. Ze leek enigszins rood aangelopen, er hing een slordige haarlok voor haar gezicht. Nog nooit had hij een vrouw in zo'n hoog tempo een bureau zien leegruimen. Alsof ze niet kon wachten tot ze bij hem weg mocht.
"Nee, gaat u maar, juffrouw. Ik red me verder wel."
"Nou... goed, dan- dan ga ik maar. Het was een genoegen onder u te mogen- ik vind het zo verschrikkelijk!"
Met een snik in de stem draaide ze zich bruusk om en verdween.
Adieu. Farewell. Auf wiedersehen. Ciao. Parting is such sweet sorrow...
Het liet hem kouder dan hij eigenlijk wilde.

Hij had het zien aankomen.
Natuurlijk had hij het zien aankomen!
Toen Prins Flapoor eenmaal zijn kunstgebit in De Zaak had gezet, wist ie dat het einde oefening was.
De Fatale Klap was slechts een kwestie van tijd.
De grootste openbare crematie in de Vaderlandse Geschiedenis, daar kom je niet mee weg.
Vroeg of laat zou hij de eer aan zichzelf moeten houden en opkrassen.
ABC-tje. Afgelopen uit.

Dat die Miep van Volkshuisvesting met hem meeging maakte de aftocht wel iets minder heroisch.
En zij van Verdonk moet zo langzamerhand toch aambeien hebben van het zitten blijven!
Hoe flikte dat verduvelde mens het toch?

"De brutalen kunnen immer rekenen op lankmoedigheid".
Hij schrok van zijn eigen stem, galmend in de kale kamer.
Niet doordraaien nou, Piet Hein. Nog even de hersentjes erbij houden.
Schadebeperking. Damage management. Er is nog niets verloren.
Je staat 5e op de lijst.
De kiezer weet je straks echt wel te vinden en dan kom je gewoon weer terug.
With a vengeance!
As if nothing happened.
We zien het gewoon als een vakantie.
Lekker een beetje in de tuin rommelen, psalmen lezen, weer es wat met de vrouw doen.
En er dan in november weer vol tegenaan.

Met opgeheven hoofd verliet hij de kamer en stapte op zijn dienstfiets.
Fluitend trapte hij zich een weg uit het Binnenhof.
Het was een prachtige zomeravond.
Kinderen speelden in de late avondzon, vaders en moeders namen de dag door.
Hier en daar rookte een barbecue.

Ga Niet Weg

2006-09-11T17:55:00.000+02:00

Lieve Lezers,

Met enige regelmaat waag ik het jullie lastig te vallen met verkooppraatjes, aanbevelingen, doordeneusdouwerijen van al wat ik speel, zing, schrijf of wat dies meer zij.
Volledige zelfbevlekking, ik geef het grif toe.

Een enkele keer zet ik de middelen der commercie in teneinde een door mij geliefd dan wel gewaardeerd dan wel bewonderd persoon in uw daglicht te plaatsen. Hetgeen ik nu ga doen.

Paul de Leeuw heeft momenteel een single in de winkel liggen.
Het nummer heet Ga Niet Weg.
Dit nummer moet je kopen.
Maar niet van Paul de Leeuw.
Het origineel is namelijk van mijn hartsvriend, Jeroen Zijlstra.
Hij zingt het oneindig veel mooier, en heeft er geen 83 violisten en een gospelkoor bij nodig.

Wil je Jeroen's bankrekening spekken: koop Paul de Leeuw!!!
Wil je Da Real Thang: koop De Doorbraak of Zijlstra Live.
Het beste is natuurlijk: koop beiden.

9/11

2006-09-11T15:45:00.000+02:00

En waar was jij vijf jaar geleden?

Ik stond in een loei van een repetitieruimte in Focus een Egyptische operbevelhebber na te doen.
Want aan het repeteren voor Disney's Aida.
Van de Ende had niet alleen de musical, maar ook de bijbehorende Amerikanen naar Nederland laten verschepen.
Dus toen dat eerste vliegtuig zich in de ziel van New York boorde, was in die Amsterdamse musicalfabriek de hysterie niet van de lucht.
Amerikanen zijn erg direct in het uiten van hun emoties.
In dit geval meer dan logisch; de helft van hen kwam uit de Big Apple.
Hadden daar vrienden en familie wonen.
Van wie sommigen ook in het WTC werkten.
Mijn toenmalige collega's stortten zich op de twee beschikbare telefoonlijnen, schreeuwend om een woord van thuis.
Ik keek ondertussen toe hoe op het televisiesetje in de hoek van de kantine het tweede vliegtuig het hoogste gebouw van Amerika de genadeklap gaf.
Verbijsterd was ik.

Toen ik een uur later thuiskwam was ik vooral kwaad.
Ik ben gek op New York.
Iemand had mijn lievelingsstad aangevallen.
Ik was er net nog geweest en zou het nooit meer zo terugzien.

Ik weet dus nog precies wat er op 9/11 gebeurde.
Kun je je mijn verbazing voorstellen, toen ik gisteren in een of ander plaatselijk ukkepukje las, dat een of ander gemeenteraadslid van een of ander dorp zich afvroeg, welk vijfjarig jubileum er toch in vredesnaam gevierd moest worden op 9 november?

Geen idee had ie.
Mijn gedachten zijn bij de dorpsbewoners.

Pasfoto

2006-08-29T09:33:00.000+02:00

Landgenoten!

Tot u spreekt de Nationale Coördinator Paspoort- en Identiteitsbewijzenproductie.
Met ingang van tot op heden dient elke rechtgeaarde inwoner van het Koninkrijk der Nederlanden (hierna te noemen: Ons Vaderland) zich terdege bewust te kwijten alsmede rekening te verschaffen met de nieuwe richtlijnen voor Paspoort- en Identiteitsbewijzenproductie zoals aangegeven in artikel 14 sub 3: Wet op de Paspoorten- en Identiteitsbewijzenproductie.

Derhalve en ook vanwege het feit dat, zal elke aanvrager bij het laten vervaardigen van de gezichtsopname ter indentificatie (vroeger: pasfoto) rekenschap gehouden dienen te worden met de volgende punten:

1. De foto geeft een natuurlijke weergave van de aanvrager, dus geen optische vervorming of een onnatuurlijke huidskleur.
Aanvragers met zichtbare verkleuring als gevolg van blootstelling aan de zon of hoge bloeddruk zijn vanaf heden derhalve uitgesloten;

2. Alleen als bijvoorbeeld iemand grijs haar heeft of een hoofddoek die wegvalt tegen de lichtgrijze achtergrond mag de achtergrond iets donkerder zijn weergegeven dan in de fotomatrix.
Liever zijn wij dat u de haren een kleurspoelinkje geeft en uw hoofddoek lekker thuis in de moskee laat;

3. De aanvrager staat zo op de foto dat het hoofd recht naar voren is gefotografeerd, waarbij de ogen op een horizontale lijn staan.
Schele, loensende en andere gezichtsmatig verminkten hebben vanaf nu vette pech. Ook mag er geen sprake zijn van zichtbare ondersteuning, dus invaliden en bejaarden: jammer dan, probeer het nog eens als u zelf weer kunt staan!

4. De aanvrager staat met het gezicht volledig zichtbaar op de foto. De ambtenaar moet de ooraanzet kunnen bepalen.
Mensen met een half hoofd of slechts één oor zullen voortaan hun vakantie in het buitenland moeten missen. De Veluwe is ook mooi;

5. Het is de aanvrager volstrekt verboden de mond in een dusdanige plooi te trekken dat gesproken kan worden van lachen.
Wordt er toch gelachen, dan kan aanvrager rekenen op een fikse boete, uitzetting, of langdurig verblijf in een penitentiaire inrichting.

Aanvrager zal wel denken "wat zullen we nu krijgen?", doch aanvrager dient zich er volledig van te beseffen, dat een en ander geheel in het belang van aanvrager zelve is.

Voor Volk en Vaderland!

Tegen de klippen

2006-08-28T10:22:00.000+02:00

De Uitmarkt is elk jaar weer een fantastisch excuus om bier te drinken terwijl je doet of je met cultuur bezig bent. Lange drommen mensen met rugzakken vol meegesnaaide folders en flyers. Een hele stoet potentiële toeschouwers trekt een weekend lang langs de kraampjes en podia. Richt en passant alvast zijn seizoen in. Híer ga ik heen! Dáar moet ik bij zijn! De stad lijkt twee dagen lang geladen met een prachtige welwillendheid jegens de Kunsten. De Professionele Potsenmaker kan niet anders dan blij glunderend toekijken.

Tegen zoveel Cultureel Optimisme steekt de doemdenkerige houding van Makers en Verkopers ietwat schril af. Zelden ben ik tijdens het netwerken (want ja, hallo: de Professionele Potsenmaker is tegenwoordig noodgedwongen ook een Professionele Ondernemer) zoveel angsthazerij tegengekomen als dit jaar. Producenten, Impressariaten en, godbetere het, Kunstenaars van diverse Pluimage laten elke zin beginnen met "ja, maar". "Ja maar dat is toch heel duur Ja maar kan dat dan wel Ja maar is daar wel markt voor Ja maar ik weet het niet hoor".

In een sector die alleen kan voortbestaan door het onverminderd laten bruisen van Nieuwe Ideeën liggen er momenteel wel erg veel mensen met de pootjes omhoog te roepen dat je realistisch moet zijn.
Wie verder wil moet omhoog kijken, niet achterom.

Gedreuzel! Waar ik als Professioneel Potsenmaker maar één ding tegenover kan stellen:

De Mannetjes

2006-08-26T10:20:00.000+02:00

Mannetje Wilders, Mannetje Pastors, Mannetje Nawijn en Mannetje Herben zaten, op een herfstachtige zomerdag, aan de stamtafel van De Opgewarmde Prak achter een hassebassie te klessebessen. Buiten striemde de regen de gevels dat het een aard had, putdeksels werden door het wassende water uit hun voegen gelicht, een enkele onzalige wandelaar trachtte met de moed der wanhoop zijn paraplu tegen de windvlagen te beschermen.
"Kijk, daar gaat er weer een" constateerde Mannetje Nawijn.
"Als het aan mij ligt niet lang meer" riposteerde Mannetje Wilders.
"Waarom dragen ze toch in godsnaam een jurk?" vroeg Mannetje Pastors.
"Doe mij nog maar een hassebassie", zei Mannetje Herben.
Een langsrazende auto deed het water in de plassen hoog opspatten. De man in de jurk bleef tot op het bot doorweekt achter, een licht verontwaardigde maar berustende blik in de ogen.
"Van mijn partij mogen ze straks geen moskeeën meer bouwen" pochte Mannetje Pastors.
"Ja, ik heb het ook niet zo op die rare torentjes van ze", beaamde Mannetje Nawijn.
"Ik ga in mijn programma zetten dat ze er de komende vijf jaar niet in mogen", sneed Mannetje Wilders op.
"Iemand anders nog een hassebassie?", vroeg Mannetje Herben.
"Staat jouw programma trouwens al op internet?", vroeg Mannetje Wilders valsig.
"Ik heb nog geen programma als zodanig", bitste Mannetje Pastors terug, "maar ik sta wel als één man achter ons land".
"O, maar ik ook!" deed Mannetje Nawijn een duit in het zakje. "Ik wil zelfs een betere toekomst voor iedereen in Nederland!"
"Ik wil anders ook een beter Nederland, hoor!" Mannetje Wilders kon het slecht hebben als er werd getwijfeld aan zijn oprechte, Messiaanse bedoelingen.
"Harry, doe er hier nog vier" schalde Mannetje Herben door de donkere kroeg. Met een kort knikje van zijn nurkse hoofd beaamde de uitbater van de Opgewarmde Prak de ontvangst van de bestelling en dook onder de bar om een verse fles op te duikelen.
"Ik wil minder bureaucratie voor de burger" zei Mannetje Nawijn.
"Ik ook", zei Mannetje Pastors.
"Ik ook", zei Mannetje Wilders.
"Wat zit je haar geestig" zei Mannetje Herben.
"En veiligheid! De burger heeft recht op meer veiligheid!" Mannetje Wilders was op stoom.
"Veilgheid, zeker!" stoomde Mannetje Pastors mee.
"Voel jij je nog veilig in je eigen land, Harry?, informeerde Mannetje Nawijn op amicale wijze bij de uitbater, die net kwam aansukkelen met een blad bolstaande borrels. Mannetje Nawijn stond zich er op voor dat hij goed overweg kon met het Gewone Volk.
De uitbater fronste even de wenkbrauwen ten teken van nadenken; een handeling waarbij zijn rode hoofd zich vertrok tot een pijnlijke grimas die deed vermoeden dat nadenken niet behoorde tot zijn dagelijkse bezigheden.
"Bof", zei hij, en slofte met een licht schouderophalen terug naar de toog.
"Als Pim me hier zo zou zien zitten", zuchtte Mannetje Wilders.
"Ik mis hem nog elke dag", sipte Mannetje Pastors.
"Bij elke beslissing sta ik even bij hem stil", snerpte Mannetje Nawijn.
"Proost" zei Mannetje Herben.
"Proost" zei Mannetje Nawijn.
"Proost" zei Mannetje Pastors.
"Proost" zei Mannetje Wilders.
Buiten kraakte een dakgoot onder het gewicht van het water.
Het had nog nooit zo hard geregend.
Tranen geplengd uit de hemel.

Voetbalvrouwen

2006-08-16T16:12:00.000+02:00

Eerste lezingen van nieuwe televisieseries geschieden altijd in een net iets te nerveuze sfeer.
In een net iets te kleine ruimte zitten net iets te veel mensen, die elkaar niet of nauwelijks kennen, aan een tafel met net iets te weinig stoelen.
Diverse koeksoorten.
Buitenformaat thermoskannen koffie en thee.
Water, want er moeten drie afleveringen gelezen.
Die wel af maar nooit af zijn.
De eerste stapels "blauwtjes" (laatste aanpassingen in het script, gedrukt op blauwe velletjes papier; hence the name) worden dus reeds rondgedeeld.
Jong goed en oudgedienden, geen van allen weet nog precies wie of wat zijn personage gaat behelzen.
Een vaag besef, dat wel.
Oud bluft zich er wat makkelijker doorheen, misschien.
Er wordt veel geklept, gelachen en gegeit; de regisseur laat het oogluikend toe.
Hij weet ook dat eerste lezingen bol staan van onuitgesproken gespannen verwachting en voorzichtig onderling gesnuffel.
Iedereen hoopt dat het leuk wordt.
Iedereen hoopt dat het gaat werken.
Iedereen tast af.
Laat zijn intuïtie langs de scenes dwalen.
Doet al pogingen tot spelen.
Lezingen klinken nooit lekker, want tekst gaat pas leven op de set.
Suggesties worden gedaan, ter verbetering.
Of om je de rol alvast toe te eigenen.
Terwijl dat pas in de komende weken kan gebeuren.
Op de set.
Je weet nog niks.
Je hebt een vaag idee van wat kan.

Ik weet één ding zeker: het speelt bij een eredivisie-club, en ik ben de voorzitter.
De serie heet

Wordt vervolgd...

It's Alive!

2006-08-11T17:39:00.000+02:00

Het Is Volbracht!

Zojuist heb ik de laatste punt gezet in het libretto van De Verleiding van Harry Faust, a Musical Extravaganza.
En ja, dames en heren, ik ben er best trots op.

Het is een groteske mallemolen geworden; humor, drama, satire, Grote Inzichten In Het Menschelijk Mechanisme, het zit er allemaal in.

En niet te vergeten een Cursus Tuinkabouterbeschilderen voor Beginners en een Multi Millionaire Media Tycoon met een burn out.

De composities gaan de komende maanden op scherp gezet worden, de grafische afdeling gaat woensdag aan de gang in een Fijn Etablissement met een Goede Wittewijnsituatie.
Creativiteit moet zwemmen.
In september gaan we de studio in om de beoogde single op te nemen.

Harry zal nog veel van zich doen spreken...

Producers...

2006-07-30T09:43:00.000+02:00

In mijn favoriete filmcomedy aller tijden, The Producers, probeert een op geld belustte Broadwayproducer met opzet een flop te produceren. Hij zoekt daartoe het slechtste script dat er te vinden is en komt uit bij de musical Springtime for Hitler, geschreven door een geflipte ex-Nazi. Na het aanstellen van de slechtst denkbare regisseur moet men op zoek naar de meest ongeschikte hoofdrolspeler. De auditiescene die volgt is hilarisch: een podium vol would-be Hitlers die met overgave staan te siegheilen en vervolgens één voor één A Wandering Minstrel I moeten kwelen.

Regisseur Mel Brooks toont met die scene niet alleen zijn bizarre fantasie, maar ook zijn vooruitziende blik; de rol gaat uiteindelijk niet naar een serieuze acteur, maar naar een toevallige passant, een ongelooflijke Hip, van wie je zeker weet: dat wordt nooit een Hitler. De devaluatie van het acteursvak in één briljante vondst.

Toevallige passanten, mensen die van straat worden gepikt voor een hoofdrol; een fenomeen waar we al lang niet meer van staan te kijken. Tegenwoordig kun je een rol in een film cadeau krijgen bij een pak maandverband. Elke omroep heeft zijn eigen televisietalentenjacht; als je niet kunt zingen of acteren maak je een grotere kans op een podium terecht te komen dan iemand die een van god gegeven talent heeft. Stel je toch eens voor welke rampen zich zouden voltrekken als je een dergelijke selectieprocedure zou loslaten op de plastische chirurgie. Of de atoomwetenschap.

Musicalpygmee Andrew Lloyd Webber gaat zich nu ook op de Openbare Talentenjacht storten. Hij heeft een hoofdrolspeelster nodig voor zijn nieuwe versie van The Sound of Music. Hij had al een Echte Actrice, maar die bleek te duur... Dus nu gaat ie vissen in de Grote Vijver Der Onbekenden.

De komende weken kunnen we smullen van kuddes kwelende nonnen, die op bordkartonnen bergweiden de toonladder in de juiste volgorde proberen te zingen. Duizenden Maria's met haltertopjes en navelpiercings gaan een poging doen de herinnering aan Julie Andrews te laten verbleken. Ik verwacht veel van de workshop Kinderopvoedkunde en verheug me nu al op het onderdeel Baron von Trappneuken.

In de film van Mel Brooks wordt Springtime for Hitler een box-office hit en gaat de producer failliet. Dankzij die van de straat geplukte Hip.

Wij blijven hopen.

F*** de Bierkaai!

2006-07-22T18:20:00.000+02:00

Wie woorden snel in daden omgezet wil zien moet anno nu geen podiumkunst willen bedrijven.

***

De professionele potsenbakker die graag een mooie voorstelling of een fijn concert wil maken moet reeds anderhalf jaar van te voren het creatieve deel van zijn hersenen in een bocht wringen over Wat en Hoe en Met Wie en tegenwoordig ook vooral Waarom, omdat het schouwburgse programmeringssysteem dat van hem verlangt.

***

Het aanbod schijnt giga, want in dit door Andy Warhol reeds voorziene tijdperk meent elke zichzelf respecterende schuifdeurinstallateur aanspraak te moeten maken op de aandacht van die Grote Ongrijpbare Macht die men Publiek pleegt te noemen.

***

Theaterprogrammeurs schijnen hun aankoopbeleid op het Toeschouwend Monster af te stemmen en een en ander vereist dat de potsenbakker minstens één, doch liever twee Bekende Borsten aan zijn product toevoegt. Ook mag hij met een banaan in het oor en een accordeon in de poeperd de Marseillaise pijpen. Kwaliteit alleen is hierbij niet genoeg en zeker geen dwingende factor.

***

De H.H. Producenten en Impressariaten & co stellen zich op hun beurt weer afhankelijk op van de Mensen Die Hun Producten Afnemen.

***

Er zijn steeds minder H.H. Producenten en Impressariaten & co die durven zeggen Dikke Lul Ik Doe Het Op Mijn Manier.

***

Dit is een Logische Gedachtengang want kachels die niet branden zijn koud.

***

Zo kan het gebeuren dat je voor de zoveelste maal met een H.H. aan het bier zit en te horen krijgt dat Alleen Je Eigen Noodzaak Niet Voldoende Is.

***

Deze zin valt in dezelfde categorie als Dan Blijf Je Toch De Rest Van Je Leven Lekker Knutselen Op Je Zolderkamertje.

***

Ik heb daar vandaag eens over nagedacht.

***

Ik ben geneigd te concluderen dat de podiumkunsten en het hele apparaat wat daaromheen hangt en er zijn boterham mee belegt ophoudt te bestaan zonder juist Die Eigen Noodzaak.

***

Als potsenmakers de Noodzaak verliezen hun kunsten te vertonen kunnen schouwburgen dicht, kunnen productiehuizen en impressariaten hun kapitale panden op de markt gooien, en worden regionale arbeidsbureau's overspoeld met ex-directeuren, ex-programmeurs en ex-oevreuses.

***

Op E-bay zal een kortstondig overschot aan goedkoop aangeboden theatermeubilair te vinden zijn. Dit zal worden opgekocht door Bekende Borsten die net in een Interieurprogramma bij SBS6 hebben gezien dat theatermeubilair in het interieur Helemaal In is.

***

De Noodzaak is Alles.
Zonder Noodzaak is er Niets.

Oplossing

2006-07-19T11:46:00.000+02:00

Vierdaagse afgelast na twee doden.

Doortastend optreden. Twee doden en de boel meteen stilleggen.

Zouden ze daar in het Midden Oosten niet eens een voorbeeld aan moeten nemen?

Zappa naar Duitsland III: Den Totalen Joe

2006-07-17T10:15:00.000+02:00

Hoeveel het er waren weten we niet.
Ikzelf dacht 800, Jan Peter Toetsenman, die sowieso met een groot optimisme in het leven staat, houdt het op 2000. Max Mix heeft gelukkig ruim de tijd gehad ze te tellen terwijl wij nog met het duitse monitorsysteem stonden te stoeien, en komt op 2500.
Zappafans.
Zappafanaten, Zappafreaks. Langebaardgoeroes, Alternatieve Jongeren Aan Wie Nog Niet Verteld Is Dat De Punk Al Heel Lang Geleden Gesneefd Is, en handenvol lookalikes: de beroemde Zappasnor en –sik lijkt hier de nieuwe trend in coiffure. En ze hebben er allemaal zin in.

Onze luxe touringcar ziet er van binnen al een stuk minder luxe uit en het toilet begint ook al een geur te verspreiden alsof iemand er drie jaar geleden zijn schoonmoeder in verdronken heeft, maar toch draaien hoofden nieuwsgierig onze kant op als Ron Buschauffeur ons het terrein opdraait. Het muzikantendeel der passagiers weet en voelt: Wij Komen Hier Iets Bijzonders Doen. Tot aan het moment suprème hullen we ons in een ontspannen gelatenheid.

Nu is een festival geen festival als er niet van alles mis gaat.
Het slechte nieuws: er is een band uitgevallen. Een formatie uit Indonesië heeft voor de derde achtereenvolgende keer geen visum kunnen bemachtigen, waardoor de reikhalzende toeschouwer ook dit jaar weer verstoken blijft van een ongetwijfeld boeiende versie van The Black Page op de gamelan. Het goede nieuws: er is een band uitgevallen. Daardoor kunnen wij ons hele kunstje vertonen en hoeven we ons niet aan de anderhalfsuurlimiet te houden.

We zullen uiteindelijk dik tweeëeneenhalf uur beuken. And no change of underwear. De aankondiging “ladies and gentlemen, the name of this piece is Joe’s Garage” wordt ontvangen met een mengeling van enthousiasme en ongeloof: gaan die maffe Holländer wirklich den totalen Joe spielen?! Ja, dat gingen ze. En niet zo’n beetje ook!

We hoeven niet eens op stoom te komen. Vanaf de allereerste noot snijdt Zappa’s musical extravaganza door de avondlucht. Zappa zoals Zappa bedoeld is. Whatever Dweezil says. De hele flikkerse band staat op scherp en gives the audience exactly what they came for. Alles valt op zijn plek. Er worden laatjes opengetrokken die nog niet eerder zijn aangesproken. En we hadden toch altijd al een behoorlijke apothekerskast bij ons. Solo’s knallen, het slagwerktuig ronkt, de vlam slaat snoeihard in de pan en we weten het al snel: We Hebben Ze Ontzettend Bij De Ballen.

Ik overzie zo nu en dan het slagveld en zie louter extatische koppen die vol overgave staan mee te blèren. Kijk ik om me heen, zie ik 7 muzikanten ontzettend mooi staan wezen. Omdat ze zo godvergeten lekker staan te spelen en zo ongegeneerd staan te kicken op de crowd. En is het het eerste biertje of zweeft iedereen een paar centimeter boven het podium?
Backstage wordt het steeds drukker met festivalmedewerkers en muzikanten die voelen: hier gebeurt iets. Het wordt kippenvel als ik de sleutelzin "Music is the Best" niet eens meer hoef uit te spreken: het gejuich maakt het onmogelijk en ook niet meer noodzakelijk. We weten allemaal dat dat klopt.

Maar het wordt pas echt grote natte brokken in de keel als Milan Gitaar zijn ultieme solo speelt in Watermelon in Easter Hay. Groots is slechts één woord dat te binnen schiet. Aan het eind toont hij zijn gitaar aan de hemelen; het orgasme in het publiek is oorverdovend. We moeten nog twee keer terug, en als we uiteindelijk moegestreden en licht wazig het podium afdalen wacht ons het diepe respect van onze collega-muzikanten. We’ve definitely done it!

As we speak zitten we in de file bij Hamburg. 12 uur later en terug op aarde. Om mij heen worden sterke verhalen uitgewisseld over ons concert, en ik weet dat dit de verhalen zijn die over een jaar of wat in een andere kleedkamer voor een ander concert met andere muzikanten nog sterker verteld gaan worden.

Een paar stoelen verderop wordt echter ook al druk gebrainstormd over Harry Faust.

Deze band is nog lang niet klaar.

Zappa naar Duitsland II

2006-07-15T13:40:00.000+02:00

Rock & Roll en Een Gezinsleven zijn twee grootheden die al sinds lengte van dagen op gespannen voet met elkaar staan. En dan druk ik me nog diplomatiek uit. Dring aan op mijn eerlijkheid en ik roep zonder scrupules: als Adam destijds die Truus met die Appel niet was tegengekomen had ie een Gibson Les Paul uit de Boom der Kennis gesneden, was ie de eerste rockgitarist geworden, had slangenleren laarzen gedragen, had wel kinderen verwekt maar daar geen weet meer van gehad en was ons een hoop Bijbelse Ellende bespaard gebleven. En passant had ie waarschijnlijk ook nog even het bier uitgevonden en hadden we niet hoeven wachten tot de Middeleeuwen, maar daar gaat het nu even niet om.

Toen ik mijn Lief vertelde dat The Troupe een weekendje Duitsland ging doen om aldaar het Culturele Erfgoed van Frank Zappa te verbreiden, riep zei al ver vóór ik uitgepraat was: da’s mooi, ik ga niet mee, jullie feestje, it’s a man’s thing. Ook na enig laf aandringen bleek zij niet te vermurwen. Ik heb niet alleen een hele mooie vrouw, ze is ook nog es heel intelligent. Je moet het maar treffen in het leven.
Zappa Naar Duitsland moest een Band-ding zijn, vond ze, en daar had ze ook groot gelijk in. Want zonder de door de jaren heen met bittere strijd bevochten vrouwenverworvenheden ook maar enigszins tekort te willen doen: er zijn dingen Die Een Man Alleen Moet Doen. Voor sommigen is dat vissen, anderen vinden dat bij dames van bedenkelijke zeden of in het schaakcafé om de hoek; voor mij is dat On The Road To Rostock met Die Gasten Van De Band. Vrouwen toegestaan mits wel de prioriteiten goed kunnende onderscheiden graag.

Als ik de luxe touringcar in het vizier krijg, zie ik de schoen al wringen: Hij Zit Vol Met Gezin. Ik tel in de gauwigheid een stuk of wat echtgenotes, één oma en toch minstens drie kinderen, terwijl, in een bus heb je aan kinderen alleen wat als ze kunnen klaverjassen. Algemeen bekend verondersteld feit.

Ik Voel Een Bui Hangen.

Het betreden van de bus komt mij onmiddelijk te staan op twee strenge aanwijzingen van een mij vagelijk bekende vrouw, die mij sommeert mijn 6 kouwe kletsflessen Weisswein niet in de breedte maar in de lengte in het bagagerek te deponeren en dat ik de rest van mijn spullen maar daar linksachter het koffiezetapparaat moet leggen. Terwijl ik toch echt niemand om advies heb gevraagd. Mogen we dat even lekker zelf uitmaken, ja? Wie was hier nou van de Band En De Rock&Roll Of Hebben We Inene Besloten Met Het Hele Gezin Naar Walibi Te Gaan Toen Ik Effe Niet Keek?!

Om 12 uur sneuvelt de eerste fles. Om 13 uur besluit ik even de blaas te legen op het bustoilet, klim daartoe over een paar benen en verdekt opgestelde kinderspeeltjes (rolschaatsen in een bus: levensgevaarlijk!) en loop tegen Een Echtgenote op die mij toekijft Dat Ik Zittend Moet Plassen Anders Zitten Zij Op Een Natte Bril.

Ik tel even tot 10.

Loop vervolgens door naar het toilet, ga op de bril staan, pis in de vuilnisbak en bijt op mijn tong om verdere escalatie te voorkomen. We moeten nog een weekend, nietwaar?

As we speak wordt Zijlstra door Een Echtgenote aangesproken op het soort sokken waarmee hij van huis is vertrokken, terwijl ze met een Wettie de chocoladewangen van haar zoontje zit schoon te poetsen.
Twee stoelen verderop filosofeert Rutger Saxofoon: A bus can become a very narrow space.
Ik voel een geinspireerde nieuwe rock&rollsong opborrelen.

Just curious...

2006-07-13T18:16:00.000+02:00

Op Webstats4U, een site die de bezoeken aan mijn log bijhoudt, kan ik zien waar mijn lezers zich zoal bevinden. Men komt van over de hele wereld, en niet per sé omdat ze zo benieuwd zijn naar wat ik te melden heb; zoekmachines zijn machtig. Als een Oezbeek in Tasjkent de zoekterm "Zwaagreelde" intoetst omdat ie geinteresseerd is in de ontwikkeling van het Laagveensche Punnikmotief Door De Eeuwen Heen, dan dwaalt hij vroeg of laat naar mijn weblog omdat ik daar de voorzitster van mijn fictieve Oranjevereniging heb gehuisvest. Rammel "Godzilla meets Assepoester" op je toetenbord en je belandt geheid in een van mijn stukjes over Rita Verdonk. Dat je het maar weet: Big Brother is Watching You!

Zien waar je lezers vandaan komen maakt ook nieuwsgierig. Zo heb ik een vaste lezer uit Amerika. Geen idee wie hij of zij is of waar in de VS hij of zij zich bevindt. Mijn onbekende gast kent Nederlands, anders kom je niet zo vaak terug. Tenzij je een veel te ingewikkelde cursus Nederlands volgt.

Hij of zij komt mijn log binnen via Inktomi Corp (een provider? een zoekmachine?) en lijkt een trouwe passant.
Wie is hij of zij?
Dat wil ik ineens zo graag weten!
Of is de CIA on to me?
Laat het me weten. Reageer.

Zappa naar Duitsland

2006-07-13T11:18:00.000+02:00

Morgen begint in het duitse Rostock de 17e editie van de Zappanale. Een jaarlijks terugkerend festival gewijd aan de muziek van wijlen Frank Zappa. De renbaan van Bad Doberan vormt drie dagen het epicentrum van alles wat met Zappa te maken heeft. Fans, Freaks en Sofastainers (???) slaan er hun tenten op om niets van de slordige 20 acts te missen. Bad Doberan heeft het! In elk geval dit weekend.

Wij mogen er ook spelen. Twee jaar geleden werd The Troupe tijdens een optreden in de Kleine Komedie vereerd met een bezoek van The Arf Society, het organisatiecommité, en die vonden ons Super und Ganz Toll. En dat sind wir ja natürlich auch! Das hat ich ihn schon eerder kunnen erzählen.

Ze zijn erg froh dat we kommen en hebben de spreekwoordelijke lat op angstaanjagende hoogte gelegd, want "Unter der musikalischen Leitung von Egon Kracht und mit Zustimmung der Erben Zappas ist es der Band THE TROUPE gelungen, die Story um Joe jenseits jeder Nostalgie überzeugend umzusetzen. Dies liegt nicht zuletzt an der überaus starken Besetzung des Joe's durch Frans van Deursen, der hier den Gesangspart Zappas übernimmt". Aldus de website. Klein detail: Zijlstra besetzt Joe, maar een kniesoor die darauf acht.

We reizen in stijl: On The Bus. Omdat Cultuurhistorisch Besef hem niet ontzegd kan worden en het een takkeneind rijden is, heeft onze Grote Roerganger een luxe touringcar met ijskast gehuurd. De Weissweinsituation hebben we geheel in eigen hand, waardoor niets een bij voorbaat geslaagd weekend nog in de weg kan staan.

Wij halten u op de höhe. Prosit!